tag:blogger.com,1999:blog-352543622011-09-02T00:04:34.341+07:00บนทางฝัน แน่นอนว่าอุปสรรคจะต้องเวียนเข้ามาทักทาย เม่นน้อยในอ้อมแขนพร้อมสลัดขนแหลมทำร้าย ... ถ้าเลือกจะทำแล้ว อดทนเท่านั้นkeeratihttp://www.blogger.com/profile/17568021238578515354noreply@blogger.comBlogger381100tag:blogger.com,1999:blog-35254362.post-1167580397797304692006-12-31T22:50:00.000+07:002006-12-31T22:53:17.813+07:00สิ้นเสียงนาฬิกาสั่นบอกเวลาสุดท้ายของศักราชปัจจุบัน อีกลมหายใจข้างหน้า จะมอบให้แก่ปีถัดไป ....ลมหายใจของผู้มีชีวิตรอด มันช่างน่าพิสมัยและเป็นที่ปรารถนาของผู้คนในเวลานี้ ในฐานะที่จะได้มีโอกาสรับรู้ความเป็นไปของสังคมที่ไม่มีวันล่วงรู้ได้เลยว่า ระเบิดจุดต่อไปจะเกิดขึ้นที่ได้ มีเพียงใจที่เฝ้ารอเท่านั้นว่า คงจะไม่ใช่ตนที่จะไดรับรู้ด้วยตัวเอง<br /><br />มีความแตกต่างกันระหว่างอุบัติเหตุ กับก่อเหตุการณ์ร้าย ต่างกันตรงที่ความตั้งใจ และความบังเอิญ ความหวาดกลัวของผู้คนที่เกิดขึ้นกับเหตุการณ์ที่เป็นอุบัติเหตุ จะส่งผลให้พวกเขาเหล่านั้น ระแวดระวังภัย มีสติ และดำรงชีวิตด้วยความไม่ประมาท แต่ในเมื่อเสียงดังในวันนี้ ไม่ใช่เสียงพลุแห่งงานฉลอง แต่เป็นเสียงระเบิดที่คร่าชีวิตผู้คน ใครกันจะทันล่วงรู้ ว่านี่คือการก่อการร้าย<br /><br />เมื่อหลายสัปดาห์ก่อน เพื่อนของข้าพเจ้าคนหนึ่ง ปรารภให้ฟังถึงเหตุการณ์ไม่สงบในจังหวัดของเขา เขาเอ่ยขึ้นว่า<br />“อยู่ที่กรุงเทพฯสบายกว่าเยอะ”<br />เพื่อนของข้าพเจ้าพูดถูก ที่นี่มีกำลังรักษาความปลอดภัยอย่างเต็มที่ แต่..มันไม่ได้ทันท่วงทีทุกครั้งหรอกเพื่อน เราต่างใช้ชีวิตในกองเพลิงสงครามเท่ากัน นายจำไว้<br /><br />อีก 6 ชั่วโมง จะสิ้นปี พ.ศ.2549.เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้น ข้าพเจ้าไม่ใคร่แน่ใจนักว่า ใครเป็นผู้กระทำ เพราะศัตรูทางความคิดในปัจจุบันมีมากมายเหลือเกิน แต่สิ่งหนึ่งที่ชัดเจน คือการทำลายบรรยากาศ และขวัญของผู้คน ที่จะเริ่มจดจำไปตลอดปีใหม่ที่กำลังจะเดินทางเข้ามา ความตายเข้ามามีบทบาทและเขย่าท่าทีของผู้นำประเทศ<br /><br />7 จุดที่ได้รับรายงานว่ามีระเบิดไม่ทราบชนิดกำลังไหลออกจากปากผู้สื่อข่าวช่องต่างๆ ไม่นานจากนั้น รายชื่อของผู้ได้รับบาดเจ็บและเสียชีวิต ทยอยรายงานเข้ามาเป็นระยะ ข้าพเจ้าฟังรายชื่อแล้วให้ถอนหายใจ ที่รายชื่อเหล่านั้นไม่ใช่ญาติพี่น้อง หรือคนรู้จัก แต่ที่น่าอนาถใจยิ่งกว่า คือหนึ่งในนั้นคือเด็กน้อย อายุ 10 ขวบได้รับบาดเจ็บจากแรงระเบิด เธอคือเหยื่อความโหดเหี้ยม ในคืนที่ทุกคนต่างพร้อมมอบความสุขให้กัน และยินดีเริ่มต้นกันใหม่ คืนส่งท้ายปีเก่า<br /><br />จุดที่ 1 เกิดระเบิดย่านอนุสาวรีย์ชัยฯ<br />จุดที่ 2 หน้าตลาดคลองเตย<br />จุดที่ 3 ใกล้แยกสะพานควาย<br />จุดที่ 4 ซอยสุขุมวิท62<br />จุดที่ 5 บริเวณห้างซีคอนสแคว์<br />จุดที่ 6 ระเบิดที่ย่านเยาวราช<br />จุดที่ 7 แมคโคร แจ้งวัฒนะ<br /><br />หวังว่า จุดต่อไป จะคือจุดจบของผู้ก่อการร้าย..ฉันภาวนา.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35254362-116758039779730469?l=plyfon.blogspot.com' alt='' /></div>keeratihttp://www.blogger.com/profile/17568021238578515354noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-35254362.post-1166548371542352882006-12-20T00:05:00.000+07:002006-12-20T00:12:51.563+07:00<span style="font-size:130%;">วันอาทิตย์สุดท้ายก่อนวันปีใหม่ ครอบครัวของนางสมัยดูจะเคร่งเครียดกว่าทุกวันหยุดสุดสัปดาห์ เสียงเอ็ดตะโรดังลั่นมาจากปลายซอย ไม่ช้านักข้าวของอย่างหม้อ ครก และเครื่องใช้ไม้สอยอื่นๆ ก็ระเกะระกะอยู่นอกบ้าน</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">บ้านไม้สองชั้นที่สร้างขึ้นมาอย่างง่ายๆ บัดนี้ไม่เหลือเค้าของความอบอุ่นอื่นใดอีก นอกจากความร้อนระอุ ที่คู่ผัวเมียสุมใส่กันไม่หยุดหย่อน</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">เสียงร้องไห้ของเด็กหญิงนวลตอง ไม่ช่วยให้สถานการณ์นั้นดีขึ้น“จะร้องทำไม หะ อีนวล” ชายคนหนึ่งกระแทกเสียงพร้อมกับกระหน่ำตีที่หลังและขา เด็กหญิงนั่งร้องไห้ไม่ลุกหนี ในมือยังกอดตุ๊กตาหมีขนปุยสีน้ำตาลผูกโบว์ลายทางสีแดงแนบอก</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">“อย่ามาลงกับลูกสิพี่” นางสมัยกระชากแขนชายผู้เป็นสามี ไม่กี่นาทีหลังจากนั้น ร่างของนางสมัยก็พับเพียบกองอยู่กับพื้นรองรับแรงโกรธของสามีด้วยการกระหน่ำตีไม่แพ้กัน</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">สองแม่ลูกโผเข้ากอดกัน เนื้อตัวสั่น สงครามครั้งนี้ ตุ๊กตาหมีจบชีวิตลง นุ่นกองกระจายออกรวมกับกองขยะที่ชายผู้เป็นพ่อสะบัดกำลังโถมทำลาย</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">เขาจากไปแล้ว</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">“แม่ หนูกลัว” นวลตองสะอื้นไม่หยุด สำหรับเด็กอายุ 7 ขวบ นี่ไม่ใช่ฝันร้ายของเธอ ภาพต่างๆจะถูกบันทึกในส่วนหนึ่งของจิตใจ </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">นางสมัยปลอบโยน ลูบผิวตามเนื้อตัว แขนขา นางเปิดเสื้อยืดของลูกสาว เห็นรอยฝ่ามือและจ้ำหยิกสีแดงมีเลือดซิบ น้ำตาของแม่พรั่งพรู เธอไม่น่าเลือกเขาเป็นพ่อใหม่ให้นวลตองเลย</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"> “อย่าร้องนะลูกนะ เพี้ยงหายนะลูก” นางสมัยลูบเรือนผมบางๆของลูกสาว ย้ำคำให้ลูกใจชื้น บรรจงเป่าที่รอยแผล ไอร้อนๆจากปากของนางสมัย สร้างความอบอุ่นให้นวลตองมากขึ้น</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">นวลตองหลับไปในเย็นนั้น ในมือยังคงกอดซากตุ๊กตาหมี นางสมัยเก็บข้าวของที่กระจัดกระจายไปทั่ว พี่ชายที่เพิ่งกลับบ้านเข้ามาถามไถ่ถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">“ผัวเอ็งเอาอีกแล้วรึ มันเมาทีไรเป็นอย่างนี้ทุกทีซิน่า ตอนดีๆข้าก็เห็นมันเงียบๆ ไม่มีอะไร แล้วนังตองเป็นไงบ้าง มันร้องไห้โฮเลยสิ” นายสำเริงยืนเท้าเอวหน้าบ้าน ในมือยังถือมีดดายหญ้า เครื่องมือที่ไปรับจ้างมาตั้งแต่เช้ามืด</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">นางสมัยไม่เอ่ยตอบอะไร เรื่องมันล่วงเลยไปไกลเกินกว่าจะแก้ไขได้โดยง่าย หนทางที่จะอยู่รอดคืออดทน อดทนเพื่อลูกสาวคนเดียว</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">“แม่จ๋า ทำไมพ่อถึงเกลียดหนู” สายตาของนวลตองไม่ได้บ่งบอกว่าอยากรู้มากนัก เพียงแต่สับสนกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นทุกครั้งที่พ่อเมาอยู่บ้านในวันอาทิตย์ จะต้องหาเรื่องโวยวสยอยู่เสมอ</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">อีกไม่กี่วันจะถึงวันปีใหม่แล้ว นวลตองเขียนคำขอของขวัญไว้ในสมุดเล็กๆที่ทางโรงเรียนให้ทำ“ขอให้พ่อเลิกตีหนู”</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">นางสมัยได้แต่ร้องไห้เมื่อลูกสาวตั้งคำถามเช่นนี้ นางไม่กล้าเอ่ยความจริงว่า นวลตองเป็นลูกที่เกิดจากการถูกข่มขืนจากชายแปลกหน้าที่เข้ามารุมทำร้ายเธอ พ่อที่แท้ของนวลตองคือใคร นางสมัยไม่กล้าคาดนึก</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ในวันปีใหม่ ไม่มีเงาของสามีนางสมัย นางแน่ใจแล้วว่า คงถูกตัดขาด เพราะรู้ข่าวมาว่า เขาไปติดพันแม่ค้าขายดอกไม้แถวปากคลองตลาด ลึกๆนางดีใจที่รอดพ้นจากความรักที่ลวงหลอกมาเป็นเวลานาน กับข้อพิสูจนในคำที่แสนเจ็บปวด</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">“พี่จะรับเป็นพ่อให้ลูกในท้องเอง”</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">นางสมัยมักจะนั่งเหม่อที่บันไดบ้าน หลังจากปอกสายบัวเป็นเส้นสายขาวอวบรอท่าหั่นแล้วล้างมัดใส่ถุง นวลตองเป็นเรี่ยวแรงสำคัญนับจากนั้น นอกจากกำลังใจแล้ว นางสมัยยังต้องการกำลังกาย เธอเพลียอ่อนเรื่อยมาด้วยอาการปวดหัวเข่าที่เริ่มกำเริบอีกครั้งหลังจากเมื่อ 7 ปีก่อนที่เธอถูกฟาดที่ขาอย่างหนักในคืนที่ต่ำทรามที่สุดของชีวิตลูกผู้หญิง</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">“แม่จ๋า นี่ไงตุ๊กตาของหนู” นวลตองนั่งมัดหัวตุ๊กตาหมีที่ขาดวิ่นด้วยหนังยาง กลายเป็นหัวหมีที่มีปุ่มปมมากมาย นางสมัยอดขำไม่ได้ที่มองเห็นความพยายามของลูก</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">“มานี่ลูกมา ไปหยิบกล่องเข็ม เดี๋ยวแม่จะเย็บให้ใหม่” นางสมัยหยิบตุ๊กตาหมีขึ้นมาดู ตุ๊กตาที่ชายคนรักเคยซื้อให้นวลตองเมื่อ 3 ปีก่อน ไม่ช้า นวลตองหยิบกล่องเข็มมาให้ พร้อมกับนั่งมองตาแป๋วด้วยใจจดจ่อ เพราะนี่คือตุ๊กตาเพียงตัวเดียวที่นวลตองมี เธอกอดมันไว้ทุกคืน เป็นของเล่นเพียงชิ้นเดียวที่นวลตองมีอยู่</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ด้ายสีขาวไม่เข้ากับขนปุยสีนำตาล นวลตองยินดีไม่เกี่ยงงอนที่ด้ายคนละสีทำให้ตุ๊กตาของเธอดูแปลกตาไป เพียงให้หัว ตัว แขนและขาติดกันให้คล้ายสภาพเดิมที่สุดเป็นพอ</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">วันเสาร์สิ้นปี</span><br /><span style="font-size:130%;">“อ้าวนังหมัย วันนี้มาส่งเองรึ ผัวไปไหนล่ะ” ยายดมทักปากแดง น้ำหมากไหลย้อยด้วยแกไม่มีฟันเหมือนสาวๆ</span><br /><span style="font-size:130%;">“ไม่รู้จ๊ะป้า ไปหาพ่อหาแม่มั้ง” นางสมัยชั่งสายบัวบนกิโลให้ยายดมมอง</span><br /><span style="font-size:130%;">“เออ...ผัวไปไหนทั้งคนไม่รู้ ระวังเถอะ ลูกมันจะจำหน้าพ่อมันไม่ได้” ยายดมถุยน้ำหมากลงบนพื้น สะเก็ดน้ำหมากกระเด็นมาถูกเท้าของนวลตองเห็นเป็นหยดสีแดงคล้ายเลือด</span><br /><span style="font-size:130%;">“10 กิโลนะจ๊ะป้า ขอบใจจ๊ะ” นางสมัยตัดบทแล้วจูงมือนวลตองออกจากตลาด ตรงลิ่วไปยังร้านขายโจ๊กที่ท่าน้ำ</span><br /><span style="font-size:130%;">“กินผักด้วยสิลูก ขิงนี่กินแล้วไล่พยาธินะ” สองแม่ลูกกินโจ๊กชามเดียวกัน วันนี้เธอสั่งพิเศษ ใส่ไข่ลงไปด้วย</span><br /><span style="font-size:130%;">“พ่อ”นวลตองเรียกพ่อเสียงลั่น ในปากยังมีโจ๊กอยู่เต็ม นางสมัยหันหน้าไปทางที่ลูกมอง เธอเห็นชายคนนั้น กำลังเรียงดอกกล้วยไม้ที่กำรวมกับใบเตยในกระป๋องพลาสติก ที่ร้านติดป้ายไว้ “วันนี้วันพระ”</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">นายชิตหันหน้ามาหา แล้วเดินมายังร้านขายโจ๊ก “มาตั้งแต่เมื่อไหร่ หมัย มาส่งสายบัวรึ” นายชิตขมวดคิ้วเมื่อไม่ได้รับคำตอบใดๆจากคู่สนทนา</span><br /><span style="font-size:130%;">“วันสองวันจะไปเก็บของ ...เราอยู่ด้วยกันไม่ได้หรอก ให้หลังปีใหม่ไปก่อน เก็บของให้ด้วยแล้วกัน เอาที่จำเป็น อันไหนไม่เอาก็เผาไฟไป ไม่อยากหอบกลับมามาก เลือกๆให้แล้วกัน” นายชิตหันหลังไม่มีเยื่อใย นวลตองมองตามเห็นพ่อกำลังพูดคุยกับผู้หญิงคนหนึ่งที่ร้านขายดอกไม้</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">“แม่ พ่อเขาไม่อยากอยู่กับเราแล้วหรือ” เด็กหญิงเอ่ยถามเบาๆ เพียงเท่านั้นก็เพียงพอให้น้ำตาของนางสมัยไหลหยดเป็นสายนางสมัยนึกถึงเรื่องราวครั้งเก่า กับความหวังมากมายที่เกิดขึ้นหลังจากวันที่เธอถูกทำร้าย ชายคนรักไม่รังเกียจที่จะมอบอนาคตใหม่ให้กับเธอ และลูกในท้องที่เกิดจากความเลวร้ายของจิตใจคน </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">“ถึงอย่างไรพี่ก็รัก สมัย..นี่ไม่ใช่ความผิดของเธอเลย ลูกในท้องพี่จะรับเป็นพ่อเองไม่ต้องกังวลไปนะ ทำใจให้สบาย เราจะมีครอบครัวด้วยกัน” นายชิตขอนางสมัยอยู่กินเมื่อรู้ข่าวว่าเธอตั้งท้องได้เดือนเศษ</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ตะวันที่ขึ้นมาในตอนเช้าเคยเป็นความหวังให้กับเธอ และกล้าไม้นานาในร่องสวน นางสมัยมักอมยิ้มเมื่อเห็นชายคนรักดายหญ้าในสวน มีเธอทำกับข้าวรออยู่ที่บ้าน ท้องแก่ของเธอทำให้เธออุ้ยอ้าย เธอก็เต็มใจปรนนิบัติ เพื่อตอบแทนความรัก และความหวังที่ผู้ชายคนหนึ่งมองให้อย่างหมดใจ</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ไม่เพียงทำให้ต้นไม้เติบใหญ่ ความร้อนกล้าของแสงแดด ดูเหมือนจะกร่อนทำลาย ช่วงชีวิตของเธอ ไม่นาน อุดมการณ์ก็แพ้ความรู้สึกที่แท้ </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">นายชิตไม่ใช่ผู้ชายคนก่อน เขาเหมือนคนแปลกหน้าที่นางสมัยตั้งคำถามทุกครั้ง ว่ามันเกิดอะไรขึ้น นับจากวันที่นวลตองเกิดขึ้นมา นายชิตไม่เคยแสดงความรักดังเช่นเคย</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">เธออยากให้แดดเมื่อปีก่อนเป็นเพียงหลอดไฟเก่าๆ ไม่สว่าง ไม่ชัดเจน เพื่อเธอจะได้แสวงหาความสุขจากความมืดมนไม่ชัดเจนบ้าง </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">“แม่จ๋า ของขวัญวันปีใหม่จ๊ะ” นวลตองส่งกล่องของขวัญมาให้ ในนั้นเป็นเทียนไขสีเหลือง ตราช้างคู่ “เอาไว้ใช้ตอนไฟดับไงจ๊ะแม่”</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">นางสมัยสวมกอดลูกสาว เธอสับสนในความรักและความชัง ครั้งหนึ่งเธอเคยเกลียดก้อนเนื้อก้อนนี้ ทว่าตอนนี้กลับกลายเป็นพลังความหวังของเธอเหลือเกิน.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35254362-116654837154235288?l=plyfon.blogspot.com' alt='' /></div>keeratihttp://www.blogger.com/profile/17568021238578515354noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-35254362.post-1166379487027690802006-12-18T01:08:00.000+07:002006-12-18T01:18:07.040+07:00<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2848/3919/1600/697506/003.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2848/3919/320/516821/003.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">1.</span><br /><span style="font-size:130%;">ที่บ้านของฉันมีเพิงไม้</span><br /><span style="font-size:130%;">ลมฝนเมื่อวันก่อนทำหลังคาพังยับ</span><br /><span style="font-size:130%;">เมื่อคืนฉันมองเห็นจันทร์สวย</span><br /><span style="font-size:130%;">ดึกหน่อยลมโกรก ฉันหนาว</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">2.</span><br /><span style="font-size:130%;">แม่บอกกับฉัน</span><br /><span style="font-size:130%;">เป็นผู้นำต้องกล้าหาญ</span><br /><span style="font-size:130%;">ฉันอยากเติบใหญ่เป็นผู้นำ</span><br /><span style="font-size:130%;">ที่มีความพอเพียง</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">3.</span><br /><span style="font-size:130%;">ฉันออกเดินทาง</span><br /><span style="font-size:130%;">เพื่อเสาะหา..และเรียนรู้</span><br /><span style="font-size:130%;">หนทางที่ทำให้คืนนี้บ้านของฉัน</span><br /><span style="font-size:130%;">อบอุ่นให้แม่ไม่หนาวสั่น</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">4.</span><br /><span style="font-size:130%;">นั่นไงทางมะพร้าว</span><br /><span style="font-size:130%;">ช่างใหญ่ยาวเสียจริง</span><br /><span style="font-size:130%;">แม่คงภูมิใจเจ้าลูกอย่างฉัน</span><br /><span style="font-size:130%;">ตะวันยังไม่คล้อยฉันจะลากมันกลับบ้าน</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">5.</span><br /><span style="font-size:130%;">ท่านผู้นำ..ท่านผู้นำ</span><br /><span style="font-size:130%;">ฉันคิด คำนี้ช่างยิ่งใหญ่เหลือเกิน</span><br /><span style="font-size:130%;">ฉันใช้เรี่ยวแรงทั้งหมด โถมเข้าใส่</span><br /><span style="font-size:130%;">เพื่อบ้านของเรา</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">6.</span><br /><span style="font-size:130%;">ค่ำคืนแสนหนาวหลังฝนซา</span><br /><span style="font-size:130%;">จะมีกี่บ้านกันหนาเข้าถึงลิ้มรสนั้น</span><br /><span style="font-size:130%;">ความหนาวที่รั้งดึงให้ผิวกาย</span><br /><span style="font-size:130%;">ระริกรัวสะอื้นสะอึก</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">7.</span><br /><span style="font-size:130%;">ฮุยเล่ฮุย..เอ้า..ฮุยเล่ฮุย</span><br /><span style="font-size:130%;">ตะวันจวนค่ำแม่ฉันร้องหา</span><br /><span style="font-size:130%;">เดี๋ยวนะแม่จ๋า</span><br /><span style="font-size:130%;">เป็นผู้นำต้องอดทน</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">8.</span><br /><span style="font-size:130%;">เสียงระงมดังลั่น</span><br /><span style="font-size:130%;">เสียงแม่ดังสั่นหัวใจลูกเหลือแสน</span><br /><span style="font-size:130%;">ความหนาวดอกหรือ ฉันละทิ้งทางมะพร้าว</span><br /><span style="font-size:130%;">ก้าวต่อก้าวไม่รอรี..........................แม่</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">9.</span><br /><span style="font-size:130%;">เอ้งอ๋างดังสักครู่</span><br /><span style="font-size:130%;">นาทีนี้ฉันหนาวยิ่งกว่าหนาว</span><br /><span style="font-size:130%;">แม่หลับบนถุงกระสอบ..แม่คงอุ่นดีแล้ว</span><br /><span style="font-size:130%;">เพียงพริบตา เขาทั้งหมดก็จากไป</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">10.</span><br /><span style="font-size:130%;">เพิงหมาแหงน</span><br /><span style="font-size:130%;">คืนนี้มีดาวระยิบ ฉันนอนหนาว</span><br /><span style="font-size:130%;">เนื้อตัวสั่นคืนนี้ไม่มีแม่ให้เคียงเกยเบียดกายอุ่น</span><br /><span style="font-size:130%;">สักวันแม่จะกลับมาไหม อยากให้แม่เห็นบ้านใหม่ของเราจัง</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35254362-116637948702769080?l=plyfon.blogspot.com' alt='' /></div>keeratihttp://www.blogger.com/profile/17568021238578515354noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-35254362.post-1166103972245816542006-12-14T20:33:00.000+07:002006-12-14T20:56:29.780+07:00<span style="font-size:130%;"><br /><br />ในสภาพแวดล้อมที่บ่มสอนให้เห็นแก่ตัว แย่งชิง และเอาตัวรอด ในสังคมที่มีแต่ความเร่งรีบ และนาฬิกา มีค่ามากกว่าผิวที่สัมผัสรับรู้ความเข้มอ่อนของแสงตะวัน<br /><br />ยังมีพื้นที่เล็กๆที่ นวลตอง รู้สึกว่า นาฬิกาไม่มีค่าความหมายอันใดเลย<br /><br />นวลตองเป็นหญิงสาวร่างเล็ก เธอมีความหวังที่จะมีครอบครัวของตัวเองตามแบบความคิดของเด็กสาวทั่วไป ไม่ง่ายอย่างนั้น นวลตองมีภาระหน้าที่หลากหลาย<br /><br />เธอทำงานบริษัทในตำแหน่งเสมียน พิมพ์จดหมายและยังพ่วงหน้าที่ธุรการอีกนอกจากนี้งานพิเศษของเธอคือ เป็นพนักงานต้อนรับให้กับโรงแรมจิ้งหรีดแถวบ้านหลังเลิกงาน<br /><br />ทุกวัน..ใบหน้าของนวลตองมีแต่รอยยิ้ม เธอยิ้มให้เพื่อนร่วมงานและลูกค้าทุกคน ไม่ว่าจะเป็นชาวไทย หรือชาวต่างชาติ รอยยิ้มของเธอทำให้เป็นที่รู้จัก ฟันที่หลุดหลอ สร้างอารมณ์ขันให้ผู้พบเห็น ไม่มีใครใส่ใจหรอกว่า หญิงสาวคนนี้ จะมีฟันครบทุกซี่หรือไม่ ไม่มีใครสนใจกันมากขนาดนั้น เพียงแค่ต่างคนต่างทำในหน้าที่ของตนเอง เท่านั้นก็พอแล้ว<br /><br />“วันนี้หน้าแกหมองๆ นะตอง เมื่อคืนอยู่ดึกรึ” เจ้เฮี้ยงร่างตุ๊ต๊ะ ขยับร่างไปมาขณะยกแก้วซดกาแฟเสียงดังลั่น“ก็ช่วงนี้คนมาเที่ยวกันเยอะ มันจะปีใหม่แล้วงานหนักหน่อยนะจ๊ะ กลับบ้านไป ก็ไปทำงานบ้านที่ค้างไว้ ตอนนี้แม่เดินไม่ค่อยได้ กว่าจะได้นอนก็จะตีสองแล้วพี่” นวลตองเปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ แล้วกางร่างจดหมายที่ต้องพิมพ์ในวันนี้“หน้าโทรม” เจ้เฮี้ยงเบ้หน้าพร้อมทั้งกลืนกาแฟอึกสุดท้าย<br /><br />นวลตองไม่สนใจการกระทำที่เกี่ยวข้องกับความสวยของเธอ แม่ของเธอปลอบโยนที่เธอเคยตัดพ้อน้อยใจขอเงินไปใส่ฟันปลอม หลังจากที่เธอประสบอุบัติเหตุหลังจากที่ฟันแท้เพิ่งขึ้นมาไม่นานนัก<br /><br />“คนที่เขาเกิดมาพิการ มือตีนด้วน เขาน่าสงสารกว่าเราอีก เรามือตีนดีเท่านี้ก็ดีแล้วลูกเอ๊ย” นางสมัยปลอบลูกเป็นประจำ จนเมื่อสาม สี่ปีก่อนหลังจากที่นวลตองอายุครบยี่สิบ นางจึงเลิกพูด เพราะลูกสาวไม่มีทีท่าว่าจะรบเร้าขอเงินไปทำฟันปลอมอีก<br /><br />“นี่นี่ตอง.ได้ข่าวว่าโรงแรมที่เธอทำหน่ะ มีคนมาขายตัวหลังร้านหรอ นี่ถ้าได้เรื่องรู้เห็นอะไรมาเล่าให้ฉันฟังบ้างสิแก ฉันอยากรู้” สายตาสอดเห็นของฉวีสอดรับกับไฝกลมดำเด่นเหนือฝีปากบน<br /><br />ฉวีเป็นเพื่อนที่สนิทที่สุดของนวลตอง รับรู้เรื่องราวของเธอมาตั้งแต่ต้นจนจบ ภายใน สองปีที่รู้จักกัน ไม่มีใครรู้เรื่องของนวลตองได้ดีในเวลาอันสั้นเท่าฉวี นอกจากนวลตองแล้ว ฉวียังรู้จักกับคนในบริษัทชนิดที่เรียกว่ามากกว่าเพื่อนสนิทจนค่อนไปทางญาติผู้ใหญ่เสียด้วยซ้ำ<br /><br />“ไปเอาข่าวมาจากไหน ขายตงขายตัวอะไร โรงแรมเล็กๆแบบนั้น มานอนอย่างเดียวก็คุ้มเกินพอแล้ว ค่าเช่าแสนถูก จะไปมีอะไรแบบนั้นทำไม ถึงมีใครเขาจะเข้าร้าน ไม่ได้เปิดแบบอาบอบนวดนะจะได้จัดดร้านให้น่าเข้าน่ะ” นวลตองพักสายตาจากงานพิมม์ หันหลังมาคุยกับเพื่อนเสมียนด้วยกัน<br /><br />“ข่าวเขาลือกันให้แซด ระวังเหอะจะโดยไอ้พวกนั้นมันหลอกเอา ฉันงี้ไม่ไว้ใจพวกมันเลย ผู้หญิงอย่างเรามีแต่จะเสียเปรียบนะแก่นะ” ฉวีลากเสียงหนักกว่าเก่า แสดงอาการใคร่รู้เรื่องที่เธอคิดว่านวลตองรู้มากกว่า สายตายังคงมองขึ้นลงบนร่างที่บอบบางไร้เรี่ยวแรงของนวลตอง พรางเอ่ยว่า “แต่ผอมแห้งอย่างแก ก็คงไม่มีใครเอาหรอกมั้ง ถ้าอย่างฉันล่ะไม่แน่”<br /><br />“อยากมีหรือไงล่ะ จะติดต่อให้” นวลตองพูดยิ้มสัพยอก“โอ๊ย...ไม่หรอกย่ะ ลำพังผัวคนที่นอนด้วยเนี่ยฉันก็หมดแรงจะไปทำอย่างอื่นแล้ว คนอาร๊ายเอาได้ทั้งคืน เนี่ยฉันอยากมีลูกจะตายไป ท้องแล้วจะได้พักบ้าง มีผัวไปจนแก่ตายไม่มีลูกไว้ใช้สอย พอดีแก่ตัวลำบาก แต่มาคิดๆ ท้องแล้ว มันคงไปเอาคนอื่นล่ะมั้ง” ฉวีพูดคุยออกรสชาติ<br /><br />นวลตองหน้าชา เธอไม่คุ้นนักกับเรื่องครอบครัว หนุ่มสาว ความรักและความใคร่ อายุของเธอล่วงเลยมาเข้า 28 ปีแล้ว เธอยังไม่เคยมีคนรักอย่างใครอื่น เธอคิดว่าสักวันอาจมีคนที่มองข้ามรูปร่าง และความจนกับความรู้วุฒิ ปวส.ของเธอไปได้ เธออยากมีคนรัก<br /><br />“อีหลอ .. อีหลอ .. อีหลอ”เสียงล้อเลียนจากเพื่อนชายคนหนึ่ง ยังคงฝังจำอยู่ในใจของนวลตอง<br /><br />“หลอรี่ ไปกินข้าวกัน” นวลตองหันหน้าไปยังต้นเสียง เธอมีสีหน้าเหยเกทันที ไม่รับรู้รอยยิ้มที่ต้นเสียงส่งมาให้<br /><br />“ไม่หิวหรือครับคุณนวลตอง หรือจะอดข้าว ไม่เอาน่า ผอมจนจะเป็นไม้เสียบผีอยู่แล้ว จะให้กระดูกมันโผล่ออกมาเลยหรือไง” ต้นเสียงยังคงเซ้าซี้ชักชวน<br /><br />“ไปกับฉันก็ได้นะ กวิน” ฉวีเก็บของบนโต๊ะหยิบกระเป๋าเงินใบเล็ก และสวมรองเท้าฟองน้ำเตรียมตัวพักกลางวัน“เออ..” กวินหันหน้ามาที่นวลตองพร้อมสะกิดหยอก “ ไปสิ หลอศรี แม่คนสวย เก็บของ ไปกินข้าว ถ้าไม่มีเงินเดี๋ยวให้ยืม” กวินยิ้มยียวน<br /><br />ปมด้อยของนวลตองเรื่องรูปร่างที่ผ่ายผอม และฟันหน้าที่ไม่ครบนัก ทำเธออับอายเป็นระลอก แล้วแต่ความพอใจของใครอื่นที่จะนึกพูดขึ้นมา ทำให้นวลตองไม่กล้าคิดถึงเรื่องความรัก ทั้งที่มันเกิดขึ้นกับเธอนานแล้ว<br /><br />กวินเป็นเพื่อนที่วิ่งเล่นกันมาตั้งแต่ประถม ตอนที่ฟันหน้าของนวลตองหัก กวินอยู่ในเหตุการณ์ด้วย ฟันแท้ของนวลตองต้องมาสิ้นอายุเสียตั้งแต่อายุได้ 12 ขวบ ในงานโรงเรียนที่เธอเรียนจบ ประถม 6 กวินขว้างลูกบาสเกตบอลใส่เพื่อนอีกคน แต่ไปโดนนวลตองล้มหน้าฟาดพื้น ผลคือฟันแท้ที่เพิ่งขึ้นมาไม่นานดีนัก โยกและหลุดหลอจนทุกวันนี้<br /><br />เสียงร้องไห้ของนวลตองยังดังมาถึงปัจจุบัน เธอไม่โกรธกวินเลย เพราะกวินเป็นคนเดียวที่คอยชกต่อยเพื่อนคนอื่นๆที่ว่าเธอ<br /><br />“อีหลอ..อีหลอ...อีหลอ”<br /><br />นวลตองไม่อยากได้ชื่อนี้ เธอเก็บเงินเพื่อเอาไปเป็นค่ารักษา ทำฟันปลอมเพื่อไม่ให้เป็นที่สะดุดุตา สะดุดใจของใคร จนแล้วจนรอด เงินที่พอจะเก็บได้ถึงร้อย ก็เหลือศูนย์เมื่อข้าวในปี๊บเริ่มหมดลง ทุกครั้งเงินของนวลตองจะถูกดึงมาใช้ซื้อข้าวสารและไข่ ไม่เคยเลยที่มีเหลือพอถึงฝั่งฝัน ฝันที่จะมีรอยยิ้มบนเรียวฟันที่ขาวน่าประทับใจ มิใช่แหว่งโหว่ดูน่าขำแบบนี้<br /><br />เงินพิเศษของนวลตองออก<br /><br />เธอรับซองจากเจ้เฮี้ยง ในนั้นมีธนบัตรใบละหนึ่งร้อยบาท จำนวนสิบใบ เธอทำงานนอกเวลาให้กับบริษัท เงินจำนวนนี้เป็นค่าแรงที่มากกว่าทุกเดือน เธอจะเอาเงินไปทำฟัน<br /><br />นวลตองเคยถามราคาค่าทำฟันปลอมหนึ่งซี่ราคาสองพันบาท เงินเก็บนี้ยังห่างไกลความจริง<br /><br />“ตอง โกรธหรือเปล่าเนี่ย ขอโทษที่เรียกชื่อนั้นไป ตอง เฮ้ยขอโทษ ได้ยินไหม” กวินโทรมาขอโทษที่โต๊ะทำงาน นวลตองได้แต่เงียบเฉย<br /><br />เธอวางโทรศัพท์ไปทั้งที่ยังไม่ได้ตอบกลับคำใดยังปลายสายเลย ประกายที่ดวงตา บ่งบอกว่าเธอไม่โกรธ รอยยิ้มที่มุมปากบอกว่าเธอมีความสุข<br /><br />นวลตองเดินผ่านคลีนิคทำฟัน อีกไม่ช้าเธอจะได้เข้าไปทำฟัน ทำฝันของเธอให้เป็นจริงเสียที<br /><br />“ไอ้ตอง เป็นอะไรไปวะ โทรไปก็ไม่พูด โกรธอะไรนักหนา ก็น่าจะรู้ว่าล้อเล่น” กวินวิ่งตามมาถึงหน้าคลินิค“ไม่ได้โกรธ นี่อีกหน่อยฉันจะทำฟันแล้วนะ เก็บเงินพอได้แล้วล่ะ ต่อไปไม่มีหลอรี่ของแกแล้ว วินเอ๊ย” นวลตองพูดยิ้มๆ“แกคงสวยขึ้นนะ” กวินเอ่ยขึ้นมาเบาๆ“ฉันไม่ได้อยากสวยหรอก แค่อยากบดเคี้ยวอาหารให้ดีกว่านี้ ลำบากนะจะเคี้ยวอะไรที แล้วก็ไม่ชอบเวลาคนมาโจมตีปมด้อยของฉัน มันสนุกนักหรือไงก็ไม่รู้”<br /><br />กวินเดินมาส่งถึงปากซอยบ้าน ในวันที่นวลตองไม่ได้ไปทำงานที่โรงแรมจิ้งหรีด เพราะโรงแรมถูกปิดตรวจสอบ 1 วัน สำหรับนวลตองรายได้พิเศษไม่สำคัญเท่ารายได้หลัก ไม่ทำงานเธอก็กลับมาดูแลแม่ แม่พับถุงกระดาษขายเจ้ทุมขายกล้วยแขก ได้วันละ 10 บาท วันนี้เธอจะพับถุงกระดาษ<br /><br />“ตอง...ฉันขอโทษ”“เรื่องอะไร ถ้าเรื่องตอนเด็กๆล่ะก็ ลืมมันไปเถอะ ฉันลืมมันไปนานแล้ว”“ขาดเงินอีกเท่าไหร่ จะเอามาให้ คราวนี้ล่ะ จะได้ไถ่โทษเต็มๆเสียที”“มันเป็นอุบัติเหตุ อย่าคิดมากเลย ไปแล้วล่ะ แม่รอกินข้าว คืนนี้จะช่วยแม่พับถุงกระดาษหน่อย”<br /><br /><br />กวินและนวลตอง แยกย้ายกันกลับบ้าน ทิ้งเรื่องคาใจเอาไว้ทั้งสองคน<br /><br />ที่จริงวันนี้เป็นวันครบรอบวันเกิดของกวิน นวลตองมีของขวัญมาให้ มันคือกระเป๋าถักสีเทาฟ้า สีที่กวินชอบ มันยังนอนซุกตัวอุ่นอยู่ในกระเป๋าของเธอ เธอตั้งใจว่าจะมอบให้เหมือนเช่นทุกปี ทว่าปีนี้ บางสิ่งที่พิเศษในใจของเธอ ดูท่าจะไม่ได้เป็นความลับอีก นวลตองสัมผัสได้ถึงปฏิกิริยาของชายหนุ่ม ผู้เป็นเพื่อนคนนี้<br /><br />ไม่นานนัก เงินสะสมของนวลตองพอกเพิ่มจนสามารถบันดาลฝันซี่สวยให้เธอได้ดังใจ อาศัยเวลาเย็นของวันเสาร์หลังเลิกงานครึ่งวัน เธอเดินเข้าร้านทำฟันได้อย่างมีความหวัง<br /><br />เพียงสองชั่วโมง ฟันหน้าที่ขาดหาย ก็เติมเต็มให้ดูปกติ ไม่หลอขาดอย่างที่เคยเป็น เธอยิ้มให้ตัวเองในกระจก “นวลตองคนใหม่”<br /><br />เจ้เฮี๊ยงทักเป็นคนแรก นอกจากเป็นหัวหน้าฝ่ายบุคคลแล้ว เจ้เฮี๊ยงยังเป็นกระบอกเสียงให้กับบริษัทอีกด้วย ข่าวการทำฟันของนวลตอง ดังเสียยิ่งกว่าข่าวการยกเลิกการขายหวยบนดิน กวินได้ข่าวนี้จากเจ้เฮี๊ยงเช่นกัน<br /><br />“ไหนยิ้มสิ ตอง แหม สดใสกว่าเดิมอีกนะ” ฉวีเม้มปากขณะเชื้อเชิญให้นวลตองส่งประกายยิ้มรับซี่ฟันที่เพิ่งถูกเติมเต็ม<br /><br />“พอแล้วๆเหงือกแห้งพอดี กะอีแค่ไปทำฟันมา ทำไมต้องเม้าท์กันให้แซดด้วยเนี่ย มาดูข่าวความคืบหน้าของคณะรัฐประหารดีกว่า สามเดือนแล้วนะ ดูสิมีผลงานอะไรบ้าง”นวลตองเฉเรื่องไปการเมืองบัดเดี๋ยวนั้น รอยยิ้มบนแก้มคนละเรื่องกับข่าวที่เธออ่าน เพราะนั่นเป็นข่าวการเมืองที่น่าสังเวชใจ ตรงกันข้ามกับข้างในใจของเธอที่พองโต เมื่อมองเห็นความธรรมดาบนใบหน้า ที่จะไม่ใครล้อว่า อีหลอ ได้อีก<br /><br />กวินไม่ได้มากินข้าวกับนวลตองและฉวี เขาหายไปนาน หัวหน้าฝ่ายส่งเขาไปติดต่องานที่ต่างจังหวัด<br /><br />โรงแรมจิ้งหรีดถูกตกแต่งให้น่าเข้ามากขึ้น มีลูกค้ามากขึ้น นวลตองเป็นที่รักของทั้งเพื่อนร่วมงานและแขกที่มาพัก<br /><br />“อ้าว กวิน มาทำอะไรที่นี่ ดึกดื่นป่านนี้ไม่กลับบ้าน” นวลตองตกใจที่เห็นชายที่มายืนเบื้องหน้าไม่ใช่ลูกค้า แต่เป็นเพื่อนของเธอเอง<br /><br />“ตอง เลิกงานแล้วของพูดอะไรหน่อยสิ”“พูดตอนนี้เลย ไม่ชอบค้างๆคาๆ ว่ามา ลูกค้ากำลังโล่ง”<br /><br />“ตอง ชอบไอ้ผู้จัดการตือบะนั่นหรอ”“ใคร...เฮียเหวงหรอ......ไปว่าเขาตือบะ ถ้าเขามาได้ยินนะ มีหวังโดนด่าสิ”“ใครเขาจะไปว่าตอง เขาออกจะรัก”“แล้วคิดว่าฉันรักเขาหรือไง”<br /><br />ชายหนุ่มจ้องหน้าหญิงสาวไม่วางตา<br /><br />“ฉันชอบแกหว่ะตอง”“..............................”<br /><br />กวินพานวลตองมาที่สนามเด็กเล่นของโรงเรียนวัดไผ่สีสุก โรงเรียนที่จบมาด้วยกัน และเป็นโรงเรียนที่เป็นจุดเริ่มของเรื่องราวทั้งหมด เรื่องของนวลตองกับฟันที่หายไป<br /><br />“ตรงนี้ใช่ไหมที่ไอ้ห่านมันจะแกล้งตอง”“ใช่ ตอนนี้มีชิงช้ามาตั้งแทนแล้ว”“ทีแรกกะว่าจะเอาลูกบาสฯปามันให้มึนก่อนจะเข้าไปเตะมันสักที แต่ที่ไหนได้ เล็งพลาด โดนเธอซะอย่างนั้น หลอเอ๊ย...เจ็บตัวเลย” กวินลูบผมสาวคนรักพร้อมเขย่าไปมาเล็กๆ<br /><br />“มีอะไรจะแก้ตัวไหม”“ไม่มีครับ...ผมขอรับความผิดพลาดทุอย่างเอง”<br /><br />“งั้นดีแล้ว เอาฟันปลอมเธอออกซะ ถึงตาที่เธอต้องเป็นไอ้หลอบ้าง” นวลตองจ้องหน้าพร้อมกับบีบมือแน่น<br /><br />ฟันปลอมแบบถอดได้ของกวินอยู่ในกำมือ ใบหน้าดูอ่อนเยาว์ขึ้น ราวกับว่า ได้ดึงให้เขาและเธอไปสู่วัยเด็กอีกครั้ง<br /><br />::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::<br /><br />“อีหลอ...อีหลอ...อีหลอ”“มึงด่าใครอีหลอ” เด็กชายกวินกระชากเสื้อเพื่อนนักเรียนเจ้าของคำ อีหลอ<br /><br />“แล้วมึงเสือกอะไร” เพื่อนนักเรียนท่าทางกวนประสาทผลักอกแล้วกระชับเสื้อเข้าที่“ถ้ามึงด่าตอง มึงขอโทษมาเดี่ยวนี้”“ก็ไม่พูด มีไรมะ ไอ้ควาย”<br /><br />ควายเป็นสัตว์น่ารักที่กวินชอบมาก แต่การที่มีคนมาชี้หน้าด่าว่าไอ้ควายทำให้เกิดความโมโหทวีเข้าไปอีก ไม่ใช่เพราะเปรียบตัวเหมือนควาย ทว่ามันเป็นคำดูแคลนอดีตลูกชาวนาคนหนึ่งเท่านั้น<br /><br />หมัดแลกหมัด<br /><br />ตีนตอบตีน<br /><br />กวินพูดไม่ชัดไปนาน ฟันหน้าสองซี่หัก<br /><br />ฟันปลอมมาสวมรอยทับ กวินโชคดีกว่าที่พ่อแม่เขาขายที่นาได้พอมีเงินร่ำรวยจับจ่ายกว่าแต่ก่อน<br /><br />::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::<br /><br />“ดูเด็กลงเลยล่ะ..วิน”“บ้าฉิ พูดก็ไม่ชัก จะชมเธอว่าฉวยฉะหน่อย ฮิฮิ”<br /><br />“ทีหลังก็ไปทำแบบถอดไม่ได้สิ จะได้ไม่ต้องตามใจฉันแบบนี้” นวลตองยิ้มตาหยี และหยิบถุงถักที่ตั้งใจจะให้เมื่อวันเกิดของกวินที่ผ่านมาจวนจะครึ่งปีแล้ว<br /><br />กวินรับและหอมแก้มนวลตองเป็นของขวัญตอบแทน<br /><br />“ใฉ่ได้ยังอ่ะ ตอง มันโล่งๆไงไม่รู้ ไว้วันหลังค่อยถอดใหม่นะ”<br /><br />“จ๊ะ ตกลง”<br /><br />“วิน !! ถ้าวันหลังเธอดื้อมาล้อเลียนล่ะก็ จะถูกถอดฟันไปปาทิ้งน้ำนะ”“จ้า...แม่นวลตองยิ้มสวย...รู้อะไรไหม ต่อให้ตองฟันหลอ วินก็ชอบนะ ชอบมานานแล้ว” คราวนี้นวลตองถูกหอมฟอดใหญ่<br /><br />พื้นที่เล็กๆที่ นวลตอง เกิดขึ้นแล้วในใจของเธอ ทำให้เธอรู้สึกว่า นาฬิกาไม่มีค่าความหมายอันใดเลย นี่ผ่านมานานเท่าใดกัน รอยยิ้มที่มีฟันสวย หรือหลุดโหว่ ยังเป็นที่ต้องการของเขาอย่างเดิม<br /><br />ความสุขอย่างหนึ่งที่เกิดจากรอยยิ้มของคนรักกัน ที่ยอมรับในข้อบกพร่องของกัน คงพอแล้วที่จะเรียกว่าสิ่งมีค่า ที่เกิดขึ้นท่ามกลางสังคมที่มีความเห็นแก่ตัว<br /><br />“ไปกินอะไรกันดีจ๊ะตอง”“ตองอยากกินกาละแมหน่ะ ไม่ได้กินนานแล้ว”<br /><br /><br />**************************************</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35254362-116610397224581654?l=plyfon.blogspot.com' alt='' /></div>keeratihttp://www.blogger.com/profile/17568021238578515354noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-35254362.post-1165728435814444292006-12-10T11:58:00.000+07:002006-12-10T12:27:15.896+07:00<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2848/3919/1600/642315/DSC02850.jpg"><span style="font-size:130%;"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2848/3919/320/374480/DSC02850.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"> บนถนนราชดำเนินที่ชาวราษฎร์ได้ดำเนินกิจกรรมทางการเมือง มาเป็นเวลายาวนานถึง 74 ปีในปีนี้ (พ.ศ. 2549) บางช่วงของผืนถนนถูกฉาบไว้ด้วยคราบน้ำตา คราบเลือด และร่างไร้วิญญาณ บนการเรียกร้องการปกครองโดยประชาชนเพื่อประชาชน ต่อเมื่อได้รัฐธรรมนูญแล้วกลิ่นคาวเลือดดูจะจืดจางลง จางลงไปเรื่อยๆ แต่เมื่อคราใดที่เกิดความไม่ชอบธรรมขึ้นกับการปกครองในระบบประชาธิปไตย กลิ่นคาวเลือดที่แห้งหายจากถนนสายนี้ กลับพลิกฟื้นคืนร่างให้สีถนนแดงชาดอีกครั้ง<br /><br />และสิ่งหนึ่งที่ตรึงตอกอยู่บนถนนสายนี้เป็นเวลายาวนานเท่ากับการเปลี่ยนแปลงการปกครองนั่นคือ หมุดคณะราษฎร<br /><br />การปกครองของไทยเปลี่ยนแปลงจากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์มาสู่ระบอบรัฐธรรมนูญ (รัฐ + ธรรม + มนูญ คือ การปกครองรัฐอย่างถูกต้องเป็นธรรม) โดยคณะราษฎรเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน 2475<br /><br />ภายหลังการปฎิวัติ คณะราษฎรได้สร้างหมุดแห่งการปฏิวัติขึ้น เป็นหมุดทองเหลืองขนาดเล็กฝังอยู่บริเวณด้านข้าง ลานพระบรมรูปทรงม้าฝั่งสนามเสือป่า ซึ่งเป็นจุดที่พระยาพหลพลพยุหเสนายืนอ่านประกาศคณะราษฎรฉบับที่ 1 แก่เหล่าทหารเพื่อเป็นสักขีพยานต่อการทำการปฏิวัติครั้งนั้น<br /><br />เนื้อความบนหมุดจารึกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น โดยมีข้อความว่า “ ณที่นี้ 24 มิถุนายน 2475 เวลาย่ำรุ่ง คณะราษฎรได้ก่อกำเนิดรัฐธรรมนูญเพื่อความเจริญของชาติ”<br /><br />ต่อมาในวันที่ 10 ธันวาคม 2475 เป็นวันที่พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาฯโปรดเกล้าพระราชทานรัฐธรรมนูญฉบับถาวรเป็นครั้งแรกภายหลังที่ทำการเปลี่ยนแปลงการปกครอง และเป็นวันแรกของการฉลองรัฐธรรมนูญ โดยในปีแรกนี้ จัดขึ้น 3 วัน นอกจากงานพระราชพิธีแล้วยังมีงานมหรสพต่างๆซึ่งจัดขึ้นที่ท้องสนามหลวง<br /><br />งานฉลองรัฐธรรมนูญถูกจัดขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง โดยมีความสำคัญต่อการให้ความรู้ ความเข้าใจต่อประชาชน ในเรื่องของรัฐธรรมนูญซึ่งเป็นสิ่งสำคัญที่ควรศึกษาและทำความรู้จัก ภายหลังที่การปกครองถูกเปลี่ยนมือจากกษัตริย์มาเป็นประชาชนด้วยกันเอง งานฉลองรัฐธรรมนูญนี้จึงเป็นงานที่นอกจากจะให้ความรื่นเริงดั่งเทศกาลประจำปีทั่วไปแล้ว ยังมีคุณค่าต่อการเรียนรู้ และทำความหมาย ความเห็นให้ตรงเพื่อการปกครองที่เสมอภาค<br /><br />ภัยจากสงครามโลกครั้งที่ 2 ภัยธรรมชาติ และกรณีการเสด็จสวรรคตของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล เป็นภาวะที่ทำให้งานฉลองรัฐมนูญที่เคยจัดขึ้นใหญ่โต ซบเซาลง จนถึงจุดมืดบอดเมื่อ อำนาจเผด็จการเข้ามาในที่สุดเมื่อปี พ.ศ. 2500 จอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ ทำการรัฐประหารรัฐบาลของจอมพล ป.พิบูลสงคราม และทำการยกเลิกรัฐธรรมนูญ ในครั้งนี้ แนวความคิด แบบอนุรักษ์นิยมได้เข้ามามีบทบาทสำคัญอีกครั้งหนึ่ง วันฉลองรัฐธรรมนูญกลายเป็นวันที่มีความหมายเพียง 1 วันหยุดราชการและการระลึกถึงพระมหากรุณาธิคุณในพระบาทสมเด็จประปกเกล้าเจ้าอยู่หัวเท่านั้น<br /><br />49 ปีแล้ว ที่การให้ความรู้ถูกตัดช่วง หรือนี่เป็นสิ่งสมควรต่อประชาชนผู้ไม่พร้อมรับการปกครองโดยประชาชนด้วยกัน หาใช่...นี่คือการตัดสินใจที่ผิดพลาดของผู้นำประเทศที่เกิดขึ้น เฟื่องฟูขึ้นพร้อมๆกับการงอกงามอีกครั้งของฝ่ายอนุรักษ์นิยม<br /><br />การเข้าถึงในเรื่องของการศึกษาระบอบรัฐธรรมนูญ กลายเป็นเรื่องพิธีกรรมและความซับซ้อนที่ยากจะเข้าถึงได้โดยง่าย แท้ที่จริงมันเป็นเช่นนั้นหรือ<br /><br />ไม่ต่างกัน<br /><br />การก่อกำเนิดรัฐธรรมนูญโดยคนกลุ่มหนึ่ง ผู้ที่ทำให้การเมืองทุกวันนี้ เป็นการปกครองโดยประชาชนเพื่อประชาชน กำลังเลือนหายไปจากความทรงจำ<br /><br />หมุดคณะราษฎร เป็นอนุสรณ์แห่งการปฏิวัติหรือบาดแผลของการเมืองการปกครองของไทยกันแน่<br /><br />ประวัติศาสตร์การเมืองควรเริ่มต้นศึกษาตั้งแต่จุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลง คือวันก่อเกิดรัฐธรรมนูญ มิใช่วันที่เกิดรัฐธรรมนูญฉบับถาวรขึ้น<br /><br />หากแต่ติดตรงที่ว่า การก่อเกิดรัฐธรรมนูญนี้ เกิดขึ้นจากมือไพร่ มิใช่เจ้า ความสำคัญจึงพร้อมจะเลือนหาย<br /><br />หากจะกล่าวถึงศิลปะที่เกิดขึ้นภายหลังเปลี่ยนแปลงการปกครอง ชิ้นที่มีความสำคัญมากที่สุด คงหนีไม่พ้นหมุดทองเหลืองดังกล่าว เป็นจุดเริ่มต้นที่เคียงขนานกับพระบรมรูปทรงม้า ฝังตรึงเพื่อตอกเตือนความหมายที่แท้ของการปกครองที่ทำให้ทุกวันนี้ คนเรามีสิทธิเสมอภาคในการแสดงความคิดเห็น<br /><br />หมุดคณะราษฎร 2475 คือสัญลักษณ์ที่แสดงถึงบทบาทที่มีส่วนในการปกครองประเทศไทยทั้งในทางนิติศาสตร์ และรัฐศาสตร์ ซึ่งหมายถึงการที่มีรัฐธรรมนูญและตัวบทกฎหมายต่างๆเป็นข้อตกลงร่วมกันในข้อปฏิบัติของผู้คนในประเทศ<br /><br />งานศิลปะหลัง พ.ศ. 2475 อันเกิดจากวาระสำคัญและโอกาสพิเศษของชาติจึงเกิดขึ้นเพื่อความเป็นประชาธิปไตยเสียส่วนใหญ่ อันได้แก่ อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ รวมถึงหมุดคณะราษฎร 2475 นี้ด้วย สิ่งต่างๆเหล่านี้เป็นการแสดงออกถึงอำนาจอธิปไตยที่มุ่งเน้นให้ประชาราษฎร์สามารถปกครองกันเองได้ หาใช่การปกครองระบบสมบูรณาญาสิทธิราชอีกแล้ว<br /><br />ถึงแม้ว่าทุกวันนี้ วันรัฐธรรมนูญจะมิใช่วันที่รัฐจะให้ความสำคัญถึงขั้นมีงานฉลองดังแต่ก่อน และแม้ว่าจุดก่อเกิดรัฐธรรมนูญจะจมฝังถนน รองรับรอยย่ำแห่งกาลเวลา ทว่า ไม่มีสิ่งใดสามารถลบเลือนสิ่งที่เกิดขึ้นได้ นั่นคือ ความเสมอภาคในการมีส่วนร่วมกันในการปกครองโดยประชาชนเพื่อประชาชน ซึ่งเกิดขึ้นมาแล้วเมื่อ 74 ปีก่อน หากแต่เพียงว่าวันนี้ เราใช้สิทธินั้นกันหรือยัง<br /><br /><br /><br /><br />***หมายเหตุ<br />รัฐธรรมนูญฉบับแรกของไทย มีชื่อว่า “พระราชบัญญัติธรรมนูญการปกครองแผ่นดินสยามชั่วคราว พุทธศักราช 2475” และมีรัฐธรรมนูญฉบับอื่นตามลำดับคือ<br />1.พระราชบัญญัติธรรมนูญการปกครองแผ่นดินสยามชั่วคราว พุทธศักราช 2475<br />2.รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรสยาม พุทธศักราช 2475<br />3.รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2489<br />4.รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย (ฉบับชั่วคราว) พุทธศักราช 2490<br />5.รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2492<br />6.รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2475 แก้ไขเพิ่มเติม พุทธศักราช 2495<br />7.ธรรมนูญการปกครองราชอาณาจักร พุทธศักราช 2502<br />8.รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2511<br />9.ธรรมนูญการปกครองราชอาณาจักร พุทธศักราช 2515<br />10.รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2517<br />11.รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2519<br />12.ธรรมนูญการปกครองราชอาณาจักร พุทธศักราช 2520<br />13.รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2521<br />14.ธรรมนูญการปกครองราชอาณาจักร พุทธศักราช 2534<br />15.รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2534<br />16.</span><a title="รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540" href="http://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%90%E0%B8%98%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1%E0%B8%99%E0%B8%B9%E0%B8%8D%E0%B9%81%E0%B8%AB%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B8%A3%E0%B8%B2%E0%B8%8A%E0%B8%AD%E0%B8%B2%E0%B8%93%E0%B8%B2%E0%B8%88%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B9%84%E0%B8%97%E0%B8%A2_%E0%B8%9E%E0%B8%B8%E0%B8%97%E0%B8%98%E0%B8%A8%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%B2%E0%B8%8A_2540"><span style="font-size:130%;">รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540</span></a><span style="font-size:130%;"> และได้ยุติโดย</span><a title="รัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2549" href="http://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%90%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B9%80%E0%B8%97%E0%B8%A8%E0%B9%84%E0%B8%97%E0%B8%A2_%E0%B8%9E.%E0%B8%A8._2549"><span style="font-size:130%;">รัฐประหารในประเทศไทย พ.ศ. 2549</span></a><span style="font-size:130%;"><br />17.</span><a title="รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย ฉบับชั่วคราว พุทธศักราช 2549" href="http://th.wikipedia.org/w/index.php?title=%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%90%E0%B8%98%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1%E0%B8%99%E0%B8%B9%E0%B8%8D%E0%B9%81%E0%B8%AB%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B8%A3%E0%B8%B2%E0%B8%8A%E0%B8%AD%E0%B8%B2%E0%B8%93%E0%B8%B2%E0%B8%88%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B9%84%E0%B8%97%E0%B8%A2_%E0%B8%89%E0%B8%9A%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B8%8A%E0%B8%B1%E0%B9%88%E0%B8%A7%E0%B8%84%E0%B8%A3%E0%B8%B2%E0%B8%A7_%E0%B8%9E%E0%B8%B8%E0%B8%97%E0%B8%98%E0%B8%A8%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%B2%E0%B8%8A_2549&action=edit"><span style="font-size:130%;">รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย ฉบับชั่วคราว พุทธศักราช 2549</span></a><span style="font-size:130%;"><br /> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35254362-116572843581444429?l=plyfon.blogspot.com' alt='' /></div>keeratihttp://www.blogger.com/profile/17568021238578515354noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-35254362.post-1165322770823317352006-12-05T19:39:00.000+07:002006-12-05T19:46:10.840+07:00<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2848/3919/1600/32740/ooy.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2848/3919/320/754897/ooy.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong><span style="color:#006600;">เสียงชิงช้าเหล็กดังแว่วมาจากโรงเรียนร้าง ใครกันมาแกว่งไกวในเวลานี้ เวลาที่ฉันร้อนรนเป็นที่สุด</span></strong><br /><br />เมื่ออายุได้ 8 ขวบ เป็นปีสุดท้ายที่ครอบครัวของเราพร้อมหน้าพร้อมตา ชิงช้าเหล็กสีฟ้าอ่อนของโรงเรียนถูกฉันจับจองแต่เพียงผู้เดียว อยู่ที่นี่ ใครๆต่างเกรงใจ ครูเล็ก ครูน้อย ต่างเอาอกเอาใจฉัน ด้วยฉันเป็นหลานสาวคนเล็กของเจ้าของโรงเรียน หลานป้า...ที่เป็นพี่สาวแท้ๆของพ่อ<br /><br />พ่อกับแม่มารับฉันและพี่ชายช้าเสมอ เราจะอยู่ในโรงเรียนจนเกือบค่ำ บางวันที่ได้กลับเร็วหน่อย แม่จะมารับเพียงคนเดียว และเรานั่งรถเมล์กลับบ้าน วันไหนที่พ่อมารับ ฉันและพี่จะดีใจมากกว่า เพราะไม่ต้องหิ้วกระเป๋าตุงๆไปเบียดเสียดกับใครเขา ใครจะรู้เล่าว่า วันหนึ่งฉันจะใกล้ชิดกับการโดยสารรถเมล์ชนิดแบบญาติสนิทกัน<br /><br />โรงเรียนที่ฉันเรียนอยู่เป็นโรงเรียนราษฎร์เล็กๆในซอยราษฎร์ร่วมเจริญ เดินทางผ่านทะลุตรงคลองสาน ไม่ช้าก็ถึง ที่นี่มีสนามหญ้าขนาดใหญ่ ใช้เป็นสนามเอนกประสงค์ เด็กนักเรียนตั้งแต่อนุบาล 1 ถึง ประถม 6 ใช้สนามแห่งนี้ออกกำลังกาย และกิจกรรมประจำปีต่างๆ<br /><br />งานหนึ่งนั้นคือ งานวันพ่อ<br /><br />“คุณพ่อขา คุณครูเขาสั่งให้ติดรูปในหลวงให้เต็มสมุดวาดเขียนเลยค่ะ”<br />“ไว้พ่อให้พี่เขาทำให้ ส่งวันไหนล่ะ เดี๋ยวพ่อไปซื้อสมุดก่อน”<br />“ส่งวันที่ 4 ค่ะพ่อ”<br /><br />เช้าวันที่ 4 ธันวาคม 2532<br /><br />พ่อมาส่งเข้าโรงเรียนสายอีกเช่นเดิม 9 โมงเช้า ไม่ใช่เวลาที่นักเรียนที่มีวินัยจะเดินเข้าเรียน โดยไม่มีโอกาสเข้าแถวเคารพธงชาติ<br /><br />“เอาขนมไปกินไหม พี่เขาบินแล้วเอามาฝาก สมุดวาดเขียนเอาไปหรือยัง อ้อย...อย่าซนนะลูก”<br />พ่อมักจะพูดอะไรยาวๆแบบนี้ และพูดเพียงครั้งเดียว มันเป็นคำซ้ำๆที่พ่อพูดทุกครั้งที่ต้องจากกัน ฉันไปเรียน พ่อไปทำงาน เป็นครูสอนเด็กมหาวิทยาลัย ฉันสิ เข้าเรียนเวลาที่ไม่ใช่เด็กประถม<br /><br />รูปที่ติดในสมุดวาดเขียนของฉัน สวยเลิศกว่าใคร มีภาพที่แตกต่างจากเพื่อนๆที่ตัดมาจาก สมุดภาพประกอบการศึกษา แต่สำหรับฉัน มันคือภาพที่พี่สาวของฉันตัดมาจากหนังสือพิมพ์ ในแต่ละวันที่มีภาพในหลวง ฉันยิ้ม และเอาสมุดวาดเขียนที่ติดรูปในหลวงอวดเพื่อน<br />มันน่าภูมิใจมากที่เป็นผลงานจากพี่สาว และพ่อ ฉันอยากให้เขาสองคนทำเพื่อฉัน<br /><br />คะแนนที่ได้เป็นไปตามคาด เป็นคะแนนสิบเต็มสิบ แน่ละว่าหลานเจ้าของโรงเรียน มักเรียนเก่งเสมอ แม้ว่าในหัวจะมีความรู้ งูๆปลาๆ และยังตอบคำถามแบบก้มหน้ามองหนังสือ ใครๆก็พร้อมจะปรบมือชื่นชม<br /><br />งานวันพ่อจัดขึ้นที่โรงเรียนในเวลาเย็น ฉันจำได้ติดตาที่วันนั้น ฉันเห็นเพื่อน ที่ชื่อ นุภา พาพ่อที่หล่อน้อยกว่าพ่อของฉันมาที่โรงเรียน<br /><br />นุภาเป็นเพื่อนสนิท<br /><br />หลังจากพิธีสดุดีในหลวงแล้ว มีพิธีกราบพ่อจากตัวแทนนักเรียน นุภาได้เกียรตินั้น ....ไม่ใช่ฉัน<br /><br />พ่อของนุภาสวมเสื้อสีขาวในกางเกงสีน้ำเงิน ดูท่าไม่ต่างจากน้าเล็กที่เป็นภารโรงนัก นุภาติดเข็มกลัดดอกพุทธรักษา และกราบที่ตักของพ่อ ฉันนั่งมองแถวหน้าสุด<br /><br />เมื่อไหร่พ่อฉันจะมารับ ฉันอยากกลับบ้าน<br /><br />ชิงช้าตัวเก่าที่ฉันนั่งทุกวัน มีเสียงดังหนักกว่าเมื่อครั้งก่อน เสียงมันแสบหูสุดรำคาญ ดังเอี๊ยดอ๊าดเหมือนเสียงสัตว์กำลังขอร้องชีวิต อยากหาน้ำมันมาหยอดเสียจริง ฉันไกวชิงช้า ด้วยสองเท้าที่ถีบตัวเองจากพื้นคอนกรีต แกว่งไกลยิ่งแรง เสียงยิ่งดัง หากยิ่งเบา จะยิ่งน่ารำคาญ<br /><br />พ่อ เมื่อไหร่จะมา<br /><br />นุภา บอกก่อนกลับบ้านในวันนั้นว่าจะไปเที่ยวกับพ่อในวันหยุด พ่อจะพาไปเขาดิน<br /><br />เขาดิน?<br /><br />ตอนที่ฉันรู้จักเขาดินครั้งแรก ก็จากนุภานี่หล่ะ แต่ถ้าเป็นครั้งแรกที่ได้เข้าไป มันก็ล่วงเลยเวลามาจนฉันเรียน ป .ตรีแล้ว ถ้าครูไม่สั่งให้ไปวาดรูปที่เขาดิน ฉันก็ไม่เคยคิดจะเข้าไปเลย<br /><br />ราคาบัตรครั้งแรกที่รู้จัก<br /><br />นักเรียนในเครื่องแบบ 10 บาท<br />ผู้ใหญ่ 40 บาท<br /><br />แต่เวลานี้ไม่ใช่ ราคามันเปลี่ยนไปแล้ว ความรู้สึกของฉันที่มีกับเขาดินก็เปลี่ยนไปด้วย<br /><br />ครั้งที่เดินเข้าไปในเขาดิน ฉันคิดถึงพ่อ พ่อและนุภา ฉันคิดเล่นๆว่า ถ้าเมื่อตอนนั้นฉันมากับพ่อ ฉันจะสนุกมากไหม จะรบเร้าให้ซื้อไอศครีม และถีบเรือไหม พ่อจะอุ้ม และถ่ายรูปด้วยกันหรือเปล่า...ที่สำคัญ พ่อจะจูงมือฉันอย่างที่คิด อย่าที่ฝันไหม<br /><br />ค่ำลงมากแล้ว ฉันเบื่อที่จะนั่งชิงช้าเสียงน่ารำคาญ ป้าและลุงเอาขนมมาให้กิน ขนมตะโก้ของโปรด ในนั้นมีแห้วที่สับเอามาเป็นสี่เหลี่ยมลูกเต๋า ฉันเก็บมันใส่กระเป๋าไว้สองชิ้น ให้แม่ และพ่อ<br /><br />ทุ่มแล้ว แสงไฟนวลจากรถของพ่อเพิ่งสาดเข้ามายังถนนหน้าห้องพักครูชั้นล่าง...พี่ชายยังเล่นเตะบอลกับเด็กในบ้านของป้าอย่างเมามัน พ่อลงจากรถ พร้อมกับถุงขนม แม่มารับกระเป๋าขึ้นรถ พี่ชายพาตัวเปียกๆไปผึ่งพัดลม ฉันนั่งรออีกแล้ว<br /><br />ฉันเคยคิด ทำไมภาพเหล่านั้นถึงติดตาของฉันนัก ทั้งที่มันก็ผ่านมานานมากแล้ว ฉันมีความทรงจำเกี่ยวกับการรอคอยนี่หลายฉาก<br /><br />เอแคร์เต็มปาก...แม่รู้ดีว่าฉันชอบกิน ฉันก็รอทุกวันที่จะได้กินขนมหลังเลิกเรียนจากแม่ และพ่อจะพาไปกินข้าวมันไก่ที่ตลาดโอ๋เอ๋ นี่หล่ะ สิ่งที่เด็กประถม 2 อยากได้....ในเวลานั้น มันมีค่ามากกว่าที่คิดเวลานี้<br /><br />เย็นวันพ่อ ครอบครัวของเรานั่งกินข้าวอย่างเงียบๆ มีแม่ ยาย ป้า พี่ชาย และฉัน พ่อไปทำงาน<br /><br />พ่อทำงานในวันหยุด?<br /><br />ขนมตะโก้เละอยู่ในกระเป๋า ขนมที่ฉันเอามาจากป้าที่โรงเรียน ฉันไม่ทันให้พ่อกับแม่ ฉันไม่มีโอกาส<br /><br />หลังจากนั้นไม่นาน...พ่อเดินทางไปทำงานที่แสนไกล เราไม่ได้พบกันอีกเลย มีจดหมายของพ่อส่งมายังย้ำให้ตั้งใจเรียน และเป็นลูกที่ดีของแม่ ของพ่อ...<br /><br />*<br />**<br />***<br />****<br />*****<br />****<br />***<br />**<br />*<br /><br />เพียงพอแล้วกับการรอคอยของพ่อ ไม่ช้าลูกจะขึ้นไปหา วันนี้ขอมาหลอดน้ำมันให้ชิงช้าเสียก่อน อยากนั่งชิงช้าตัวเดิมอีกครั้งก่อนจะติดตามพ่อเพื่อ บอกว่ารัก ที่ห่างหายมานานกว่า 16 ปี<br /><br /><br />ฉันมาที่โรงเรียนร้างอีกครั้ง โรงเรียนที่ครั้งหนึ่ง เคยทำให้ฉันกลายเป็นคนสำคัญ<br /><br />เสียงชิงช้าเหล็กดังเอี๊ยดอ๊าด ใครกันมาแกว่งไกวชิงช้าในเวลานี้ </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ชิงช้ายังไม่พังหรอกหรือ<br /><br /><br /><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35254362-116532277082331735?l=plyfon.blogspot.com' alt='' /></div>keeratihttp://www.blogger.com/profile/17568021238578515354noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-35254362.post-1164908322171963812006-12-01T00:35:00.000+07:002006-12-01T00:38:42.186+07:00<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2848/3919/1600/299899/untitled.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2848/3919/320/486284/untitled.jpg" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-size:130%;"><br /><strong>นานเท่าไรแล้ว ที่ปากท้องของคนไทยบางคน แขวนไว้กับการเสี่ยงโชค งวดแล้วงวดเล่า สนุกในยามลุ้นระทึกกับ...........................หมายเลขที่ออก<br /></strong><br />กับสิ่งที่เรียกว่า <strong>หวย</strong><br /><br />หวยเป็นที่รู้จักทั่วทุกพื้นที่ สามารถเข้าใจได้ง่ายว่าเป็นกิจกรรมเสี่ยงโชคอย่างหนึ่ง ซึ่งผลตอบแทนคือเงิน... เงินที่หามาได้โดยง่าย และในทางเดียวกัน ก็หายวับไปได้โดยง่ายเช่นกัน<br /><br /><strong>คุณเคยเล่นหวยไหม</strong><br /><br />ตามประวัติศาสตร์ชาติหวย หวยเกิดขึ้นมาแต่ครั้งสมัยแผ่นดินพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว รู้จักกันในนามของ หวย ก.ข. ในเวลานั้น มีการกระตุ้นให้มีการเอาเงินออกมาใช้ แทนการออมเก็บไว้อย่างนิ่งเฉยโดยต้องการให้มีกระแสเงินหมุนเวียนใช้จ่ายมากขึ้น ในเวลานั้น หวย ช่วยได้จริง<br /><br />กิจกรรมการแทงหวย เป็นไปอย่างสนุกสนาน ด้วยเหตุที่หวยนี้มีต้นกำเนินมาจากชาวจีน กรรมวิธีในการแทงจึงต้องมีการทำความเข้าใจเสียใหม่ในเรื่องของวัฒนธรรมทางภาษา การออกเสียง และพยัญชนะ...หวย ก.ข.จึง เป็นที่มีของบรรพบุรุษหวยในปัจจุบัน<br /><br />อักษรไทยเข้ากำกับแทนหนังสือจีน (ซึ่งแต่เดิมเล่นกันมาก่อนที่จะมาจริงจังกับชาวไทย )โดย อักษรไทยมี 44 ตัว ใช้เป็นตัวหวยเสีย 36 ตัว เหลือที่ไม่ได้เอามาใช้ 8 ตัว คือ ฎ ฏ ฐ ฑ ฒ ณ ศ และ ษ จึงเรียกกันว่า หวย ก ข และปลดตัว ง และธ ในภายหลัง จึงเหลือเพียง 34 ตัว โดยกิจกรรมดังกล่าวยังคงเป็นแบบที่ชาวจีนเล่นกันคือเมื่อจะออกหวย เจ้ามือจะเลือกป้ายขึ้นมาอันหนึ่งหรือชื่อหนึ่ง ใส่ลงในกระบอกไม้ปิดปากไว้ แล้วแขวนไว้กับหลังคาโรงหวย นักแทงทั้งหลายก็จะทายกันว่างวดนี้จะออกชื่อใครใน 34 ป้ายนั้น<br /><br />นับว่าประสบความสำเร็จในเรื่องการดึงเงินจากประชาชน เศรษฐกิจตื่นตัวกันมากขึ้น นัยหนึ่งเกิดมีเจ้าสัวที่เป็นเจ้ามือโรงหวย และคนจนไถนาเพื่อมาลงเล่น ...<strong>การพนันระดับชาติ<br /></strong><br />81 ปีแห่งความพยายาม และน้ำตาของผู้สูญเสีย หวยถูกยกเลิกในสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว ด้วยมีความเห็นว่าเป็นการพนันที่บ่อนทำลายความมั่นคงของประเทศ ชาวประชาลุ่มหลงอบายมุขจนน่าใจหาย การหวังรวยทางลัด นำไปสู่ความยากจนเพียงพริบตา ด้วยเหตุนี้ การยกเลิกจึงจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด<br /><br /><strong>หรือไม่ใช่ทางออกที่ดีที่สุด</strong><br /><br />รายได้ของแผ่นดิน ส่วนหนึ่งมาจากภาษีต่างน้ำพักน้ำแรงของคนในชาติ ช่วยกันจ่ายอากรเพื่อแสดงความรับผิดชอบ ในส่วนของการเก็บเกี่ยวทำมาหากินในผืนแผ่นดินร่วมกัน แต่รายได้ที่สูงค่ามากที่สุด กลับเป็นเงินที่ได้จากการเล่นหวย การพนันที่อนุโลมให้ถูกต้องในแง่จริยธรรม<br /><br />ดังจะพบว่า ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวออกล็อตเตอรี่ขึ้นเป็นครั้งแรกแล้ว เพื่อหารายได้บำรุงการกุศล และได้มีการออกล็อตเตอรี่ในวาระพิเศษอีกหลายครั้ง เป้าหมายสำคัญคือการระดมเงินเพื่อสาธารณกุศล ผ่านการลงทุนเสี่ยงโชค หวังผลกำไรคืนกลับมา แทนการเต็มใจบริจาคอย่างเดียว<br /><br />ในปี พ.ศ.2482 ได้มีการจัดตั้งสำนักงานสลากกินแบ่งรัฐบาล และหวยก็เปลี่ยนท่าทีเป็นเลขท้ายของรางวัลที่ 1 และเลขท้ายของล็อตเตอรี่ ที่ทำความรู้จักกันในนามของ หวยใต้ดิน<br /><br /><strong>เป็นการประกาศโดยนัยว่า การเสี่ยงโชคในแนวทางนี้ จะถูกต้อง และเห็นสมควรที่สุด เมื่อรัฐเป็นผู้กระทำการ</strong> และสามารถแจกแจงได้ว่า เงินมหาศาลจากความโลภเหล่านั้น ถูกแปรเปลี่ยนเป็นประโยชน์ล้ำค่าเช่นไร การยกเลิกหวย ก.ข. เป็นเพียงการลดกรรมวิธีการ และเส้นสายในการเล่น ไม่ให้นอกทางจนยากแก่การควบคุมจากส่วนกลางเท่านั้น<br /><br />เส้นทางของหวย เป็นประวัติศาสตร์ที่ยาวนาน จนมีหลายท่านต้องการสืบสาน และอนุรักษ์ไว้ เพื่อความไพบูลย์ของชาติไทยเรา<br /><br /><strong>น่าตลกที่เป็นเช่นนั้น</strong><br /><br />ผู้นำหลายรุ่น ไม่สามารถแสดงจุดยืนที่ชัดเจน ต่อกิจกรรมการระดมทุนเพื่อสร้างชาติด้วยการเสี่ยงโชค ทั้งที่รู้ว่าคือสิ่งมอมเมาทางหนึ่ง ทว่า ตัวเงินที่มหาศาล ที่ประชาชนพร้อมใจจ่ายมากกว่าภาษีเป็นสิ่งค้ำคออยู่ว่า จะหาทางดึงเงินจำนวนเท่านั้น จากทางไหน พวกเขาต่างพบว่า ไม่มี<br /><br />การเสี่ยงโชคในลักษณะนี้จึงมีความเข้มแข็ง และสร้างจินตนาการให้คนในชาติอย่างเต็มกำลัง อาทิ การตีเลขจากความฝัน จากสัตว์พิการ จากเหตุการณ์สำคัญๆ หรือแม้แต่ เรื่องสามัญอย่างการเกิด การตาย ของคนและสัตว์ จึงไม่แปลกใจว่า ทำไมคนถึงสนใจต่อสถานการณ์บ้านเมืองในเชิงตัวเลข<br /><br />และดูว่า การเรียกร้องสิทธิ์ในการอนุรักษ์พฤติกรรมหวย จะยังคงดำเนินต่อไป แม้เส้นทางนั้นจะผิดกฎหมายเสียแล้ว เชื่อแน่ว่า ความกระหายในการเสี่ยงยังคงมีอยู่<br /><br />เพราะเขาเชื่อ ในสัญชาตญาณนักแข่ง ที่มีอยู่ในตัวคน....แข่งต่อจินตนาการ และความบังเอิญ ที่คิดว่า งวดหน้า เลขที่ออกคงไม่ใช่ <strong>สูญ...สูญ...สูญ.</strong><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35254362-116490832217196381?l=plyfon.blogspot.com' alt='' /></div>keeratihttp://www.blogger.com/profile/17568021238578515354noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-35254362.post-1164640160723973142006-11-27T21:32:00.000+07:002006-11-27T22:09:21.340+07:00<div align="left"><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2848/3919/1600/405847/elephant.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2848/3919/320/427296/elephant.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-size:130%;">ช้าง...ช้าง...ช้าง...ช้าง...ช้าง</span><br /><span style="font-size:130%;">น้องเคยเห็นช้างหรือเปล่า</span><br /><span style="font-size:130%;">ช้างมันตัวโตไม่เบา</span><br /><span style="font-size:130%;">จมูกยาวๆเรียกว่า งวง</span><br /><span style="font-size:130%;">มีเขี้ยวใต้งวงเรียกว่า งา</span><br /><span style="font-size:130%;">มีหูมีตา หางยาว</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#ff0000;"><strong>เพลงที่ร้องได้ตั้งแต่สมัยอนุบาล จะมีใครกันที่ร้องเพลงนี้ไม่ได้ หรือไม่เคยได้ยินเพลงนี้ <span style="color:#cc9933;">(เป็นเพลงน่าจะฮิตเชียว เพราะนอกจากจะเป็นเพลงที่ร้องในห้องเรียนประกอบจังหวะของคุณครูแล้ว ยังมีพวกร้องแหย่เพื่อนที่มีสันฐานคล้ายช้างเข้าให้ด้วย)</span></strong></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">เพลงจังหวะสนุก ชวนให้คิดช้างในเมือง ส่ายหัวไป-มา มันคงจะดีใจ ที่คนแต่งเพลงแนะนำตัวให้แบบนี้ หรือ เปล่าเลย มันอาจไม่เคยรู้ว่าคนคิดเช่นไรกับมัน</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">การแสดงออกของคนที่มีต่อช้าง ในเวลานี้เป็นเช่นไรแล้ว มิอาจทราบแน่ชัด แต่สำหรับในกรุงเทพฯ การแสดงออกต่อช้างเป็นไปเพื่อการทำมาหากินเลี้ยงปากท้องคนเท่านั้น มิใช่ช้าง</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">หลายจังหวะชีวิตที่ต้องได้พบกับช้างตัวเล็กตัวน้อย เดินข้างถนนพระรามที่ 2 มันอดทนมาก ท้องกิ่วกว่าที่ควรจะเป็น กล้วย และแตงโมบนหลังมันไม่มีสิทธิ์ได้กินก่อนที่จะมีกิจกรรมงานทานมัยของคนเมืองใจพระกับควานช้างใจหยาบ เมื่อนั้น สำไส้ช้างจึงได้ทำงาน</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ช้างร้องไห้เป็นไหม</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ถ้านัยตาของสิ่งมีชีวิตทุกชีวิตมีประกายที่หล่อเลี้ยงด้วยน้ำ ช้างย่อมมีน้ำตา มันต้องเคยร้องไห้</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">คนร้องไห้เพราะสาเหตุขุ่นมัวในใจ น้อยครั้งที่น้ำตาจะออกมาจากความยินดี ช้างยินดีอย่างนั้นหรือที่ได้เข้ามาสัมผัสแสงสีในเมืองหลวงเช่นนี้</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ในเมืองหลวงที่ปลอดภัยและอบอุ่น ช้างพังและพลายคู่หนึ่งถือกำเนิดขึ้น ในบ้านที่มีรั้วรอบขอบชิด มีอาหารให้กินจนอ้วนพี มันทั้งคู่ ไม่ต้องทำงานหนัก หรือเดินทนจนกว่าจะมีกิจกรรมทานมัยอย่างช้างตัวอื่น ทว่ามันคือดารา</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ทุกวันมันจะต้องเผยชีวิตส่วนตัวให้คนเดินเข้ามาชี้ ถ่ายรูป และเดินจากไป คนแล้วคนเล่า เป็นอย่างนี้จนกว่าจะมีใครตายไปข้างหนึ่ง</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">แม้แต่ในเวลาที่มันทั้งสองมีความรัก คนก็ได้รับรู้เห็น เรื่องของช้าง</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">สัตว์ในสวนย่อมไม่มีสิทธิ์เรียกร้องพื้นที่รโหฐาน ทุกอย่างต้องเปิดเผย ในสวนสัตว์ที่เสียเงินเข้าชมได้ทั้งวัน อยากให้ช้างยิ้มต้องทำอย่างไร..นั่นสิต้องทำเช่นไร</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">1.ปาก้อนหินใส่</span><br /><span style="font-size:130%;">2.ร้องเสียงช้างสาวกระตุ้นช้างหนุ่ม</span><br />คนทำสิ่งไหนง่ายกว่า<br /><br />จึงไม่แปลกใจที่จะพบป้ายที่ว่า "ห้ามปาสิ่งของใส่สัตว์"...มันต้องเคยมีคนทำเช่นนั้นแน่ๆ<br /><br />เมื่อช้างพัง และพลายคู่นี้ผสมพันธุ์และอาจติดลูก เมื่อนั้น เราจะได้ลูกช้างที่เป็นดาราตั้งแต่เกิดตัวใหม่ของสวนสัตว์อีกตัว<br /><br />หวังว่ามันจะง่ายอย่างที่คิด<br /><br />ช้าง...ช้าง...ช้าง...ช้าง...ช้าง<br />น้องเคยเห็นช้างหรือเปล่า<br />ช้างมันตัวโตไม่เบา<br />จมูกยาวๆเรียกว่า งวง<br />มีเขี้ยวใต้งวงเรียกว่า งา<br />มีหูมีตา หางยาว<br /><br /><br />สิ้นเสียงเพลงช้าง เรารู้จักมันดีแค่ไหน<br />สวนสัตว์เพียงพอแล้วหรือที่จะทำความรู้จักกับสัตว์ที่เคียงข้างคนมายาวนานที่สุด ...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35254362-116464016072397314?l=plyfon.blogspot.com' alt='' /></div>keeratihttp://www.blogger.com/profile/17568021238578515354noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-35254362.post-1164434145158956342006-11-25T12:54:00.000+07:002006-11-25T12:55:45.176+07:00<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2848/3919/1600/846163/teen.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/2848/3919/320/143454/teen.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ไม่รู้เหมือนกันว่า ความสุขที่ได้รับเมื่อวันก่อน จะยังส่งผลให้วันนี้มีรอยยิ้มอยู่บ้างไหม อะไรกันหนาคือสาเหตุของความสุขที่ถาวร สิ่งนั้นคืออะไร<br /><br />เมื่อหลายปีก่อน ใบหน้าของผมเครียดจนเพื่อนๆต่างยินดีที่จะพาผมไปเที่ยวไหนต่อไหน ทั้งที่ผมมีสภาพบ้างาน พวกเพื่อนๆต้องการช่วยเหลือผม ให้ผมได้ผ่อนคลายบ้าง ผมยังแปลกใจไม่หายว่า ทำไมเพื่อนต้องทำดีกับผมขนาดนั้น ปล่อยผมไว้ให้อยู่เพียงลำพังอย่างที่ผมต้องการ ก็น่าจะเพียงพอแล้ว แต่มันไม่ใช่อย่างที่คิด การที่ผมต้องอยู่กับเพื่อนๆที่มีแต่เสียงหัวเราะ รอยยิ้ม และเรื่องสนุกๆ ทำให้ผม อดหัวเราะบ้างไม่ได้ ผมเริ่มยิ้ม และรับฟังประสบการณ์ขำๆจากพวกเขา<br /><br />ผมจำเรื่องขำไม่ได้สักเรื่อง<br /><br />รู้แต่ว่า เวลานั้น ผมหัวเราะ<br /><br />เพื่อนคนที่ทำให้ผมหัวเราะมากที่สุด เสียชีวิตจาดอุบัติเหตุ เขาจากไปเมื่อหลายเดือนก่อน เงาสะท้อนจากตัวผมบอกว่า ส่วนหนึ่งที่ทำให้ผมสามารถพูดคุยกับเงาของตัวองได้มาจากเพื่อนของผมคนนี้ คนที่ผมจะไม่สามารถถามเรื่องที่ผมสงสัย แล้วเขาตอบออกมาเป็นเรื่องตลกที่เข้าใจง่ายได้อีก<br /><br />ผมจำชื่อเขาได้<br /><br />และจำรอยยิ้มเขาได้<br /><br />“กูมีอะไรอยากบอกมึงไว้อย่าง ชีวิตมันก็เป็นแบบนี้ มึงจะเครียดอะไรกับชีวิตนักหนา ดูอย่างกูนี่ พ่อกูก็ไม่เคยเห็นหน้า แม่กูก็ปากจัด มีเรื่องกับคนเขาไปทั่ว น้องกูก็แรด มึงดูสิ เรื่องมันน่าเครียดกว่า การที่มึงทำรายงานยากๆฉิบหายของมึงไม่เสร็จไหม ยิ้มซะบ้าง เพื่อน..รอยยิ้มมันต้องสร้างเอง ต่อไปมึงจะได้มีความฉลาดทางอารมณ์ ฮาฮา ..แบบกูไง”<br /><br />ผมยังจำได้อีกว่า เพื่อนของผมคนนี้สามารถจัดการเรื่องสารพัดภายในบ้าน ในขณะที่ผมเป็นเพียงผู้เฝ้ามองปัญหาเมื่อเกิดขึ้นมา ผมคิดว่าความขลาดกลัวของผม น่าจะได้สักครึ่งของเกียรตินิยมที่ผมสั่งสมมา ได้ออกมาใช้ให้เกิดประโยชน์บ้าง จนเวลาที่มีปัญหา ที่ไม่ใช่การตีรูปประโยคสัญลักษณ์ การแทนค่า ในตำราเรียน ปัญหาที่อยู่ตรงหน้า ผมกับแก้มันไม่ได้<br /><br />ผมลืมไปหมดแล้ว<br /><br />ผมไปงานศพเพื่อนของผม บรรยากาศเงียบเหงา ในกลุ่มเพื่อนของเรา ต่างเงียบซึม การจากไปอย่างกะทันหัน ทำให้ใครๆยังไม่อาจตั้งตัวรับมันได้...<br /><br />ใครจะสอนผมเล่นไพ่ ผมยังเล่นไม่เก่งเลย<br />ใครจะสอนผมเล่นกีต้าร์ ผมยังเล่นเสียงบอดอยู่เลย<br /><br />“ที่กูสอน มึงก็หัดจำไว้บ้าง กูไม่ได้ว่างสอนมึงทุกครั้งนะโว้ย ไอ้ห่าทีเรื่องเรียนงี้เสือกจำแม่น เออ..ซ้อมๆเล่นไปเหอะ เดี๋ยวก็ได้เอง มันสำคัญที่การฝึกโว้ย ไม่ใช่คนสอน กูสอนเท่าที่รู้ นอกนั้นอยู่ที่มึง สายกีต้าร์มึงก็อย่ากดแบบกะเทยหัดแมนได้ไหม เสียงมันจะได้ไม่บอดแบบนี้ อุตส่าห์จำคอร์ดได้เสือกเล่นเสียงบอด”<br /><br />ผมทบทวนเรื่องราวต่างๆ เพื่อนของผมตายไปพร้อมกับรอยยิ้ม เขาเต็มที่กับทุกอย่าง โดยมาตรฐานของความเป็นคนธรรมดา ผมต่างหากที่กำหนดรูปแบบชีวิตให้มีความซับซ้อน มากเกินกว่าจะเข้าใจ ผมกำหนดมันขึ้นมาเองทั้งสิ้น<br /><br />จนนาทีที่ร่างเพื่อนของผมเข้าสู่พิธีฌาปน มันอาจเป็นจุดสิ้นสุดของการมีชีวิต แต่มันคือจุดเริ่มสำหรับผม<br /><br />ความทรงจำคือความสุขอย่างหนึ่ง ผมไม่เกี่ยงอีกแล้วว่า ความทรงจำของผม จะอยู่ในข้างดีหรือร้าย สิ่งที่ผมจำเป็นต้องทำ คือ จัดการกับสิ่งที่ผมเป็น ให้อยู่ในภาวะที่เป็นสุข เป็นสุขเท่าที่จะทำได้ เชื่ออย่างหนึ่งว่า ในชีวิตจริง ความสำเร็จที่น่าภาคภูมิใจที่สุด ไม่ใช่ปริญญาจากสาขาต่างๆ ทว่า คือมันคือ การสามารถไขปัญหาที่เกิดขึ้น และควบคุมมันได้ต่างหาก<br /><br />ความสุขที่ได้รับเมื่อวันก่อน จะยังส่งผลให้วันนี้มีรอยยิ้ม และสาเหตุของความสุข มันอยู่ที่ใจของเราเท่านั้นเอง<br /><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35254362-116443414515895634?l=plyfon.blogspot.com' alt='' /></div>keeratihttp://www.blogger.com/profile/17568021238578515354noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-35254362.post-1163523251303005832006-11-14T22:18:00.000+07:002006-11-15T23:21:31.586+07:00<span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2848/3919/1600/caca.jpg"><span style="font-size:130%;"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2848/3919/320/caca.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:130%;"><br />เสียงนาฬิกาไขลานบอกเวลา<br /><br /><span style="color:#ff6666;">...*...*...*...*...*...*...*...*...*...*...</span><br /><br />เสียงเหง่งหง่างจำนวนสิบครั้ง นี่คือเวลาสี่ทุ่ม เวลานี้เป็นเวลาที่ลมพัดกลิ่นหอมแปลกๆมาทางหน้าต่าง ผ้าม่านไหวพริ้มไปตามจังหวะ จนสังเกตทิศทางซ้ำๆได้อย่างหลับตาเห็น ราวกับว่า ลมที่พัดเข้ามานั้นมีจังหวะเดิมๆไม่เคยเปลี่ยนเลยสักครั้ง<br /><br />ฉันเจ็บระบมบริเวณจมูก มันเป็นอาการของไซนัสอักเสบ ฉันชินกับอาการแบบนี้มานานกว่าปีแล้ว เมื่อมีอากาศเย็น และความชื้น นั่นจะทำให้ไม่สบายแบบนี้อยู่ออกบ่อย คนรอบข้างต่างรู้ดีถึงความอ่อนแอของร่างกาย และสุขภาพที่สะสมโรคขึ้นตามอายุ มีเพียงเขาที่ไม่เคยรู้ เขาจำใบหน้าสุดท้ายของฉันเมื่อปีไหนกัน...มันยาวนานจนจำได้เพียงแค่ว่า มันผ่านมานานมากเกินจะจำได้แล้ว<br /><br />กลิ่นของดอกไม้ผสมกับกลิ่นสีจากโรงงานซ่อมรถ ผสมกันจนไม่ได้เรื่อง แต่ฉันก็หวังจะดอมดมกลิ่นจางๆของดอกไม้ที่หอมเพียงฤดูหนาวนี้เท่านั้น ...เนิ่นนานกว่าที่ต้นพญาสัตตบรรณจะส่งสัญญาณหอมเย็นๆไม่ว่าจะต้องเจือด้วยกลิ่นอื่นใดก็ตาม ก็ยินดีที่จะต้อนรับเอามาเป็นส่วนหนึ่งของลมหายใจ<br /><br />ฤดูที่ทำให้การก้าวย่างเท้าของฉันช้าลงเห็นจะเป็นที่ฤดูหนาว รายทางต่างๆมักทำให้ฉุกคิดถึงเรื่องที่เคยผ่าน ใครกันที่จะไม่เคยคิดถึงอดีต ทั้งที่ทำร้ายจิตใจ และส่งเสริมให้หัวใจได้มีรอยยิ้ม ฉันลืมยากมาก...และเต็มใจที่จะจดจำ<br /><br />เมื่อปลายปี พ.ศ.2532 เป็นปีที่อากาศหนาวแสนเศร้า..ครอบครัวเราไม่มีเตาผิง<br /><br />ความหนาวกัดกินครอบครัวจนทุกคนต่างเข้าใจได้ดีถึงความหนาวที่เรียกว่า หนาวเข้ากระดูก จะมีอะไรกันเล่าที่จะทำให้หายหนาว ความอบอุ่นจากที่ใดหรือ ในเมื่อเราไม่มีสิ่งนั้น ฉันสร้างความอบอุ่นในโลกเล็กๆ มีหนังสือคณิตศาสตร์ที่ไม่ค่อยชอบเรียน แต่ดีที่มีความหนา เอามาเป็นบ้านของตุ๊กตากระดาษ<br /><br />ตุ๊กตากระดาษแผ่นละ 2 บาท ถ้าอยากได้รูปที่สวยกว่าก็จะมีราคา 3 บาท( นี่ขนาดของเล่นเด็กประถม ยังมีชนชั้นเลย) ตุ๊กตากระดาษจะมีชุดให้เปลี่ยน มีหมวกให้สวม ฉันแกะออกจากแผ่นกระดาษ ติดทับร่างบอบบางของตุ๊กตาผมทอง วันนี้เธอจะไปงานเลี้ยง<br /><br />กระโปรงสุ่มลายลูกไม้ ช่างชวนฝันถึงเจ้าหญิงเหลือเกิน ฉันเก็บตุ๊กตากระดาษในหนังสือคณิตศาสตร์ จนบวมปริ ในนั้นมีครอบครัว มีพ่ อ แ ม่ ลูก เพื่อนบ้าน และญาติพี่น้อง จำได้ว่าตั้งชื่อด้วยการเขียนด้วยดินสอกำกับเอาไว้ ชื่อก็มาจากคนที่รักทั้งสิ้น<br /><br />เวลาที่ใจสงบนิ่ง อย่างน้อยก็ร้อนรนน้อยลงนั้น ทำให้ได้พบบางสิ่งที่เรียกว่าตะกอน ...ตะกอนความคิด เป็นสิ่งที่ช่วยให้ได้ทบทวนและไตร่ตรองเรื่องว้าวุ่นนานา และฉันมักทำได้ในฤดูหนาว<br /><br />บางสิ่งที่มากับลมหนาว นั่นคือความคิดถึง<br />คิดถึงตุ๊กตากระดาษ ครอบครัวที่ถูกอัดแน่นในหนังสือคณิตศาสตร์เล่มนั้น<br />ป่านนี้ความหนาวจะสามารถทดสอบความอบอุ่นที่มีได้อย่างไรไหม<br /><br />สำหรับฉัน ในยามนี้ ลมหนาวไม่สามารถทำให้ฉันโหยหาความอบอุ่น เพราะฉันค้นพบมันแล้ว<br /><br /><br />เสียงนาฬิกาไขลานบอกเวลา<br />...*...*...*...*...*...*...*...*...*...*... *...<br />เสียงนาฬิกาเพิ่มจำนวนครั้งที่ตีเป็นสิบเอ็ดครั้ง<br /><br />ความหนาวเร่งเร้าความคิดถึงอย่างอบอุ่น มาชดเชยให้แล้ว </span><br /><span style="font-size:130%;">ถึงแม้ว่าเขาจะจำฉันได้เพียงตอนเป็นเด็กน้อยเท่านั้นฉันก็สุขใจ<br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35254362-116352325130300583?l=plyfon.blogspot.com' alt='' /></div>keeratihttp://www.blogger.com/profile/17568021238578515354noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-35254362.post-1163433867439159762006-11-13T22:28:00.000+07:002006-11-13T23:23:12.126+07:00<div align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2848/3919/1600/sky.jpg"><span style="font-size:130%;"><strong><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2848/3919/320/sky.jpg" border="0" /></strong></span></a><span style="font-size:130%;"><strong> </strong></span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span></div><div align="center"><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color:#ff6600;">ถนนสายที่มีกลิ่นหอม...อาจมีบางสายที่เราคุ้น กับกลิ่นความหลังของค่ำคืนก่อน<br />บางครั้งย้อนสะเทือนให้หัวใจต้องหยุดคิด...เวลาช่างผ่านไปไวเสียยิ่งกว่า<br />ยิ่งกว่านาทีที่นกน้อยกระพือปีกสู่ฟ้าไกล<br /></span><br /></span><span style="font-size:130%;"><span style="color:#33cc00;">เจ้านกตัวเล็ก<br />ประมาณค่ากำลังของตน ฟ้ากว้าง ช่างสูงเกินคะเน<br /></span><br /></span><span style="font-size:130%;"><span style="color:#000099;">แรงปีกบางสะท้านลมแรงกรีดเรียวปีกช้ำ<br />พอทานทนเพียงความสูงเหนือต้นไม้ใหญ่...เท่านี้หรือกำลังของตน<br /></span><br /></span><span style="font-size:130%;"><span style="color:#993399;">นกน้อยยังหวัง ฟ้าที่สูงจะทำให้หัวใจตนเปลี่ยนความคิดอย่างไรไหม<br /></span><br /></span><span style="font-size:130%;"><span style="color:#990000;">เมื่อครั้งยังเยาว์<br />มีคำสอนให้รู้จักคุณค่าของความรัก...ฟ้ากว้างไกลสักเท่าไรก็ยังปรารถนา<br />ให้บินลิ้มความสุขและลมเย็นเพียงพอเท่าที่จะทำ<br />หาใช่เกินกำลังแรงปรารถนา<br /></span><br /></span><span style="font-size:130%;"><span style="color:#3366ff;">เช่นนั้น นกน้อยจึงค่อยลดระดับฟ้า สู่กิ่งไม้ที่เพียงพอ<br />พอเพียงต่อการสนทนากับปุยเมฆ<br /></span><br /></span><span style="font-size:130%;"><span style="color:#003300;">ลมเย็น กลายเป็นดนตรีขับกล่อมให้วันคืนของนกน้อยนั้น ได้เข้าใจถึงความรัก<br />ความรักบนฟ้าไกล..ยังได้ยินเสียงสะท้อนกลับมาว่า<br /></span><br /><span style="color:#ff0000;">คิดถึงเสมอ แม้เราไม่ใกล้กัน </span><br /><br /><br /></span><span style="font-size:130%;"><span style="color:#cc33cc;">แต่เราไม่เคยห่างกันเลย </span></span></div><p><span style="font-size:130%;"><span style="color:#cc33cc;"></span></span></p><p align="center"><span style="font-size:130%;color:#ff6666;">เช่นกันกับถนนสายเดิม ที่พาเราแยกจากกันในตอนสุดท้าย สองมือเคยกุมเกาะ บัดนี้มีเพียงความรู้สึก</span></p><p align="center"><span style="font-size:130%;"><span style="color:#cc33cc;"><span style="color:#ff6666;">ฉันเชื่อแล้วว่า แม้เราห่างกันสักเท่าไหร่ แต่เราไม่เคยไกลกันเลยสักนาที</span></p><div align="center"><br /></span><br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35254362-116343386743915976?l=plyfon.blogspot.com' alt='' /></div>keeratihttp://www.blogger.com/profile/17568021238578515354noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-35254362.post-1163213949243964082006-11-11T08:55:00.000+07:002006-11-11T09:59:09.286+07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2848/3919/1600/catt.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2848/3919/320/catt.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">นับจากนาทีที่ฉันหลับตา ฉันยังไม่แน่ใจนักว่า สิ่งที่ได้รู้สึกขึ้นมานั้น เป็นความฝัน หรือความจริง</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ในวันที่ฉันรู้สึกราวกับว่าตัวเองตัวเล็กลง...เล็กลง เหมือนเด็กน้อยคนหนึ่ง โลกมีอะไรอีกมากที่ฉันไม่สามารถเข้าใจได้หมดครบถ้วน และบางอย่าง ก็เข้าใจในแบบเพ้อฝัน มันเป็นเรื่องของจินตนาการที่แน่นอนว่า มันอาจห่างไกลจากความเป็นจริง</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">เคยไหมที่เล่นคนเดียว </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">อยู่คนเดียวแต่มีความสุข ในหัวมีจินตนาการที่สดใส ฉันเคย...ฉันคิดฉันเป็นแม่ครัว</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ของเล่นพลาสิกรูปข้าวของเครื่องใช้ในครัวถูกวางเรียงกันที่ร่องสวนมะม่วง ร่มเงาทำให้บรรยากาศยามสาย ไม่ร้อนและมีลมที่พัดมาจากท้องร่อง เห็นระลอกริ้วน้ำเป็นขีดสาย มันสวย และน่ามอง</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">เก็บใบกระถิน ใบหญ้า และดอกไม้บางดอก มาปลิด หั่นเป็นสมมุติอาหาร อาหารกำลังลงหม้อ ฉันตักขาย จำได้ ฉันคิดว่า ทำอาหารขาย เดี๋ยวจะมีคนมาซื้อ ไม่นานฉันแปลงร่างเป็นคนซื้อ ...อาหารน่าตาน่ากิน ฉันเลือก หยิบ และจ่ายเงินใบไม้ อาหารวางซ้อนกันในพลาสติกรูปปิ่นโต...ฉันหยิบหิ้วย้ายไปอีกที่ </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">วันนี้ขายของหมด นับเงินใบไม้...จะเอาไปซื้อขนมให้แ ม่</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ที่บ้านสวน...จำได้ว่าน้ำท่วมบ่อย ของเล่นพลาสติกลอยตามน้ำไปแล้ว นั่นจานข้าว ปิ่นโต ช้อน ถ้วย และเงินใบไม้...ลอยไปไกล ออกสู่ลำคลอง..ฉันได้แต่มอง ของเล่นของฉัน</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">------------------------------------------------------------------------------------------------</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ฉันทำขนมไปให้เพื่อนกิน ขนมขาไก่ ที่ฉันตวงแป้ง ใส่ส่วนผสม นวด หมัก ปั้น และอบ ชิม.....ทำเองหมด แต่ครั้งนี้ไม่ได้ทำขาย แต่ทำให้เพื่อนกิน เพื่อนร้อง ขนมขาไก่ แข็งน้องๆหิน ฉันว่า มันออกจะกรอบกรุบน่าเคี้ยว ฉันหลอกตัวเอง</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ไม่มีแม่ค้าขายขนม ไม่มีลูกค้า ไม่มีเงิน......................ไม่มีแม่ครัวคนเก่ง</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">มีแต่ความจริง-------และความฝัน</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">จินตนาการที่ลบไม่ได้ </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">บางครั้งอยู่กับสิ่งที่คิดขึ้นเอง ก็สุขใจดี เพียงแต่ต้องเข้าใจเท่านั้นว่า <strong><span style="color:#6633ff;">มันไม่ใช่ความจริง</span></strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35254362-116321394924396408?l=plyfon.blogspot.com' alt='' /></div>keeratihttp://www.blogger.com/profile/17568021238578515354noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-35254362.post-1163084236828524022006-11-09T20:36:00.000+07:002006-11-09T22:14:23.996+07:00<strong><span style="font-size:130%;color:#990000;"></span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;color:#990000;"></span></strong><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2848/3919/1600/7.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2848/3919/320/7.jpg" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-size:130%;color:#990000;"><strong>บนถนนสายเก่า ถนนที่ต่อผ่านถนนพระรามที่สอง นั่นคือถนนตากสิน ที่จะนำไปสู่ถนนอีกหลายสาย และเป้าหมายปลายทางนั่นคือถนนพระอาทิตย์</strong></span><br /><strong><span style="font-size:130%;color:#990000;"></span></strong><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;">เป็นเวลากว่า 8 ปี ที่สัญจรด้วนถนนสายเดิมๆนี้ สองข้างทางมีบางอย่างที่เปลี่ยนแปลงไป บางช่วงที่เคยร้าง บัดนี้กลายเป็นห้างสรรพสินค้า มีลานจอดรถที่ใหญ่กว่าโรงเรียน และวัด มีร้านทำผมที่เปิดกิจการราวดอกเห็ดหลังฝนตก ที่น่าสังเกต คือ อาคารพาณิชย์บางช่วงบิดร้างไปบ้างเช่นกัน</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">เวลาเป็นสิ่งทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างนั้นหรือ</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><strong><span style="color:#ff6600;"><span style="font-size:130%;">ใช่เวลา...หรือว่าหัวใจคน</span><br /></span><span style="font-size:130%;"></span></strong><br /><span style="font-size:130%;">ย่านโกวบ๊อเป็นย่านที่มีชาวจีนมาอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก ป้ายรถเมล์นี้จะมีอาแปะ อาซิ่มโบกรถ เก่ๆกังๆ หอบร่างอ่อนโรยราไปยังจุดหมาย </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><strong><span style="color:#000099;"><span style="font-size:130%;">ที่ใดกัน...โรงเจ...บ้านลูก...สวนสาธารณะ...ตลาด...หรือโรงน้ำชา</span><br /></span><span style="font-size:130%;"></span></strong><br /><span style="font-size:130%;">ในยามที่แสงแดดเตือนให้รู้ว่า"สายแล้ว" ทำให้อดร้อนรนไม่ได้ เมื่อเวลารถติด...อยากถึงที่หมายโดยไว แต่นั่นแหละนา การใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน กติกาเป็นสิ่งบ่งบอกขอบเขตของตัวตนของเรา ว่าจะสามารถทะยานไปได้ไกลสักเท่าใด ในมิติเดียวกัน..ทำได้เพียงนั่งรอในรถประจำทางสายเดิม ที่บางวันจะพาใครคนนั้นขึ้นมายืนใกล้ๆ.ทำให้ลุ้นทุกครั้งเมื่อผ่านป้ายเดิมที่เขาเคยขึ้นมา</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ป้ายโกวบ๊อ...อาซิ่มแก่ๆกับสัมภาระมากมาย ความแก่ทำให้งุ่นง่าน และทำอะไรด้วยสปีดที่ช้ากว่าใครเขาเพื่อน...โชคดี อาซิ่มได้นั่ง รอบม้านั่งมีถุง กระเป๋าอีกสองใบ อาซิ่มจะไปไหนกัน</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">"เวลาเท่าไหร่คะ...เก้าโมงครึ่งหรือยัง" กระเป๋ารถเมล์ถาม</span><br /><span style="font-size:130%;">"ยังค่ะ"ฉันตอบ</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">กระเป๋ารถเมล์หันไปพูดกับอาซิ่ม"ยังไม่เก้าโมงครึ่ง"</span><br /><span style="font-size:130%;">"ตอนนี้กี่โมงคะ"กระเป๋ารถเมล์ถามฉันซ้ำอีก</span><br /><span style="font-size:130%;">"เก้าโมงยี่สิบค่ะ"ฉันเริ่มสงสัย เกิดอะไรขึ้น ระหว่าง ฉัน..ผู้มีนาฬิกา อาซิ่ม..ผู้พกความชรามาด้วย และกระเป๋ารถเมล์ผู้ประพฤติตามกติกาทุกประการ</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">เวลา..เงิน..ความชรา มันเกี่ยวข้องกันอย่างไร</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ป้ายวงเวียนเล็กก่อนขึ้นสะพานพุทธฯ เป็นปลายทางของอาซิ่มคนนั้น ขาขึ้นที่ว่าลำบากแล้ว ขาลงนี่อาซิ่มลำบากหนักกว่าเก่า รถเมล์เหมือนรู้ใจคนนั่งรอว่ากลัวไปสาย พยายามออกตัวทั้งที่แกยังขนของ...กระเป๋าใบโตปริเผยให้เห็นของบางอย่าง ถุงพลาสติกสีสันสดใสจำนวนมากถูกอัดอยู่ในนั้น อาซิ่มคงมาขายของ</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">คนเริ่มบางตา เพราะผ่านป้ายสำคัญมาหลายป้าย คนเริ่มทยอยไปทำภาระกิจของตน..ได้เวลาเหลือบดูนาฬิกาอีกครั้ง เก้าโมงครึ่ง แล้ว </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><strong><span style="color:#cc0000;"><span style="font-size:130%;">ทำไมนะ เวลานี้มันทำไมกัน</span><br /></span><span style="font-size:130%;"></span></strong><br /><span style="font-size:130%;">ความสงสัยกระจ่างชัดในนาทีที่ถึงจุดหมาย</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">บริเวณประตูรถประจำทาง มีเอกสารชี้แจงการลดหย่อนค่าโดยสารของผู้สูงอายุ</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;"><span style="font-size:130%;"><strong>9.30-15.30 น.</strong></span><br /></span><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ช่วงเวลานี้เท่านั้นที่จะช่วยลดภาระค่าใช้จ่ายให้ผู้สูงอายุได้ แม้เพียง 10 นาทีก่อนถึงเวลาก็อนุโลมไม่ได้ เห็นจะมีอยู่เรื่องเดียวที่คนส่วนใหญ่ปฏิบัติรักษาอย่างเคร่งครัด </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">นั่นคือ <strong><span style="color:#ff0000;">ผลประโยชน์ของตนเอง</span></strong></span><br /><strong><span style="font-size:130%;color:#ff0000;"></span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;color:#ff0000;"></span></strong><br /><span style="font-size:130%;color:#000000;">จนบางครั้ง ความแล้งน้ำใจจะกลายเป็นคุณธรรมที่น่าปฏิบัติมากกว่าความเมตตา</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">กับผู้สูงอายุในเวลาอันควร (ช่วงเวลาที่การจารจรไม่คับคั่ง คือเวลานี้เอง 6 ชั่วโมง สำหรับคนแก่)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35254362-116308423682852402?l=plyfon.blogspot.com' alt='' /></div>keeratihttp://www.blogger.com/profile/17568021238578515354noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-35254362.post-1162839043113513492006-11-07T01:18:00.000+07:002006-11-07T02:26:16.836+07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2848/3919/1600/DSC00421%20copy.jpg"><span style="font-size:130%;"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2848/3919/320/DSC00421%20copy.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:130%;"> </span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color:#ff0000;"><strong>บัตรนักศึกษา เป็นบัตรที่นักเรียน นักศึกษาต่างมีไว้ประจำตัว เช่นเดียวกับบัตรประชาชน แต่สำหรับบัตรนี้ เป็นบัตรประชานักเรียน</strong></span><br /><strong><span style="color:#ff0000;"></span></strong><br /><span style="color:#000000;">สำหรับเด็กนักเรียนเล็กๆ ป้ายเรียกชื่อด้วยชื่อเล่นๆก็พอน่ารักดี และมีคำว่า น้องนำหน้า พอขึ้นชั้นประถม ป้ายเรียกชื่อก็หายไป มีเพียงชื่อที่ปักไว้ที่หน้าอกเสื้อ มีคำว่า ด.ช.---เด็กชาย และ ด.ญ.---เด็กหญิง นำหน้าชื่อจริง คราวนี้ชื่อเล่นจะถูกเรียกเฉพาะบุคคลเท่านั้น</span><br /><br />บัตรนักศึกษาจะใช้กับเด็กนักเรียนที่โตแล้วในระดับมัธยม โรงเรียนบางมดวิทยาเริ่มใช้บัตรนักเรียนมานานแล้ว ในปีที่เข้าเรียนนั้น บัตรเป็นกระดาษสีขาว ติดรูปที่ถ่ายโดยอาจารย์ท่านหนึ่งใต้ตึกพลานามัย บอกชื่อ นามสกุล รหัสนักเรียน และวันหมดอายุของบัตร ซึ่งป็นวันเดียวกับวันเกิด<br />30 มีนาคม ของทุกปี บัตรนักเรียนหมดอายุของปีการศึกษานั้น แต่เรากลับมีอายุเพิ่มมากขึ้น เป็นวันฉลองวันเกิดที่น่ารักที่ทางโรงเรียนมอบให้อย่างไม่ตั้งใจ<br /><br />เมื่อปี พ.ศ. 2539 โรงเรียนมีนโยบายรูดบัตรเพื่อขานชื่อ ต่อไปนี้จะไม่มีการเชคชื่อคนมาโรงเรียนตามห้องอีก ใช้รูดบัตรเอาเท่านั้น ในเวลานั้น ใครที่คิดต่างออกไปจะเรียกว่าเด็กมีปัญหา<br /><br />ห้องเรียน ม4/2 ห้องอาจารย์อุดมลักษณ์ มีปัญหามากที่สุด มีคนไม่มาเรียนอย่างน่าอัศจรรย์ หนึ่งในนั้น มีรองหัวหน้าห้องที่ขึ้นชื่อว่าเรียบร้อยที่สุดรวมอยู่ด้วย การประชุมเครียดเกิดขึ้นในโรงยิม อาจารย์อุดมลักษณ์ไต่ถามถึงเรื่องทั้งหมด ถึงสาเหตุที่ไม่ยอมรูดบัตรกัน จับใจความได้ว่า เด็กนักเรียนต่างไม่เห็นด้วย กับการรูดบัตร เพียงเพื่อแสดงตัวว่ามาโรงเรียนแล้ว ทั้งที่อาจารย์ฝ่ายปกครองเองก็เห็นหน้าว่ามาเรียนหนังสือ แต่กลับยอมขีดว่าขาดเรียนในสมุดบันทึก เป็นไปได้อย่างไรที่สมองของคนจะยอมรับการประมวลผลของเครื่องคอมพิวเตอร์ มากกว่าสายตา และหัวใจตัวเอง<br /><br />เย็นนั้น ผลการประชุมเป็นคำขาดว่า ให้ทุกคนรูดบัตร อย่ามีข้อแม้ว่าอยากเป็นตัวของตัวเอง อย่าขัดขืนด้วยสาเหตุเช่นนี้ อาจารย์ท่านนี้กล่าวต่อว่า<br /><br />"ถ้าเรื่องเท่านี้ยังอดทนไม่ได้ ....ฉันรู้พวกแกอึดอัดกับความบ้าบอของฝ่ายปกครอง แต่ วันข้างหน้า มันยังมีกฏอะไรอีกมากที่พวกแกต้องเจอ จะอดทนกันได้หรือ ฉันขอถามพวกแกเท่านี้"<br /><br /><span style="color:#990000;"><strong>เพียงเท่านี้</strong></span><br /><br />จะเรียกว่าสำนึก หรือความกลัว หรืออะไรก็ตาม นักเรียนห้อง ม.4/2ไม่เคยขาดเรียนแบบยังลอยหน้าเดินเพ่นพ่านในโรงเรียนอีก ทุกวันเกิดเครื่องรูดบัตรจะมีเสียงอวยพรวันเกิดของนักเรียนคนนั้นๆ สำหรับคนที่เกิดในวันบัตรหมดอายุ และตรงกับวันปิดภาคเรียนก็อดได้ยินไป<br /><br />บัตรนักศึกษาในมหาวิทยาลัย มีความสามารถเป็นได้มากกว่าการแสดงตัวตนในมหาวิทยาลัย ใช้เป็นบัตรรูดเงินฝาก และยังเป็นบัตรส่วนลดราคาหนังสือในร้านหนังสือของมหาวิทยาลัยเฉพาะเล่มที่ร่วมรายการ ไม่มีการรูดบัตรทุกครั้งที่เดินเข้ามหาวิทยาลัย ไม่มีการประกาศชื่อนักศึกษาขาดเรียน ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆกับฝ่ายปกครอง ทุกคนเป็นไท ในกรอบเล็กๆที่ตั้งกันเอง ยอมรับกันเอง เป็นสังคมใหญ่ที่มีความเงียบเหงาคอยควบคุม ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัย บัตรนักศึกษาที่ไม่ต้องรูดพร่ำเพรื่อ ไม่มีเสียงเพลงอวยพรวันเกิด ไม่มีวันหมดอายุที่ 30 มีนาคมของทุกปี ความพอใจของการหมดอายุของบัตร อยู่ที่ความสามารถของนักศึกษาว่าจะเรียนในมหาวิทยาลัยกี่ปีในเกณฑ์ที่ตั้งไว้<br /><br />บัตรนักศึกษาของผู้ที่ต้องการศึกษา<br /><br />คงไม่ต่างสักเท่าใดนักกับบัตรพนักงาน<br /><br />บัตรพนักงานเป็นยิ่งกว่าการเชคชื่อเข้าโรงเรียน..คือยังเป็นกุญแจเปิดประตูเข้าไปในบริษัทอีกด้วย ทั้งที่คุณยามก็รู้ว่าทำงานอยู่ที่นี่ หากไม่มีบัตรรูดก็จะแจ้งต่อฝ่ายบุคคลเพื่อดำเนินการปรับฐานลืมนำบัตรมารูดต่อไป<br /><br />บัตรพนักงานไม่มีวันหมดอายุบอกล่วงหน้า อาจหมดอายุแบบสายฟ้าแลบ หรือหมดอายุโดยตัวเราเป็นผู้กำหนด ขึ้นอยู่กับบริบท และปัจจัยต่างๆ กำหนดทันทีแบบเฉียบพลันไม่ได้ เพราะบางครั้ง สายฟ้าที่แลบนั้นก็เป็นสายฟ้าที่ผู้อื่นกำหนด<br /><br />ทุกครั้งที่ถึงวันเกิด ของรองหัวหน้าห้อง ม. 4/2 จะมีเสียงเพลงอวยพรวันเกิดที่ร้องขึ้นในใจ ทุกครั้งที่รูดบัตร บางคำของครูท่านั้นยังเตือนเสมอ<br /><br />"ถ้าเรื่องเท่านี้ยังอดทนไม่ได้ ....ฉันรู้พวกแกอึดอัดกับความบ้าบอของฝ่ายปกครอง แต่ วันข้างหน้า มันยังมีกฏอะไรอีกมากที่พวกแกต้องเจอ จะอดทนกันได้หรือ ฉันขอถามพวกแกเท่านี้"<br /><br /><br />ทั้งที่ไม่อยากห้อยบัตรพนักงาน ก็ต้องอดทน เพราะนี่คือกฏที่ออกขึ้นโดยผู้ว่าจ้าง ตราบใดที่ยังอยากทำงาน และมีเงินเดือน </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong><span style="color:#ff0000;">จงห้อยบัตรศักดิ์สิทธิ์นั้น<br /></span></strong><br /><br /></span><span style="font-size:130%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35254362-116283904311351349?l=plyfon.blogspot.com' alt='' /></div>keeratihttp://www.blogger.com/profile/17568021238578515354noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-35254362.post-1162744894096109092006-11-05T21:26:00.000+07:002006-11-05T23:41:34.163+07:00<span style="font-size:130%;color:#cc0000;"><strong>ตะวันจวนอับแสง..แต่วันนี้ท้องฟ้าที่ว่ากล้างเท่าสายตามองนั้น จะเป็นเสมือนเวทีโล่งให้จันทร์ลอยเด่นสมเป็นเดือนเพ็ญ</strong></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">คืน 15 ค่ำเดือน 12 เป็นคืนที่ใครต่างเฝ้ารอ เพราะเป็นคืนที่สายน้ำจะวับแวมไปด้วยแสงไฟดวงเล็ก ลอยเรื่อยจนกว่าลมพัดดับหาย ไปทีละดวง ชุมชนย่านวัดสังเวชวิศยาราม ถนนสามเสน บางลำพูนั้น มีเด็กอายุไม่เกิน 13 ปีจำนวนไม่น้อย ที่ชื่นชอบเทศกาลต่างๆที่ชุมชนจัดขึ้น ครั้งนี้ก็เช่นกัน เทศกาลลอยกระทงที่ 1 ปี จะจัดเพียงสักครั้ง ทว่าครั้งนี้ พิเศษกว่าที่แล้วมา</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">เมื่อเดือนก่อนถึงวันสำคัญนี้ แม่น้ำเจ้าพระยามีระดับสูงกว่าที่ควรจะเป็น ทั้งน้ำเหนือ ฝนตก และน้ำทะเลหนุน น้ำท่วมเข้าบ้าน รอยยิ้มของเด็กๆเริ่มขึ้น เพราะในเวลานั้น พวกเขายังไม่เปิดเทอม บ่อยครั้งที่มานั่งพักสายตาจากการทำงานในเวลาเที่ยง จะพบพวกเขาเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนาน </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#ff0000;"><strong>สระว่ายน้ำในฝัน</strong></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">บริเวณลานออกกำลังกายของสวนสันติชัยปราการ มีระดับน้ำที่เข้ามาถึงครึ่งน่องขาผู้ใหญ่ เด็กทั้งชายหญิง เล่นน้ำสีขุ่นอย่างสนุกสนาน กระโดดไป-มา บ้างตีลังกาจนน้ำแตกกระเซ็น..ทำให้คนที่พบเห็นแถวนั้น อมยิ้ม จะอะไรเสียอีกเล่า ก็ในเวลานั้น ตะวันมันตรงหัว น้ำเย็นกับอากาศร้อน เด็กสนุกได้อย่างไร ไม่ช้ามีเสียงเอ็ดลั่นของผู้ปกครองที่เข้าใจว่าน่าจะเป็นแ ม่ของเด็กคนไหนสักคนในจำนวนนั้น ไล่ให้ขึ้นมาเพราะเกรงว่าจะไม่สบายเสียก่อนเปิดเทอม</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ชุมชนที่เข้าใกล้วัฒนธรรมการกินอยู่แบบเมือง มีรูปแบบการใช้ชีวิตที่ต่างออกไป การประกอบประเพณี พิธีกรรมอะไรต่างๆนานา ล้วนเกี่ยวข้องกับการท่องเที่ยว การแสดง และเงินตรา</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">วันนี้ 15 ค่ำเดือน 12..สองริมฝั่งแ ม่น้ำเจ้าพระยา มีเสียงหัวเราะด้วยความสำราญของคนเมืองที่ห่างไกลแ ม่น้ำ และใคร่ที่จะรื่นเริงกับประเพณีที่เชื่อว่าสืบทอดมาอย่างยาวนาน ในเสียงหัวเราะนั้น เสียงสะอื้นคละกลั้วตามมาด้วย</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ใครจะเข้าใจถึงความทุกข์ได้ดีเท่าผู้เคยประสบ น้ำท่วมเป็นสิ่งบั่นทอนนานาสรรพกิจของชีวิตเช่นกันในวันนี้</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ละอองเทียน และควันจางของธูปบูชาพระแ ม่คงคา ลอยล่องตามสายธารแห่งศรัทธา ทุกคนลอยความทุกข์โศกเพื่อมีความหวังและกำลังใจในการใช้ชีวิต คนบางคนเชื่อเช่นนั้น บางคนอธิษฐานให้ตนเองได้พบกับความสุขบ้าง ในภายภาคหน้า เพียงประนมมือขอพรแม่น้ำสายใหญ่</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">แต่ไม่ใช่กับครอบครัวริมแม่น้ำบางครอบครัว</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">เจ้าพระยาเอ่อล้นสมเป็นคืนเพ็ญ..คืนที่ระดับน้ำสูงขีดสุด คืนนี้ที่หลายบ้านตาตื่นเพื่อเฝ้ามองแสงไสวของเทียนจากกระทงบูชา</span><br /><span style="font-size:130%;">*</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">*</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">*</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">*</span><br /><span style="font-size:130%;">ในคืนที่แสงจันทร์ทำหน้าที่สมบูรณ์ ประเพณีลอยกระทงสมบูรณ์ เด็กๆระแวกชุมชนวัดสังเวชทำหน้าที่บริการนำกระทงออกไปลอยให้เพราะน้ำท่วมเกินกว่าจะง่ายสะดวกลงทุนเปียกชุ่มเอง เพื่อ แลกกับค่าขนมที่เจือรอยยิ้ม เด็กอาจสนุก...และเต็มใจ</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ยังมีอีกหลายบ้านที่เปรียบเสมือนผู้ใฝ่มองเวทีบนพื้นล่าง จบม่านการแสดงลง หวังว่ากระทงใบสุดท้ายจะไม่ลอยพัดเข้ามายังบ้านเรือนที่จมน้ำอยู่</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">และละอองเทียนจะไม่กลายร่างจากผู้นำทางเป็นเพลิงเผาบ้านผู้อาภัพให้วอดดับจมลงอีกครา</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ค่ำคืนที่แสนหนาวจากละอองเทียน จะมีสักกี่คนที่ได้สัมผัส</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">หากไม่เคยได้ลิ้มรสชาตินั้นเลยทั้งชีวิต</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35254362-116274489409610909?l=plyfon.blogspot.com' alt='' /></div>keeratihttp://www.blogger.com/profile/17568021238578515354noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-35254362.post-1162624886046103962006-11-04T14:18:00.000+07:002006-11-04T14:21:26.056+07:00<span style="font-size:130%;color:#993399;">กลิ่นหอม...หอมของปลาทู...</span><br /><span style="font-size:130%;color:#993399;">ฉันจำได้ปลาทู------------หอม..หอม..อืมมมมม</span><br /><span style="font-size:130%;color:#993399;">ปลาทูย่าง อาหารค่ำของเรามื้อนั้นเธอแบ่งปันฉัน </span><br /><span style="font-size:130%;color:#993399;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#993399;">ในจานสังกะสีปลาทูตัวเล็ก </span><br /><span style="font-size:130%;color:#993399;">เธอว่าเราก็แบ่งกันได้...แบ่งปันกัน</span><br /><span style="font-size:130%;color:#993399;">ปลาทูเหลือเพียงก้าง และหัวปลาอมยิ้ม</span><br /><span style="font-size:130%;color:#993399;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#993399;">เราอิ่มท้อง..เธอ-ฉัน อิ่มท้องที่มีความรักและปลาทู</span><br /><span style="font-size:130%;color:#993399;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#993399;">จานว่างเปล่า</span><br /><span style="font-size:130%;color:#993399;">ท้องว่างเปล่า</span><br /><span style="font-size:130%;color:#993399;">ใจว่างเปล่า</span><br /><span style="font-size:130%;color:#993399;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#993399;">นานแล้วที่เธอไม่อยู่</span><br /><span style="font-size:130%;color:#993399;">ยังคงมองจานใบเก่า</span><br /><span style="font-size:130%;color:#993399;">ที่เคยมีปลาทูย่าง</span><br /><span style="font-size:130%;color:#993399;">หอม...หอม...ที่เราแบ่งกันกิน</span><br /><span style="font-size:130%;color:#993399;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#993399;">ฉันสะดุ้งตื่น</span><br /><span style="font-size:130%;color:#993399;">เหลือบมองดูจานพลาสติกใบใหม่</span><br /><span style="font-size:130%;color:#993399;">กับอาหารเม็ด ที่มีกลิ่นปลาทู</span><br /><span style="font-size:130%;color:#993399;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#993399;">ใจยังโหยหาแมวในความฝันตัวนั้น</span><br /><span style="font-size:130%;color:#993399;">ฉันตะล่อมเลียอาหารเม็ดรูปแปลกและกลิ่นปลาทูปลอม...ปลอม</span><br /><span style="font-size:130%;color:#993399;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#993399;">ในจานพลาสติก</span><br /><span style="font-size:130%;color:#993399;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#993399;">ฉันเหงาแต่ฉันต้องกิน </span><br /><span style="font-size:130%;color:#993399;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#993399;">ด้วยความหิวเพื่อคืนนี้จะขอหลับตาฝันถึงเธอ..และปลาทูหอม--หอม </span><br /><span style="font-size:130%;color:#993399;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#993399;">ในจานสังกะสีใบเดิม</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35254362-116262488604610396?l=plyfon.blogspot.com' alt='' /></div>keeratihttp://www.blogger.com/profile/17568021238578515354noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-35254362.post-1161623276579750362006-10-23T22:19:00.000+07:002006-10-24T00:36:45.816+07:00<div align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2848/3919/1600/DSC00409%20copy.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2848/3919/320/DSC00409%20copy.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><strong><span style="color:#660000;"><span style="font-size:130%;">ไต่เต้าเงาเมฆเจ้าไร้รูป</span><br /><span style="font-size:130%;">นี่หนาจูบแผ่นดินกี่ค่ำเช้า</span><br /><span style="font-size:130%;">ผ่านลมร้อนลมหนาวกี่คืนยาว</span><br /><span style="font-size:130%;">เพื่อเติมก้าวสู่ความฝันที่หมั่นคอย</span> </span></strong></div><p><strong><span style="color:#660000;"></span></strong></p><p align="center"><strong><span style="color:#660000;">**</p><div align="center"><br /></span></strong><span style="font-size:130%;"></span><br /><strong><span style="color:#993399;"><span style="font-size:130%;">ทีละนิดจิ๊ดจ้อยค่อยคอยถัก</span><br /><span style="font-size:130%;">เติมความรักเติมชีวาไม่ล้าถอย</span><br /><span style="font-size:130%;">ก้าวเถิดก้าวยาวหรือย่อไม่ท้อรอย</span><br /><span style="font-size:130%;">ที่ก้าวมาห่างนับร้อยจากจุดเดิม</span> </span></strong></div><p><strong><span style="color:#993399;"></span></strong></p><p align="center"><strong><span style="color:#993399;">**</p><div align="center"><br /></span><span style="font-size:130%;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#006600;"><span style="font-size:130%;">เพื่ออะไรนั่นหรือ คือความรัก</span><br /><span style="font-size:130%;">ให้หมั่นหนักชักชวนเพลงครวญเสริม</span><br /><span style="font-size:130%;">นี่หนาเจ้าเห็นไหมใจเจ้าเจิม</span><br /><span style="font-size:130%;">เติมแต่งเพิ่มความสุขที่ยินดี</span> </span></strong></div><p><strong><span style="color:#006600;"></span></strong></p><p align="center"><strong><span style="color:#006600;">**</p><div align="center"><br /></span><span style="font-size:130%;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#000066;"><span style="font-size:130%;">รางวัลนี้คือรอยยิ้มพริ้มหายเหนื่อย</span><br /><span style="font-size:130%;">ระหว่างทางที่เดินเรี่อยซับเหงื่อนี้</span><br /><span style="font-size:130%;">ให้กำลังใจคงมั่นหมั่นพียรดี</span><br /><span style="font-size:130%;">เพื่อก้าวไกลไปถึงที่หมายหัวใจ.</span> </span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#000066;"></span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#000066;">***</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#000066;"></span></strong> </div><div align="center"><strong><span style="color:#000066;"></span></strong> </div><div align="center"><strong><span style="color:#000066;"></span></strong> </div><div align="center"><strong><span style="color:#000066;"></span></strong> </div><div align="center"><strong><span style="color:#000066;"></span></strong> </div><div align="center"><strong><span style="color:#000066;"></span></strong> </div><div align="center"><strong><span style="color:#000066;"></span></strong> </div><div align="center"><strong><span style="color:#000066;"></span></strong> </div><div align="center"><strong><span style="color:#000066;"></span></strong> </div><div align="center"> </div><div align="center"><strong><span style="color:#000066;"></span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#000066;"></span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#000066;"></span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#000066;"></span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#000066;"></span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#000066;"></span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#000066;"></span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#000066;"></span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#000066;"></span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#000066;"></span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#000066;"></span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#000066;"></span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#000066;"></span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#000066;"></span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#000066;"></span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#000066;"></span></strong></div><div align="center"><strong><span style="color:#000066;"></span></strong></div><p align="center"><strong><span style="color:#000066;"><span style="color:#ff0000;">แด่ 22 ตุลาคม 2549.มิตรภาพไม่เสื่อมคลาย ....สหาย...ญาติน้ำหมึก ที่บ้านพี่วินทร์</span></p><div align="center"><br /></span></strong><br /><br /><br /></div><span style="font-size:130%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35254362-116162327657975036?l=plyfon.blogspot.com' alt='' /></div>keeratihttp://www.blogger.com/profile/17568021238578515354noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-35254362.post-1161441240427066322006-10-21T20:22:00.000+07:002006-10-21T21:34:01.030+07:00<p><span style="font-size:130%;"><br /><span style="color:#cc6600;"><strong>ลมพัดเข้ามาที่หน้าต่างเมื่อเช้านี้ เหมือนหน้ากระดาษแห่งฤดูกาลถูกฉีกออก................"<span style="color:#ff0000;">หน้าหนาวแล้วสินะ</span>"</strong></span><br /><br />เมื่อปีที่แล้ว จำได้ว่าบรรยากาศแบบนี้ ช่วงเวลาแบบนี้ ฉันไปดูโบราณสถานที่จังหวัดจันทบุรี ไปนอนที่ท่าแฉลบ และดื่มกินกับเพื่อนริมทะเลป่าชายเลน ไม่มีบรรยากาศโรแมนติกอะไรทั้งสิ้น มีแต่เสียงหัวเราะกับเรื่องที่ยังพกพามาจากกรุงเทพฯ นี่จะเป็นการเดินทางไปต่างจังหวัดครั้งสุดท้ายของพวกเรา...เพื่อนร่วมห้องเรียนที่เฮฮาเหลือเกิน<br /><br />ระหว่างวันฉันบันทึกภาพหมาตัวหนึ่ง มันเป็นหมาขี้เรื้อน สีผิวของมันจับได้ว่าเป็นสีขาว มันเป็นหมาขี้เรื้อนที่ขนเกรียน ตามแขนขา และแผ่นหลัง มีริ้วรอยของการเกาเป็นแผลสีแดงอมชมพู มันทำหน้าง่วง ทั้งที่แดดจ้า มันยังง่วงนอน </span></p><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><p><span style="font-size:130%;"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2848/3919/320/dogg.jpg" border="0" /><br /><br />ในแววตาของมัน ฉันไม่รู้หรอกว่ามันเห็นฉันเป็นอย่างไร แต่ในสายตาฉัน ฉันมองเห็นว่ามันช่างน่าสงสาร...ฉันมักจะคิดถึงเรื่องราวเก่าๆ ไม่ว่าจะคิดถึงอะไร ฉันมักพยายามจินตนาการ หรือมองย้อนกลับไปในช่วงเวลาก่อนหน้าที่จะเป็นปัจจุบันให้ฉันได้สัมผัส มันอาจเป็นนิสัยที่ติดมาจากการคิดเรื่องรูปทรงสันนิษฐานของโบราณสถานก็ได้ มันเป็นธรรมดาไปแล้วที่ฉันจะคิด จะมองอะไรแบบนั้น และฉันคิดถึงตอนที่มันเป็น<strong><span style="color:#003333;">หมาเด็ก</span></strong><br /><strong><span style="color:#003333;"></span></strong><br /><span style="color:#000000;">ฉันของตั้งชื่อมันว่า <span style="color:#3366ff;"><strong>นมอุ่น </strong></span><span style="color:#000000;">นมอุ่นน่าจะเป็นลูกหมาที่แข็งแรง สังเกตุจากร่างกายที่กำยำ เจ้าเนื้อ น่าจะเป็นหมาที่มีความสามารถในการกินสูงเข้าท่าดี นมอุ่นหูตั้ง และหางดาบ นี่เป็นลักษณะของหมาหล่อ มันน่าจะเคยมีหมารัก และมีครอบครัว ก่อนที่จะเจอกับโรคเรื้อนแบบนี้</span></span><br /><br />ฉันคิดว่าถ้านมอุ่นได้รับการรักษาสักนิด อาการเหล่านี้คงค่อยๆทุเลา และกลับมาเป็นหมาหล่อ มีชีวิตที่ร่าเริง สมวัยหมาได้อีกครั้ง แต่นมอุ่นไม่มีเจ้าของ ไม่มีปลอกคอ นมอุ่นนอนข้างทาง ไม่ช้า โรคภัยคงเร้าชีวิตให้ห่อเหี่ยวลง ใบหน้าที่เคยมีรอยยิ้ม ค่อยๆจางหาย มีเพียงสีหน้าที่แสดงอาการเจ็บป่วย อากาศหนาวเย็น ยิ่งทำร้ายร่างกาย ขนที่เคยป้องกันอากาศหนาว ก็ไม่ค่อยเหลือไว้ทำหน้าที่ของมัน<br /><br />หนึ่งปีแล้ว ระยะทางแสนไกล จากกรุงเทพฯ - จันทบุรี ป่านนี้มันจะเป็นอย่างไรบ้าง ฉันได้แต่คิดถึง เมื่อนาฬิกาแห่งฤดูกาลผ่านมาอีกรอบ ช่างไวเหลือเกิน<br /><br />ความเหงาในแววตาหมาหนุ่ม มันจะประมาณเดียวกับฉันไหม...ฉันเหงาเพราะอะไรหรือ เวลาของฉัน ที่ใครๆเห็น ฉันสร้างรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และความสนุกสนาน แต่ลึกๆฉันยังเหงา ความเหงาของฉัน ...ฉันมาลองคิดก่อนหน้านั้นเคยมีไหม...ใช่ มันมี..แต่ไม่ใช่แบบนี้<br /><br />เมื่อยังเด้ก ฉันเป็นเด็กที่ขี้เหงาที่สุด(ในบ้าน) ฉันวาดรูปและเขียนเรื่องกำกับบนนิทาน กระดาษเหล่านั้น บางแผ่นฉันยังเก็บรักษาเอาไว้ มันนอนนิ่งคุยกันกับกระดาษแผ่นก่อนอย่างเพลิดเพลิน จินตนาการตอนเด็กๆ มันช่างสวยงาม น่ารัก ฉันชมตัวเองนะว่า ฉันตอนเด็กน่ารักมาก ชอบเล่นกับต้นไม้ ปลา และแมลงเต่าทอง<br /><br />กลางคืนฉันวางแผนในหัว ว่าวันพรุ่งนี้จะไปเล่นกับอะไร ที่ส่วนไหนของบ้าน ฉันขี้เหงานะ เหงาจริงๆ แต่คนอื่นคิดว่าฉันอยู่ได้ เล่นคนเดียก็ได้..ใครบอกกัน ฉันไม่เคยเล่นคนเดียว<br /><br />เวลานี้สิ ที่ฉันอยู่คนเดียว<br /><br /><br />หลังจากการเดินทางไปจันทบุรีเที่ยวนั้น ฉันได้พบกับเพื่อนๆบ้าง การงานของพวกเราขีดแบ่งให้เราต้องห่างกัน ตามทางของตนเอง บางคนไปเป็นอาจารย์ ,นักวิชาการ ,ไกด์ หรือแม้แต่ทำงานที่เก่าของตัวเอง บ้างก็เป็นสถาปนิก นายธนาคาร หรือบางคนก็ว่างงานอยู่ ห้องเรียนว่างแล้ว เก้าอี้ยังรอให้นักเรียนคนต่อไปมาสวมทับ และเดินจากไปอยู่อย่างนั้น<br /><br /><strong><span style="color:#ff6600;">นี่สิคือสิ่งที่ใช่ที่สุด เป็นสิ่งที่แท้จริงที่สุด นั่นคือ ความแปรเปลี่ยน</span></strong><br /><br />ลมหนาวจางหายไปเมื่อแดดอ่อนๆค่อยๆสาดแสง เวลานี้เป็นช่วงเวลาที่ฉันได้เรียนรู้ถึงความรู้สึก ...ความเย็น และความร้อน กลายเป็นความอุ่น มันช่างอุ่นสบายตัวอยากให้เจ้านมอุ่น ได้รู้สึกแบบนี้บ้าง ป่านนี้มันยังคันผิวอยู่ไหม </span></p><p><span style="font-size:130%;">ลมหนาวผ่านพัด ใช่เพียงนำการเปลี่ยนของฤดูฝน ให้จางหาย ทว่า ได้นำความเหงา ที่เคยทักทายกันเมื่อปีก่อน กลับมาอย่างใจเย็น </span></p><p><span style="font-size:130%;">คิดถึงคนบางคนที่ปลายขอบฟ้า เราเคยสัญญาว่าจะไม่มีวันพบกัน เธอทำได้ไหม ฉันทำได้ไหม ไม่มีใครรู้</span></p><p><span style="font-size:130%;">ไม่แน่ว่า การพบกันของเราอาจเกิดขึ้นแล้วโดยที่เราไม่ทันรู้ตัว อาจเป็นการเบียดเสียดบนรถเมล์คันไหนสักคัน การเข้าคิวซื้อของอะไรสักอย่าง หรือแม้แต่ เราอาจเคยนั่งเก้าอี้ตัวเดียวกันแล้ว เพียงแต่ต่างเวลากัน เท่านั้นเอง</span></p><p><span style="font-size:130%;"> </p><p><br /><br /><br /><br /><br /><br /></p></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35254362-116144124042706632?l=plyfon.blogspot.com' alt='' /></div>keeratihttp://www.blogger.com/profile/17568021238578515354noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-35254362.post-1161285544037263252006-10-20T02:08:00.000+07:002006-10-20T02:19:04.050+07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2848/3919/1600/q_1903.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2848/3919/320/q_1903.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br />“วันนี้ผมจะพาไปกินก๋วยเตี๋ยวไก่ที่อร่อยที่สุด” ลิขิตชี้ไปที่ร้านก๋วยเตี๋ยวตรงข้ามโรงพยาบาล เขาล้วงมือซุกกระเป๋ากางเกงและยิ้มก่อนที่จะเอ่ยเบาๆ “วันนี้ฉันเลี้ยง”<br /><br />“แหม รวยจริงนะ ไม่ต้องหรอกนะ ฉันต่างหากต้องขอบใจที่เธอให้ฉันยืมหนังสือ ถ้าไม่ได้เล่มนั้นกลับไปทำต่อที่บ้านนะ รายงานฉันต้องแย่แน่ๆเลย ขอบใจนะ”<br />“ถ้างั้นรีเลี้ยงผม ผมขอสองชาม”<br /><br />“ได้...ได้...จำไว้”<br />ก๋วยเตี๋ยวไก้เคล้าลมเย็นๆทำให้น้ำซุปร้อนอุ่นเร็วกว่าเดิม<br /><br />การนั่งเรือข้ามฟากกลับมาฝั่งท่าช้าง เป็นบรรยากาศที่สวยงามกว่าขาไป ท้องอิ่มทำให้รอยยิ้มสวยงามกว่าเก่า ลิขิตนั่งริมสุด สายตาทอดลงต่ำ มองเห็นริ้วน้ำที่พัดพาผักตบชวามาใกล้ๆ ในกองผักเหล่านั้น มีตุ๊กตาหนึ่งตัว เป็นตุ๊กตาหมีน้ำน้ำตาลหม่น ขนที่เคยพองกอดกัดกลมเมื่อต้องกับน้ำ ผักตบชวาพยุงร่างไว้ไม่ให้ต้องจมดิ่งจนมิดหัว ที่คอตุ๊กตาหมียังมีโบว์ลายจุดสีแดงผูกอยู่ สายตาของลิขิตมองตามไปจนลับ เมื่อลำเรือหมุนหันเพื่อเทียบฝั่ง<br /><br />“อยากได้หรอ”นารีพูดกลั้วยิ้ม<br /><br />“เอ้ย บ้าแล้ว ผมไม่ใช่ตุ๊ดนะ”<br /><br />“ทำไม เป็นตุ๊ดมันผิดตรงไหน ออกจะน่ารัก ฉันมีเพื่อนเป็นเพศที่สาม ที่สี่ ที่ห้าเยอะแยะ ไม่เห็นมันจะต่างจากคนอื่นตรงไหน อยากได้ก็บอกนะ จะซื้อให้ ไอ้ตุ๊กตาหมีเนี่ย” นารีหัวเราะลั่น “ไปกลับบ้าน จะเข้าคณะต่อไหม เราจะไปนอนหอเพื่อนหน่ะคืนนี้ คงขึ้นรถเมล์หน้าวังเนี่ยแหละ”<br /><br />“กลับ ผมจะเข้าไปทำงานต่อ ผมว่าคืนนี้จะค้างที่นี่หล่ะ”<br /><br />“ให้ไปส่งไหม แหนะ ยิ้มสิ ล้อเล่น มันดึกแล้ว สองทุ่มครึ่ง เราสองคนนี่ทำอะไรช้าเหมือนกันนะ ว่าไหม”<br /><br /><br />ลิขิตยิ้มให้นารีก่อนแยกย้ายกันที่หน้าประตูทางเข้า ไม่ถึงสามลมหายใจเข้าออกเขารีบหันหลังกลับมาที่นารีอีกครั้ง เขาหยิบหนังสือเล่มเล็กส่งให้เธอ ความจริงเขาตั้งใจว่าจะให้นารีตั้งแต่ที่ร้านก๋วยเตี๋ยวไก่ ลังเลจนเกือบลืม หนังสือเล่มบางถูกห่อด้วยกระดาษไข เนื้อบางตายังคงมองเห็นปกสีเขียว หนังสือที่มีชื่อว่า “อะไรหรือ ที่เธอเรียกว่าความรัก” เป็นรวมบทความที่ให้กำลังใจของนักเขียนหญิงคนหนึ่ง<br /><br />“โอโหแหะ มีของขวัญ ถามจริง เธอชอบฉันเปล่าเนี่ย”นารีพูดพลางหยิบหนังสือนั้นมาดู<br />“อืม เพิ่งรู้หรอ”<br /><br />“เฮ้ย พูดเล่น เอาจริงดิ เป็นแฟนฉันต้องอดทนนะ ฉันเจ้าชู้...อ่ะ..อ่ะ ล้อเล่น อืมขอบใจนะ เดี๋ยวคืนนี้อ่านเลย ไปเหอะ รีบไปทำงานไป แล้วจะโทรหานะ ไปสิ............เอ้ ช้าจริง”<br /><br />นารีดันหลังลิขิตเข้าประตูไป แล้วจึงข้ามถนนไปรอรถเมล์ที่วิ่งผ่าน หน้าหอศิลป์ ประตูตรงกันกับที่นารียืนรอนั้น ลิขิตยังไม่วางสายตาจากไป ดูเหมือนกับว่า เขายังมีอะไรบางอย่างที่อยากจะบอกกับนารีในค่ำนี้<br /><br />สายไปเสียแล้ว รถประจำทางสาย 124 แล่นผ่านมา นอกจากจะบดบังร่างของนารีแล้ว ยังนำเธอจากไปจากที่ยืนนั้นอีกด้วย นารีเปิดหนังสือเล่มนั้นออกอ่าน พลันเห็นกระดาษแผ่นเล็กที่สอดไว้ข้างในนั้น<br />“รอผมเหมือนเดิมนะ”<br /><br />“ตาบ้าเอ๊ย ใครมันจะว่างไปรอบ่อยๆ” นารีกดหมายเลขโทรหาลิขิต ไม่มีใครรับสาย เธอวางสายแล้วโทรออกอีกครั้ง เหมือนเดิมอีก ไม่มีใครรับสายเช่นเดิม<br />ความรู้สึกเก่าๆ เรื่องราวเก่าๆของนารี ย้อนกลับมา เพียงแค่ปลายสายไม่รับหรือติดต่อกลับมาเท่านั้น เรื่องที่ทำเธอฟูมฟาย ได้แต่อดกลั้น และพลิกหนังสือเพื่ออ่านระหว่างเวลาที่เดินทางไปบ้านเพื่อน<br /><br />ลมแรงพัดเข้ามา เรือนผมสยายแตกตัวเป็นเส้นสาย ละอองน้ำพักเข้ามาปะทะใบหน้า เป็นเวลาที่ฝนเริ่มบรรเลงบทเต้นรำ เวลาของความสุขสั้นกว่าที่คิด นารีไม่อยากอดกลั้น รถประจำทางสายเดิมหยุดจอดติดไฟแดงที่แยกนั้น แยกที่เธอมองเห็น หญิงคนหนึ่งถูกผลักล้มลงท่ามกลางฝนที่เทกระหน่ำ กองสมุดสามสี่เล่มกระจายตามพื้นที่นองไปด้วยน้ำคละคราบไคลถนน ชายร่างสูงเดินจากไป หญิงสาวช่างน่าสงสาร เสื้อสีขาวเปื้อนโคลนจากดินข้างถนนนั้น<br />นารีถูกปลุกจากภวังค์ด้วยเสียงและการสั่นตัวของโทรศัพท์<br /><br />“สวัสดีครับ รี โทรมามิอะไรเปล่าครับ พอดีวางโทรศัพท์ไว้อีกที่หนึ่งหน่ะ ขอโทษด้วยที่ไม่ได้รับสาย” นารียิ้มเมื่อได้ฟังคำปลอบจากภาพเหตุการณ์เมื่อสักครู่ ความทรงจำสีหมองที่เธออยากลืม<br /><br />“อ่านหนังสือเล่มนั้นดีๆนะ บางหน้ามัน...”<br /><br />“เห็นแล้ว มีกระดาษของเธอสอดอยู่ นี่แหละที่จะโทรบอก ว่าเสี่ยวมากๆ ชอบฉันบอกฉันตรงๆสิ อายอะไรอยู่” นารีมองออกไปนอกหน้าต่าง ข้างทางมีเพียงแสงไฟจากร้านรวงที่ทำให้ยามค่ำคืน ไม่มืดนัก<br /><br />“อืม..อ่านหนังสือไปแล้วกัน ผมวางสายก่อนนะ จะทำงานแล้ว แค่นี้นะ”<br /><br />“เดี๋ยว” นารีพูดยังไม่ทันได้ความ ปลายสายก็รีบวางไปแล้ว แต่อย่างน้อย เสียงของลิขิตก็ทำเธอลืมไปแล้วว่าเมื่อสักครู่เธอกำลังสงสารหญิงคนนั้น คนที่เธออยาก<br /><br />ลืมว่าเคยอ่อนแอ เคยคร่ำครวญถึงเรื่องราวเก่าๆที่ควรจลลงไปนานแล้ว เพียงเพราะการที่ไม่ได้รักกัน จะทนทำไม<br /><br />“บทที่หนึ่ง เมื่อสายลมหนาวผ่านพัด....ชื่อเพราะดีแหะ เพิ่งรู้นะ ว่าเธอนี่มันอ่านหนังสือแบบนี้ด้วย” นารีเริ่มต้นอ่านหนังสือจากบทที่หนึ่ง เธอเริ่มอ่านหนังสือในคืนที่มีฝนพรำ ท่ามกลางฟ้าร้องที่เธอเคยกลัว เธอลืมไปแล้วว่า เสียงเมื่อสักครู่คือฟ้าร้อง เธอต้องกลัว เพียงเธอลืม<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35254362-116128554403726325?l=plyfon.blogspot.com' alt='' /></div>keeratihttp://www.blogger.com/profile/17568021238578515354noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-35254362.post-1161199238782212462006-10-19T02:14:00.000+07:002006-10-19T02:20:38.826+07:00<strong><span style="color:#ff6600;">“ขณะนี้เวลา 18.45 นาฬิกาเหลือเวลาอีก 15 นาทีห้องสมุดจะปิดให้บริการค่ะ”</span></strong><br /><br /> นารีง่วนอยู่กับการคัดเลือกหนังสือที่เธอจะยืมกลับไปทำรายงานต่อที่บ้าน ค่ำนี้เธอต้องกลับไปที่อยุธยา อีกหนึ่งสัปดาห์กว่าเธอจะกลับมาที่นี่อีกครั้งหนึ่ง หนังสือกองโตถูกลำเลียงไปที่เคาน์เตอร์ยืม-คืนหนังสือ<br /><br /> “น้องคะ เหลือสิทธิ์ยืมหนังสือได้แค่ 4 เล่มนะคะ พอดีของเก่าน้องยังไม่ได้คืน 6 เล่ม” บรรณารักษ์คิ้วงามนามว่า พี่ศรีเพ็ญ จัดการยืมหนังสือให้นารีเรียบร้อย เธอกำลังหยิบหนังสือที่เกินมา 1 เล่ม เข้ารถเข็นเตรียมขึ้นชั้น เพราะใกล้เวลาปิดห้องสมุดแล้ว<br /><br /> “เดี่ยวพี่....ขออ่านก่อนได้ป่ะ” นารีรีบหยิบหนังสือ ศิลปะขอมมาพลิกดู สายตาของเธอสอดหาคนรู้จัก อาจเป็นเพื่อน รุ่นน้อง รุ่นพี่ ใครก็ได้ที่จะช่วยเธอเอาหนังสือเล่มนี้ออกไป..ไม่มีแม้สักคน เวลาเช่นนี้ ส่วนใหญ่ ออกไปนั่งรอกันที่ร้านหน้าพระลานแล้ว นารีทำอะไรช้าเสมอ ทุกเรื่องจะมีเธอเป็นคนรั้งท้ายทุกคราวไป<br /> “เหลือเวลาอีก 5 นาที เอาไงดี ๆ” หนังสือเล่มนั้นยังอยู่ในมือของเธอ “เฮ้ย เธอ..มีที่ว่างเหลือยืมหนังสือป่ะ ขอยืมเล่มนึงได้ป่ะ” ชายรูปร่างบอบบางเป็นเป้าหมายที่ดีในเวลานี้<br /><br /> “อะไรคุณ”<br /> “ยืมหนังสือให้หน่อยได้ไหมคะ”<br /><br /> “เอากี่เล่มครับ”<br /> “เล่มเดียวค่ะ”<br /><br /> “วันหลังหน่ะ จะเข้ามาขอ มาพูดกันดีๆให้รู้เรื่องก่อนนะครับ ไม่ใช่พูดเร่งๆแบบนี้ เอาเบอร์โทรมาด้วย เผื่อคุณลืมคืน ผมได้ทวงได้”<br /><br /> ท้องฟ้านั้นมีสีเข้มอ่อนแตกต่างกัน ทั้งที่ก็เป็นฟ้าผืนเดิม ที่ตลาดหัวรอ นารีเลือกซื้อขนมสองสามอย่างก่อนกลับบ้าน ที่นี่มีอาหารขายมาก มีไก่ชุบแป้งทอดที่ทำคล้ายกันกับที่ขายที่หน้ามหาวิทยาลัย การที่เธอหยุดอยู่บ้านเพื่อทำรายงานนั้น เป็นผลดีกับครอบครัวเธอด้วย เธอต้องดูแลหลานๆแทนแม่ ซึ่งไปพยาบาลยายที่นครปฐม<br /><br /> “สวัสดีครับ ผมเองนะ พรุ่งนี้จะให้ผมยืมต่อให้ไหม ดูท่าคุณคงไม่มามหาวิทยาลัย”<br /> “อ่อ..เธอนั่นเอง นี่เบอร์เธอหรอ พรุ่งนี้ไปคืนหนังสือให้ ไม่ต้องกลัว ว่าแต่เธอชื่อไรเนี่ย เรายังไม่เคยคุยกันแบบจริงจังเลยนี่นา” น้ำเสียงตื่นเต้นของนารีบอกว่าดีใจกับการได้รับสายจากชายหนุ่มที่เธอให้เบอร์ไว้ นานถึง 6 วัน<br /><br /> “ชื่อ..ชื่อ...อืมเรียกผมว่า ขิต ผมหน่ะชื่อจริงๆชื่อลิขิต แต่ผมว่ามันเหมือนพระเอกหนังไงไม่รู้ เรียกไอ้ขิก ไอ้ขิตไรก็แล้วแต่เหอะ ว่าแต่คุณเถอะ ชื่อไรครับ”<br /> “ชื่อนารี เรียกนา เรียก รีอะไรก็ตามใจ ชื่อเรียกฉันมีเยอะ อยู่กับอีกคนเขาก็เรียกอีกอย่างหนึ่ง ตามสบายแล้วกัน นี่กินข้าวยังคะเนี่ย”<br /> “คนไทย” ลิขิตเปรยเบาๆ<br /> “อะไรนะ เมื่อกี้เธอว่าไรนะ พูดชัดๆสิ”<br /><br /> “เปล่าๆ ผมก็แค่บอกว่าคุณนี่นิสัยคนไทย คนไทยโบราณด้วย ถามเรื่องกินข้าว กินปลา ลมฟ้าอากาศ อะไรพวกเนี้ย ถามเยอะจริง ผมพูดเล่นหน่ะ แค่นี้นะ คุยมากมันเปลือง ไว้เจอกันที่ห้องสมุด ผมจะไปหาคุณ รอผมด้วยนะ ใกล้ๆห้องสมุดปิด ผมจะรอคุณที่ม้านั่งสีดำอย่าลืมล่ะคุณ บายครับ”<br /><br /> นารียังไม่ทันได้กล่าวร่ำลา ปลายสายก็ตัดไปเสียแล้ว เธออมยิ้ม กับมิตรภาพที่เข้ามาอย่างจู่โจม เธอจำได้ ผู้ชายคนนี้เคยไว้ผมเกรียน เคยสวมนักศึกษาเด๋อๆ แต่งตัวตามใจรุ่นพี่ เดินเป็นแถว เป็นขบวน ใบหน้าขรึมไม่ต่างจากคารมของเขาเลย จากคนที่เคยพบกัน มาถึงเวลาได้รู้จัก เธอตื่นเต้นกับมิตรภาพแบบนี้มาก เธออยากสานวันคืนให้ยาวไกล หากแม้เรียนจบไปจากที่นี่แล้ว ก็ยังอยากต่อมิตรกันด้วยทางอื่น ที่ไม่ใช่แค่การยืมหนังสือให้กัน<br /><br /> นารีหยิบหนังสือมาอ่านอีกครั้ง รายงานของเธอเสร็จไปเมื่อวานนี้ เธอทบทวนจนแน่ใจว่าจะไม่ต้องการใช้หนังสือเล่มนี้อีก มีหนังสืออีกหลายเล่มที่น่ารีต้องการยืมมาอ่าน มีหนังสือพวกวรรณกรรมที่เธออยากอ่าน แต่ก็ต้องห้ามใจเอาไว้ เพราะลำพังหนังสือที่ใช้สำหรับทำรายงานก็คิวล้นจนไม่มีที่จะให้ยืมอยู่แล้ว<br /><br /> “ลิขิต...เธอนี่มันทำฉันมีปัญหา” นารีนอนหลับไปทั้งรอยยิ้ม<br /><br /> “ขณะนี้เวลา 18.45 นาฬิกาเหลือเวลาอีก 15 นาทีห้องสมุดจะปิดให้บริการค่ะ” เสียงบอกเวลาในห้องสมุดดังขึ้น เป็นสัญญาณให้นักศึกษาเตรียมเก็บข้าวของ ยืม-คืนให้เรียบร้อย นารีคืนหนังสือให้ลิขิตเรียบร้อยแล้ว เวลานี้เธอพร้อมแล้วที่จะกล่าวคำว่าสวัสดี กับเขาคนนั้น<br /><br /> “เอ้าเฮ้ย...รี มานั่งทำเหี้-ไรตรงนี้เนี่ย ไม่กลับบ้านวะ” ธงชาติเข้ามาตบไหล่นารี<br /> “มารอเพื่อน นัดเขาไว้” นารีขยับตัวมองหา ไม่มีวี่แวว<br /><br /> “เพื่อนคนไหนวะ เพื่อนใหม่หรอ นั่นแน่ คั่วเด็กหรอว้า ไอ้รี มึ-นี่นะมีแต่เรื่องผู้ชาย ถ้าวันนึงมันตายหมดโลก มึ-ทำไงวะ”<br /> “แหม เพื่อนโว้ยเพื่อน ไปปากเหี้-ที่อื่นเลยไป”<br /> “งอนเว้ยงอน ไปหล่ะ รายงานเสร็จแล้วสิเห็นเอาหนังสือมาคืนกองโต”<br /> “อืม เสร็จแล้ว พรุ่งนี้ส่ง เจอกันนะ เดี๋ยวรอเพื่อนตรงนี้ก่อน สักพักเขาคงมา เจอกันหว่ะ”<br /><br /> ธงชาติออกจากห้องสมุดเขาชนกับผู้ชายร่างเล็ก อย่างไม่ได้ตั้งใจ หนังสือของธงชาติ ตกเสียงดังลั่นห้องสมุดที่กำลังจะปิด ความเงียบเชียบทำให้ทุกสายตาที่ยังหลงเหลือเหลือบหันไปมองตามเสียงนั้น<br /> <br /> “ขอโทษครับ เดี๋ยวผมช่วยเก็บ”<br /> “ไม่ต้อง..ทีหลังก็ระวัง มันเสียเวลาไหมเนี่ย”<br /><br /> ธงชาติสบตาลิขิตพักหนึ่ง เขาไม่พูดอะไรต่อ ความนิ่งเฉยของลิขิตทำให้ธงชาติไม่กล้าปริปากต่อว่าอะไร ทั้งที่เขามีนิสัยชอบโทษคนอื่น คนรอบข้างจะผิดเสมอ นารีเข้าใจเพื่อนคนนี้ดี เธอจะยอมให้ดุด่ามากว่าเถียง เพราะนั้นหมายถึงเรื่องจะไม่จบง่ายๆ แต่สำหรับครั้งนี้ ธงชาติอาจต้องทบทวนแล้วว่า เกิดอะไรขึ้นกับท่าทีของเขา ที่มีต่อลิขิต<br /> <br /> “รี รอผมนานไหม ขอโทษด้วยที่มาช้าพอดีผมเพิ่งทำงานเสร็จ” ลิขิตเดินเข้าไปทักนารีซึ่งกำลังเปิดสูจิบัตรอยู่ที่ม้านั่งสีดำนั้น<br /> “ไม่นานๆ มีไรป่าวที่นัดเนี่ย” นารีปิดหนังสือเงยหน้ามองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า<br /> <br /> “อ่อ ผมแค่อยากเปิดโอกาสให้คุณตอบแทนเรื่องที่ให้ผมยืมหนังสือให้ ว่าไง จะตอบแทนไหม วันหลังจะได้ให้ยืมอีก ถ้าทำนิสัยดี”<br /> “เดี๋ยวๆ เดี่ยวนะ เธอจะให้ฉันตอบแทนงั้นรึ เอาไรล่ะ อย่าแพงนะ ไม่มีเงิน ขี้เล่นนะเราเห้นขรึมๆ”<br /> <br /> “ข้ามไปวังหลังกัน” ลิขิตเงียบไปสักพัก “ผมรู้ว่าคุณแอบมองผมมานานแล้ว เพราะอะไรรู้ไหม เพราะผมก็มองคุณไง”<br /> “เฮ้ยบ้าเปล่าๆ..ใครมองวะ เธอนี่ขี้ตู่นะ ไปๆจะไปวังหลังก็ไป กินข้าวใช่ไหม ไปๆอย่างช้า ขอร้อง คนหิวๆอยู่”<br /> <br /> เรือข้ามฝากพานารีและลิขิต ห่างไกลออกจากฝั่งท่าช้าง ระลอกน้ำทำเรือโคลงเคลง “ว่ายน้ำเป็นไหม” นารีถามขึ้นเมื่อมองเห็นเรือบรรทุกทรายแล่นผ่าน ทำให้เรือข้ามฝากเต้นระบำกับริ้วน้ำเจ้าพระยา เคล้าจังหวะการเต้นของหัวใจ<br /> <br /> “ไม่เป็นครับ”<br /><br /> “อันตรายนะ ตกเรือไปทำไงเนี่ย” ไว้สอนให้แล้วกัน คิดตังค์นะไม่สอนฟรี ฮา ฮา<br /><br /> เรือเทียบท่า ทางขึ้นเรืออยู่ทางท้าย ผู้โดยสารรอบใหม่ลงทางกลางลำเรือ นารีก้าวนำไปก่อน ลิขิตจึงขึ้นตาม เขามีท่าทีกลัวเรือแยกออกจากท่าเล็กน้อย นารียื่นมือรับลิขิต เวลานี้เขาช่างเหมือนเด็ก ไม่ขรึมดุอย่างที่แล้วมา ลิขิตยิ้ม รอยยิ้มของเขามีเสน่ห์ลึกลับ นารีหลบสายตาและปล่อยมือเมื่อเขาขึ้นจากเรือเรียบร้อยแล้ว<br /><br /><br /><br /><em>(รออ่านต่อนะ)</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35254362-116119923878221246?l=plyfon.blogspot.com' alt='' /></div>keeratihttp://www.blogger.com/profile/17568021238578515354noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-35254362.post-1161017635203001742006-10-16T23:13:00.000+07:002006-10-16T23:53:55.266+07:00<div align="left"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2848/3919/1600/1.0.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2848/3919/320/1.0.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">ความรัก...บางครั้งก็จับต้องสัมผัสไม่ได้</span><br /><span style="font-size:130%;">ฉันเคยคิด..ความรักของฉัน ฉันเลือก ฉันออกแบบ ฉันปรารถนา..ถ้าเป็นไปได้ ฉันก็อยากให้เธอรักฉันนะ</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">นานเท่าไรแล้วคนดี..ที่เราได้แต่เฝ้ามองกันอยู่อย่างนี้ ฉันจำไม่ได้หรอกนะ อาจเป็นฤดูหนาวเมื่อ ปี 47 ปีที่ฉันเข้าใกล้เธอมากที่สุด</span><br /><span style="font-size:130%;">จำได้ไหมนะ เราเจอกันระหว่างทางไปมหาวิทยาลัย เธอมองฉัน เราเรียนที่เดียวกัน เรามีตึกคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์มากั้น ห้องทำงานของเธออยู่ข้างๆตึกคณะของฉัน เรากินข้าวที่โรงอาหารเดียวกัน...น้ำมะพร้าว เธอชอบสั่งตัดหน้าน้ำใบบัวบกของฉัน เธอจำได้ไหม</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ตอนที่เธอผมยังสั้น...เธอดูเด็กกว่านี้นะ หนวดเคราของเธอทำเธอใบหน้าคมดุ แต่แววตาเธอสิ ยังอ่อนโยนอยู่ดี ฉันยังเคยเห็น เธอมองมาที่ฉัน แววตาขี้สงสัย อยากรู้ใช่ไหม ว่าฉันลงรถเมล์ป้ายไหน ฉันเองก็อยากรู้ว่าบ้านของเธอหน่ะ หลังคาสีอะไร...</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">วันไหนถ้าฉันออกจากบ้านสาย เราจะได้เจอกันทุกครั้งเลย 8.30 น. เธอจะได้เจอฉัน ฉันคิดว่ามันคือเรื่องบังเอิญ ฉันรู้ว่าเธอจะออกมาเวลานี้ ฉันมาเวลานี้ เราเคยยืนใกล้กัน ผมของเธอสัมผัสร่างกายฉัน ผมเธอยาว..อ่อนนุ่ม น่าสัมผัส ฉันภาวนาให้รถติด และอย่าให้เธอขยับไปไหนเลย ฉันขออยู่ใกล้ๆแบบนี้ เท่าที่มีโอกาส </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">เธอลงป้ายกรมศิลปากร เพราะนั่นเป็นทางเข้าคณะของเธอที่ใกล้ที่สุด สำหรับฉัน ฉันลงที่ท่าช้าง เดินเข้าห้องสมุด อยู่ทำรายงานที่นั่น...ระหว่างวัน ฉันหาเรื่องเดินไปที่ห้องภาพพิมพ์บ่อยๆ เธอยังคงทำงาน เธอขยันดีนะ ผมยาวของเธอบดบังใบหน้าขาวๆ ฉันยังจำเสื้อผ้าที่เธอสวม ชุดที่มีไม่มาก ฉันจำได้ดีเลย...เสื้อสีขาวนวล สีเขียว และสีฟ้าลายทาง เธอชอบมาก </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ภาพพิมพ์ของเธอได้รางวัล...เธอได้เหรียญทอง เหรียญเดียวกับพ่ อ ฉันเลย เธอเก่งมาก...ฉันชื่นชมเธอ งานของเธอ อยู่อย่างนี้ มานานเท่าไรแล้ว...ฉันอยากรู้จังเลยนะว่าในหัว ในใจของเธอ เคยคิดแบบนี้บ้างไหมนะ</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">มีอยู่งานหนึ่ง งานแสดงศิลปะของครูมณเฑียร บุญมาที่หอศิลป์เจ้าฟ้า..เธอนั่นเองที่เลือกเข้ามายืนใกล้ๆฉัน..เธอวัดส่วนสูงใช่ไหม ฉันแอบคิดนะว่าเธอสงสัยสิท่าว่าฉันตัวสูงแบบนี้ เธอจะเตี้ยกว่าหรือเปล่า ชายเสื้อของเธอ แขนเสื้อของเธอ ยังสะกิดให้ฉันรู้ตัว เธออยากรู้จัก อยากพูดคุย ใช่ไหม</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">วีระพันธ์...เธอรู้จักชื่อฉันหรือเปล่า...ฉันอยากมีชื่อเสียง ให้ชื่อของฉันเข้าหูเธอบ้าง เผื่อเธอจะเรียกชื่อฉันได้ถูกต้องขึ้น ไม่ใช่เพียงเธอคนนั้น อยู่อย่างนั้น...</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">สายตาคู่เดิมของเธอ...ตาเล็กๆในม่านผมรุงรัง เธอน่ารักเหลือเกิน นิ้วเรียวยาวที่ทำงานศิลปะสวยงามให้ได้ชมกัน ฉันปลื้มนะ..วันนี้ที่เธอหันมาฟังฉันและเพื่อนคุยกัน..เธอได้ยินใช่ไหมว่าฉันชื่ออะไร</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ความรักของฉัน เคยนอนนิ่งในวันที่ฉันเห็น...ว่าใครคนนั้น มีคนอยู่ดูแลข้างๆ ฉันเดินออกห่าง และเฝ้ามอง อย่างที่เคยมอง <span style="color:#993399;">บางครั้งความสุขกับความรัก นั่นอาจหมายถึงการแสดงความรักในใจเงียบๆ มองเห็นความน่ารักของเขา มองเห็นความสุขของเขา</span> ถึงใจเราบอก "มันไม่พอหรอก" แต่อย่างน้อย ห้วงเวลานั้น เราก็สุข ใช่ไหม ของตวงความรู้สึกนั้นไว้...เพื่อรัก รักของเรา คนที่สายตาสวยที่สุดเท่าที่เคยพบ</span> </div><div align="left"> </div><div align="left">***<br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#996633;">ฉันเห็นเธอยิ้มให้เพื่อนของเธอ...เพื่อนที่ยืนอยู่หลังฉัน สายตาของฉันมองเห็นเสียก่อน...ฉันรับมาแล้วนะ รอยยิ้มเจ้าชู้ที่น่าหยิกที่สุด</span><br /><span style="font-size:130%;color:#996633;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#996633;"></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35254362-116101763520300174?l=plyfon.blogspot.com' alt='' /></div>keeratihttp://www.blogger.com/profile/17568021238578515354noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-35254362.post-1160844634830167012006-10-14T23:46:00.000+07:002006-10-15T02:55:40.263+07:00<div align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2848/3919/1600/g077_jpg.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2848/3919/320/g077_jpg.jpg" border="0" /></a> <span style="font-size:78%;">ภาพจากhttp://www.14tula.com/</span></div><p align="center"><span style="font-size:78%;"></span> </p><p align="center"><span style="font-size:78%;"> </p><div align="center"><br /></span><span style="font-size:130%;">เลือดขาวยังคาวค้าง</span><br /><span style="font-size:130%;">สิเปื้อนร่างผู้ภักดี</span><br /><span style="font-size:130%;">บริสุทธิ์หยุดอธรรมี</span><br /><span style="font-size:130%;">ด้วยวิถีวิธีใคร</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">บ้างร้องตะโกนก้อง</span><br /><span style="font-size:130%;">อย่าลำพองปองไผท</span><br /><span style="font-size:130%;">แผ่นดินพ่อสร้างไว้</span><br /><span style="font-size:130%;">จึงหาใช่ของใครเทียว</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">บ้างง้างมีดตอบสู้</span><br /><span style="font-size:130%;">หวังเพียงกู้ชูเฉลียว</span><br /><span style="font-size:130%;">ปัญญามีแง่เดียว</span><br /><span style="font-size:130%;">ใช้ขับเคี่ยวต่อสู่ไป</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">จึงตายไร้นามชื่อ</span><br /><span style="font-size:130%;">ร่างกลบรื้อได้หนไหน</span><br /><span style="font-size:130%;">กี่ผู้กี่คนไทย</span><br /><span style="font-size:130%;">ที่ต้องตายไปกับฟอน</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ฟืนสุมรุมเร้าไห้</span><br /><span style="font-size:130%;">นี่หรือใช่บทคำสอน</span><br /><span style="font-size:130%;">ธรรมนูญดังบทกลอน</span><br /><span style="font-size:130%;">กล่อมภมรเมื่อหลับตา</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ยังหวังให้ดินชาติ</span><br /><span style="font-size:130%;">มีอำนาจร่วมรักษา</span><br /><span style="font-size:130%;">ก้องเกียรติเมื่อนิทรา</span><br /><span style="font-size:130%;">ดินกลบหน้ายังอุ่นใจ</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ตุลาเอยผ่านพ้นวนอีกหน</span><br /><span style="font-size:130%;">สามสิบสามถามกมลอยู่หนไหน</span><br /><span style="font-size:130%;">สิ่งที่เรียกกันว่าประชาธิปไตย</span><br /><span style="font-size:130%;">วันนี้ใช่แน่แล้วหรือคือความจริง</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">เลือดขาวยังคาวคลุ้ง</span><br /><span style="font-size:130%;">เพียงหมายมุ่งปรุงบางสิ่ง</span><br /><span style="font-size:130%;">ให้มองเห็นดีด้อยร้อยคำวิง</span><br /><span style="font-size:130%;">อย่าให้เลือดจมทิ้งนิ่งหายเลย.</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35254362-116084463483016701?l=plyfon.blogspot.com' alt='' /></div>keeratihttp://www.blogger.com/profile/17568021238578515354noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-35254362.post-1160755581507409532006-10-13T21:33:00.000+07:002006-10-14T00:40:30.990+07:00<strong><span style="color:#663300;">"ทุกเช้าฉันจะได้รับจดหมายจากชายคนหนึ่ง ...ทุกเช้าฉันจะอ่านแล้วยิ้ม...ฉันเก็บจดหมายเหล่านั้นไว้จนเต็มกล่องใบใหญ่ ฉันมีความสุขนะ"</span></strong><br /><br />ประโยคสุดท้ายก่อนที่สิรินจะจากไป เธอเขียนไว้บนกระดาษแผ่นเล็ก..เธอฆ่าตัวตายในคืนที่ฝนตกกระหน่ำ ทั้งที่เธอเป็นคนกลัวความสูง แต่เธอเลือกที่จะดิ่งลงกระแทกกับพื้นล่างอย่างไม่สงสารร่างกาย ที่แม่ของเธอเฝ้าถนอมมานานกว่า 20 ปี เธอตายทันทีโดยไม่มีอาการทุรนทุราย ร่างไร้ลมหายใจของเธอถูกนำส่งโรงพยาบาล แม่และน้องสาวเป็นลมล้มพับกับการจากไปอย่างกระทันหันของเธอ ไม่มีใครสามารถบอกอะไรได้ ว่าเหตุการณ์ครั้งนี้ เกิดขึ้นได้อย่างไร<br /><br />ดวงหน้าของสิรินไม่มีริ้วรอยจากการกระแทก เธอนอนหลับ แม่เธอพร่ำบอกเช่นนั้น<br />"ลูกจ๋า ตื่นขึ้นมาได้ไหม แม่รักลูก ลูกได้ยินไหม ลูกแม่" เสียงโหยหวนของแม่ ดังไม่พอที่จะปลุกให้สิรินตื่นขึ้นจากนิทรา ที่เธอเลือก มุมปากบอกว่าเธอมีความสุข ทว่าหยาดน้ำตาของแม่ไม่ใช่น้ำตาจากความอิ่มสุข เธอกอดร่างที่บอบช้ำนั้น ร่างกายของแม่สั่นสะท้าน สินิตย์ยืนร้องไห้อยู่ปลายเท้าพี่สาว<br /><br />หลังจากที่พ่อหย่าร้างไปแล้ว สิรินและสินิตย์ก็ตั้งใจไว้ว่าจะช่วยกันดูแลแม่<br /><br />"พี่จะเรียนให้จบไวๆ ทำงานให้ได้เงินเยอะๆ แม่จะได้เลิกทำขนมขาย นิตย์ต้องช่วยกันนะ พี่ไม่อยากเห็นแม่ร้องไห้อีกแล้ว" สิรินกล่าวพรางลูบผมน้องสาววัยเดียวกัน<br />"จ๊ะพี่..นี่ฉันก็ว่าจะไปสอนการบ้านลุกป้าศรีนะ ได้วันละ 50 บาท ฉันก็เอาแล้ว"สินิตย์ยิ้มและกอดพี่สาวไว้<br /><br /><strong><span style="color:#663333;">"ไหนเล่าพี่ ไหนพี่จะอยู่ดูแลแม่ ทำไมทิ้งฉันไว้แบบนี้ ทำไมล่ะพี่"</span></strong><br /><br />แม่ล้มป่วยลงบ่อยครั้ง นับจากวันเผาสิริน ลูกสาวคนโตของเธอ เหลือเพียงเถ้าละออง นี่หรือคือพยานรักของพ่อ และแม่ เวลานี้มาเร็วเกินไป วัยแรกสาวที่สมบูรณ์แข็งแรง ควรจบลงด้วยการฆ่าตัวตายอย่างนั้นหรือ<br /><br />"นิตย์..อย่าทิ้งแม่ไปอีกคนนะลูก ลูกเป็นลูกสาวเพียงคนเดียวที่แม่มี รินเขาจากแม่ไปแล้ว ลูกเพียงคนเดียวเท่านั้น ที่แม่เหลือ อย่าทำร้ายหัวใจแม่แบบพี่นะลูก แม่ไม่ไหวอีกแล้ว เมื่อก่อนตอนอุ้มท้องลูก แม่ไม่รู้หรอกว่าแม่จะมีลูกแฝด ท้องแม่ใหญ่มาก พอวันคลอดถึงรู้ว่าแม่มีลูกสาวแฝดสองคน ดูสิ หน้าเหมือนกันเหลือเกิน" แม่ลูบไล้ใบหน้าของสินิตย์น้ำตาของคนทั้งสองออกมาพร้อมกัน มือหยาบกระด้างสั่นระริก ยิ่งมองสินิตย์ แม่ยิ่งคิดถึงสิริน<br /><br />"แม่จ๋า นอนเถอะนะดึกแล้ว เดี่ยวหนูนวดขาให้นะ แม่จะได้หายเมื่อย นะแม่นะ แม่นอนน้อยแบบนี้ ถ้าแม่เป็นอะไรไปอีกคน หนูจะอยู่ยังไงเล่าแม่"<br />"แม่นอนไม่หลับหรอกลูก แม่อยากให้นิตย์อ่านหนังสือให้แม่ฟัง เล่มที่รินชอบอ่านหน่ะลูก ได้ไหม"<br />"ได้ค่ะแม่ ต่อไปนี้ อะไรที่พี่รินเคยทำให้แม่ หนูจะเป้นคนทำให้เอง นะคะแม่ นอนนะคะ เดี๋ยวหนูอ่านหนังสือให้ฟัง"<br /><br />สินิตย์อ่านหนังสือเรื่องหัวใจคนจร จวนจะจบเล่มแล้ว แม่ยังไม่วางสายตาจากเธอเลย เมื่อจบเล่มแล้ว แม่จึงหลับไปพร้อมคราบน้ำตา แม่แก่ลงไปมาก ตาบวมเปล่งและช้ำแดง สินิตย์ห่มผ้าให้แม่ แล้วเธอจึงไปนั่งคุดคู้ที่มุมห้อง เธอเอามือปิดปาก และร้องไห้ เสียงสะอื้นของเธอเป็นจังหวะเดียวกับลมหายใจแม่..เธอสับสนต่อการจากไปของพี่สาว เธอไม่รู้เลยว่าจะหาสาเหตุของการจากไปครั้งนี้ กับตึกที่เกิดเหตุ เป็นดาดฟ้าของหอพัก ที่เธอและพี่สาวมักจะขึ้นไปคุยด้วยกันบนนั้น สัญญาว่าจะเล่าทุกเรื่อง จะปรึกษากันเมื่อมีปัญหา บัดนี้ไม่มีอีกแล้ว สินิตย์กลัวการอยู่เพียงลำพัง<br /><br />สินิตย์หยิบกระดาษที่เป็นลายมือของสิรินขึ้นมาอ่าน กล่องใบใหญ่ ใบไหนกันที่เก็บจดหมายผู้ชายคนนั้น เธออยากอ่านว่าจดหมายนั้นเขียนว่าอะไร แล้วเกี่ยวข้องกับการฆ่าตัวตายของพี่สาวหรือไม่<br /><br /><a href="http://www.hotmail.com">http://www.hotmail.com</a><br /><br />สินิตย์ไม่ได้ใช่อีเมล์นานแล้ว นับจากวันที่เธอทำงานให้กับโรงเรียนสอนคนตาบอด อีเมล์ของเธอและพี่สาวเป็นอันเดียวกัน รหัสคือวันเกิดของเธอทั้งสองคน<br /><br />ในนั้นมีจดหมายของคนคนเดิมถึง 45 ฉบับ นี่หรอกหรือ กล่องใบใหญ่ของพี่สาว สินิตย์อ่านตั้งแต่ฉบับแรก จนฉบับสุดท้าย มันคือจดหมายมรณะที่ดึงหัวใจพี่สาวให้จมอยู่กับความรัก ความรักที่ไร้รูปร่าง ตัวตน เธอเกลียดผู้ชายที่ใช้ชื่อว่า สมภพ ใครสักคนที่อาจเดินสวนทางกับเธอ ใครกันที่พี่สาวมอบชีวิตให้ขนาดนี้<br /><br />>>>ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร ขอให้รู้เอาไว้ ว่าคุณได้ทำร้ายชีวิตของสิรินและพวกเราไม่มีวันให้อภัย<br /><br />ไม่มีจดหมายตอบกลับ สินิตย์อัดอั้นที่ไม่มีวันได้รู้ว่าใครกัยคือสมภพ ชายคนรักของพี่สาวเธอ..ใครกันที่มีอำนาจสามารถพรากชีวิตที่สดใสของพี่สาวไปจากอ้อมแขนแม่<br /><br />>>>หากวันหนึ่งคุณได้รู้จักความสูญเสีย เมื่อนั้นคุณจะรู้จักความรัก<br /><br />บางคำของสมภพก้องอยู่ในหัวของสินิตย์ นี่อาจเป็นประโยคเชิญชวนให้พี่สาวของเธอฆ่าตัวตาย...สินิตย์เดินขึ้นมาบนดาดฟ้าของหอพักที่เกิดเหตุ เพื่อนของเธอพักอยู่บนชั้นสี่ เธอมาหาเพื่อนบ่อยขึ้น เพื่อขึ้นมาบนดาดฟ้า นั่งคิดถึงพี่สาว และลุกคลำร่องรอยเท้าซึ่งอาจยังมีคราบผิวกายของสิรินหลงเหลือ<br /><br />"แม่"<br />"นิตย์อย่ามาที่นี่อีกเลย แม่รู้ว่าลูกอยากหาคำตอบกับเรื่องต่างๆ แต่ลูกรู้อะไรไหม สิ่งที่แม่ต้องการคืออะไร" แม่ถอนหายใจยาว "แม่อยากให้ลูก อย่าสนใจเรื่องที่รินตาย...แม่กลัว ให้รินตายไปครั้งเดียวได้ไหม ยิ่งลูกเข้าใกล้เรื่องพวกนี้ เหมือนแม่กำลังจะเสียลูกไป"<br /><br />"แม่คะ แม่ไม่อยากรู้หรอกหรือว่าทำไม พี่เขาถึงทำแบบนั้น"<br />"รู้เพื่ออะไรหรือลูก รู้เพื่อตอกย้ำว่า รินไม่รักแม่อย่างนั้นหรือ แม่เสียพ่อไป พ่อทิ้งแม่ไป ครั้งหนึ่งแม่รอพ่อ หวังว่าจะกลับมา แม่รอ รอทุกวัน แม่ทรมานมากลูก กับความหวังที่ไม่มีวันเป้นจริง ทั้งที่รู้ว่าไม่มีสัน ทำไมเราจะต้องทรมานตัวเองแบบนั้น แม่รักลูกทั้งสองคน แม่ไม่อยากเสียใครไป แต่ถ้ารินเขาเลือกแล้ว แม่ก็ห้ามอะไรไม่ได้ แม่เลี้ยงได้แต่ตัวจริงๆนะลูกจ๋า เพียงแต่แม่ก็อยากให้เชื่อฟังแม่บ้างเท่านั้นเองลูก"<br /><br />"แม่ไม่เสียใจแล้วหรือคะ หนูเห็นแม่ร้องไห้เมื่อหลายเดือนก่อน"<br />"เสียใจนะ แม่ยังนึกถึงรินอยู่ แต่แม่ต้องมีชีวิตเพื่อลูกสาวแม่อีกคนหนึ่ง เข้าใจไหมนิตย์ ว่าเราต้องมีชีวิตอยู่ อย่าเดินถอยหลังอีกเลย กลับบ้านนะลูก"<br />"ค่ะแม่"<br /><br />ขณะข้ามถนนสินิตย์ปล่อยมือแม่ ร่างของเธอล้มลงด้วยแรงกระแทกจากรถยนต์ แม่ของเธอยืนนิ่งอยู่บนเกาะกลางถนน สินิตย์หัวฟาดพื้น เธอกำลังง่วงนอน เธอกำลังหลับ รอยยิ้มเมื่อมองเห็นว่าแม่ปลอดภัยเป็นภาพสุดท้ายที่แม่เธอเห็น<br /><br />ไม่มีน้ำตาของแม่ ไม่มีเสียงสะอื้นไห้ แม่กอดร่างบอบบางของสินิตย์ เธอตายระหว่างทางส่งโรงพยาบาล<br /><br />แม่นั่งเหม่อที่ชานหน้าบ้าน ต้นเดฟที่ลูกสาวทั้งสองคนช่วยกันปลูก ยังเขียวงามดี และแม่รดน้ำให้ทุกวัน<br />เธอบอกกับตัวเองว่า เธอเพิ่งตื่นจากฝัน ฝันของเธอเรื่องยาวมาก ฝันว่าได้แต่งงานและมีลูกสาวสองคน เธอยังจำวันเจ็บปวดในวันให้กำเนิด และความรู้สึกร้าวลึกในวันที่ลูกสาวจากไปทีละคน เธอดีใจที่เธอตื่น เธอคิดว่าดีเท่าไหร่แล้วที่ไม่ใช่ความจริง<br /><br />จนกว่าจะถึงวันสุดท้าย แม่คงต้องกล่อมตัวเองไปอย่างนั้นว่า สิ่งนานาที่เกิดขึ้น มันคือความฝัน...ความฝันเท่านั้น<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35254362-116075558150740953?l=plyfon.blogspot.com' alt='' /></div>keeratihttp://www.blogger.com/profile/17568021238578515354noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-35254362.post-1160682712662252902006-10-13T01:42:00.000+07:002006-10-13T02:58:17.786+07:00ค่ำคืนที่แสนมืดมิด หัวใจของฉันโหยหาความอบอุ่นจากใครบางคน คนที่เคยเติมความหวังให้ฉัน ใครบางคนที่ปลอบประโลมยามท้อเหนื่อย และราวกับว่าจะสิ้นเรี่ยวแรงจะต่อสู้...ระยะทางบนเส้นทางสายฝัน มันช่างห่างไกลสุดตา เขาบอกกับฉัน "ลูกต้องอดทน"<br /><br />ในฤดูฝนที่ดูเหมือนจะอยากสั่งฟ้าด้วยการกระหน่ำตกแล้วตกเล่า ทว่ามันไม่ใช่ มันคือมรสุมและความแปรปรวนของอากาศ...ที่เชียงใหม่ อากาศคงไม่สดชื่นนัก พ่อบอกว่าไม่สบายบ้าง แต่ยังทำงานได้อยู่ พ่อมีความหวังและยืนหยัดมาตลอด เท่าที่รู้จักพ่อ 25 ปี พ่อทำงานเรื่อยมา งานศิลปะที่พ่อรัก...ฉันรู้สึกดีทุกครั้งที่รู้ว่าพ่อมีความอดทน อดทนต่ออากาศ สภาพแวดล้อมที่บางวันไม่สู้สบอารมณ์นัก และสุขภาพที่อ่อนแอลง พ่อทำได้ พ่อแสดงให้ฉันรู้ว่าความมุ่งมั่นนั้นจะเกิดผลดีอย่างไรบ้าง<br /><br />ความสุขอย่างประหลาดของฉันอย่างหนึ่ง นั่นคือ ความอ้างว้าง เวลาที่ฉันมีเพียงตัวเปล่า เดินดุ่มคนเดียวในสวน ฉันมีความสุขในใจลึกๆ ความเป็นอิสระเสรีล้อมรอบกายแต่ว่าหนาวเหน็บมากนะ การที่เราต้องเรียนรู้การอยู่ลำพัง เพียงลำพัง แม้จะเป็นเพียงช่วงระยะเวลาหนึ่ง แม้จะสุขใจอยู่บ้าง ที่ไม่ต้องมีใครมาทำให้ชีวิตต้องบิดเบี้ยวไปตามความปรารถนาของผู้อื่น แท้จริง การมีผู้คนมาขัดจังหวะเล็กๆ ก็ทำให้หัวใจเราฉุกคิดอะไรได้บ้างเช่นกัน นี่หล่ะชีวิต ทั้งความสุขและทุกข์มีข้อต่อรองที่ร้ายกาจเสมอ<br /><br />มีเพื่อนคนหนึ่ง เขาเล่าให้ฟังถึงความฝันที่จะเป็นศิลปิน (เส้นทางนี้ฉันก็เคยคิดอยากไปนะ) ฟังเขาเล่าเหมือนดูเด็กวาดรูปบนพื้นทราย วาดง่ายเพียงใช้นิ้วขีดเส้นไป-มา บนพื้นทรายชุ่ม...ดวงตาของเขามีประกาย เขายังเรียนไม่จบ เขายังไม่รู้หรอกมั้งว่า ถ้าต้องใช้เงินเพื่อดูแลตัวเอง พ่อ-แม่ และถ้ายังต้องเดินไปสมัครงานตามบริษัทต่างๆนั้น หนทางศิลปินไม่ง่ายเลย ไม่ง่ายเลยเพื่อนเอ๋ย<br /><br />กว่าที่เขาจะเรียนรู้ถึงบทนี้ เขามีความสุขกับการแต่งเติมความฝันให้สวยงามยิ่งขึ้น เป็นรูปร่างที่ใกล้ความจริงที่สุด ใครจะรู้คลื่นน้ำจะซัดเข้าฝั่งเมื่อใด จะกลืนกินความฝันสักเท่าไร เมื่อเวลานั้นมาถึง เพื่อนคงได้รู้...ฝันที่วาดไว้อาจถูกลบหายไปด้วยบริบทของสิ่งแวดล้อม เหลือไว้ในหัวใจเท่านั้นว่า เราวาดหวังสิ่งใด เราจะไปทิศใด นี่ต่างหากที่สำคัญ<br /><br />การฟันฝ่าเมื่อขจัดข้อต่อรองของโชคชะตา การยืนยัน และเรียนรู้บททดสอบของชีวิตเป็นการพิสูจน์ตัวตนที่แท้ ว่าเราจริงจังกับสิ่งที่เราคิด ภาพที่เราวาด ภายใต้ความทะยานเต็มกำลังเมื่อครั้งยังเด็ก บัดนี้เราทำได้ไหม ยังคิดจะทำอยู่หรือเปล่า<br /><br />ในทะเลแห่งความใฝ่ฝัน...ที่นั่น มีผู้คนจมหายทีละคน...บางคนว่ายน้ำข้ามพ้น รอด มีความสุข บางคนไม่อาจว่ายข้ามไปได้...จมจ่อม และเศร้าหม่น ทั้งชีวิตเฝ้าถามชะตาว่าเหตุใด ถึงขีดเขียนให้ชีวิตเป็นแบบนี้<br /><br />ฉันเอง...เหมือนคนว่ายน้ำไม่เป็น ท่าทางที่กรุยน้ำ ไม่ต่างจากแมลงปีกบางที่ผลัดลงสู่แอ่งน้ำ ปีกเปียกเสียงแล้ว แม้ไม่จม ก็อาจสิ้นใจในที่สุด<br /><br />ความฝันทิ่มแทงย้ำเรียกฉันทุกวัน ทั้งที่ฉันว่ายน้ำไม่แข็ง ..ฉันอาจจะจม...แต่เสียงของชายคนนั้น "ลูกพ่อ อดทนนะลูก"<br />ทำให้วันนี้ฉันไม่มีความหวัง..อบอุ่น กับความฝันที่หนทางยาวไกลมากกว่ามาก แต่นี่คือสิ่งเดียว ที่ทำให้ฉันอุ่นใจเมื่อยามคิดถึง<br /><br />ฉันไม่เคยวาดรูปบนพื้นทราย ฉันไม่อยากมองเห็นสายน้ำซัดลบภาพที่วาดไว้ ให้คละกลั้วไปกับเม็ดทรายเม็ดอื่น...ฉันวาดมันในหัว ไม่มีใครทำลายได้ แต่อาจทำให้ลืมหายได้ เพียงฉันเลิกใส่ใจ...แต่จะมีวันนั้นหรือ..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35254362-116068271266225290?l=plyfon.blogspot.com' alt='' /></div>keeratihttp://www.blogger.com/profile/17568021238578515354noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-35254362.post-1160587644252363922006-10-11T21:52:00.000+07:002006-10-12T00:37:24.560+07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2848/3919/1600/ddd.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2848/3919/320/ddd.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-size:130%;">ตั้งแต่เริ่มนอนดึก กาแฟก็กลายเป็นเพื่อนที่ดี</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">การเริ่มนอนดึกของใครหลายคน อาจมีบ้างที่ตรงกัน คล้ายกัน หรือต่างกันไปเลย</span><br /><span style="font-size:130%;">ฉันคนหนึ่งล่ะที่ติดนิสัยการนอนดึกมาตั้งแต่เรียนมัธยม เพียงแต่ว่า เวลาในการเข้านอน มันคืบคลานออกไปไกลกว่าเดิมเท่านั้น...เพราะบางวันอาจนอนเช้า</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">นานเท่าไหร่แล้วที่ฉันดื่มกาแฟ...ดื่มจนหมอสั่งห้าม เพราะโรคหัวใจและกระเพาะอาหาร แต่ฉันมันดื้อ..ฉันเพียงแค่ลดปริมาณอย่างน้อยฉันก็ไม่ใช่นักดื่มกาแฟ เพียงแต่กระหายรสชาติ กลิ่น ควันเท่านั้น </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">กาแฟที่ไปดื่มบ่อยมากที่สุด เห็นจะเป็นที่หน้าคณะจิตรกรรม ที่นั่นกาแฟอร่อย บรรยากาศดีมาก ร่มเย็น และมีสีสัน ในบางวันที่ต้องไปทำรายงานฉันจะพักสายตาจากการอ่านหนังสือ ด้วยการหาเรื่องกินเค้ก และดื่มกาแฟ..ทั้งที่ประเด็นมันคืออาหารตามากกว่า</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">หลายสิ่งหลายอย่างในชีวิตเริ่มเปลี่ยนตั้งแต่มีงานทำเป็นหลักเป็นแหล่ง</span><br /><span style="font-size:130%;">สิ่งนานาฉันหาได้จากบางลำพู ถนนที่ใกล้ที่ทำงานมากที่สุด...โกปี้ที่ร้านก๋วยเตี๋ยวเป็ดย่างเป็นกาแฟรสประจำที่ฉันติดใจ</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">รสชาติของโกปี้ร้านนี้ เข้ากันดีกับก๋วยเตี๋ยวเป็ดย่าง ได้กลิ่นเครื่องยาจีน และกลิ่นหอมของโกปี้สูตรเก่า...ราวกับว่า ฉันกลับไปเป็นเด็กดูดโอเลี้ยงหลังวัดอีกครั้ง ความหิวจางหาย ความสบายอารมณ์มาแทนที่ ถึงจะไม่มีใครที่รู้จักเดินผ่านร้านนี้ไม่มีเพื่อนที่มหาวิทยาลัยรู้เลยว่า</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ในซอยเล็กๆแห่งหนึ่งบนถนนบางลำพู มีร้านก๋วยเตี๋ยวเป็ดที่น่ากิน มีโกปี้ที่แสนหอม..และมีฉันที่มานั่งรำลึกความหลังเพียงลำพัง...</span><br /><span style="font-size:130%;">เคยมีคนถามว่า นอนดึกๆแบบนี้ ทำไมไม่รู้สึกง่วงบ้าง </span><br /><span style="font-size:130%;">จะบอกเขา ว่าดื่มโกปี้ที่บางลำพูเท่านั้น เขาจะเชื่อไหมนะ....</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">แม้ว่าบรรยากาศจะน่านอนแค่ไหน แต่คงไม่ดีแน่ ถ้าจะรับผิดชอบตัวเองด้วยการง่วงซึม ในขณะที่ใครต่อใครตื่นตัวที่จะทำงาน...งานหนังสือที่รัก ฉันก็จะไม่คิดว่ามันน่าเบื่อ หากวันหนึ่งฉันเบื่อ ฉันจะไม่มีวันทนจนต้องบ่นกับใคร </span><br /><span style="font-size:130%;">*</span><br /><span style="font-size:130%;">*</span><br /><span style="font-size:130%;">*จะเรียกว่า โกปี้ร้านนี้ช่วยชีวิตไว้ก็ได้นะ..ดื่มเมื่อไหร่สดใสเมื่อนั้น..</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">คืนนี้อยู่ดึก...ทำให้นึกถึงโกปี้ร้านเก่า พรุ่งนี้ฉันจะไปดื่มอีกแก้ว</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35254362-116058764425236392?l=plyfon.blogspot.com' alt='' /></div>keeratihttp://www.blogger.com/profile/17568021238578515354noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-35254362.post-1160504790976512522006-10-11T00:23:00.000+07:002006-10-11T01:26:31.333+07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2848/3919/1600/ooy.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2848/3919/320/ooy.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-size:130%;">เคยทำอะไรแบบเดิมตลอดเวลาไหม...<span style="color:#cc0000;"><strong>ไม่เคย</strong></span>...</span><br /><span style="font-size:130%;">ฉันตอบได้ทันทีว่าไม่เคย นอกจากการหายใจแล้วฉันไม่เคยคิดทำอะไรอยู่อย่างนั้น ตลอดเวลา</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">แน่ล่ะว่า มันเป็นเรื่องสามัญมาก..ใครต่อใครก็ไม่ต่างไปจากนี้ แต่ที่ฉันรู้มีสิ่งหนึ่งที่ฉันสามารถทำมันได้มากรองลงมาจากการหายใจ นั่น คือคิดแล้วถ่ายทอดมันออกมาในงานวรรณกรรม</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ฉันเคยอ่านบันทึกจากหุบเขาฝนโปรยไพร ของพี่ชายที่ฉันรัก กนกพงศ์ สงสมพันธุ์....เขานี่หนาที่เคยบอกว่า อยากเก็บเรื่องราวที่ผ่านเข้ามาในชีวิตในรูปของวรรณกรรม...ฉันเพิ่งรู้ ฉันเองก็คิดแบบนั้น เพียงแต่เริ่มเขียนช้าไปนิด แต่สั่งสมมานานจนเป็นวัตถุดิบที่เพียงพอในปริมาณหนึ่ง</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ฉันขีดเขียนอะไปตามอำเภอใจจนมันเป็นรูปร่างเต็มที่เมื่อตอนไปเรียนภาคสนามที่ อยุธยา...ตอนนั้นเหงาระหว่างการเดินทาง คิดถึงคนบางคนที่เชียงใหม่เหลือทน บ้านเรือนไทยริมน้ำ เหมาะสมที่จะเริ่มต้นเขียน ฉันเขียนจนได้....เช้าวันรุ่งขึ้นถึงได้รู้ว่า เวลาเขียนออกไปแล้ว เราโล่ง โปร่ง สบาย...ฉันไม่เบื่อเลยเวลาเขียนรายงาน..ขอให้ได้เขียน และมีคนอ่าน .............<span style="color:#ff0000;">อ่านความคิดฉัน</span></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ฉันเขียนให้เธออ่านที่บ้านพี่วินทร์...นานหนึ่งปีแล้ว </span><br /><span style="font-size:130%;">ไวมาก...1 ปีเต็มกับงานมากมายของฉัน...ฉันเห็นตัวเองในนั้น เห็นเหตุการณ์ และเรื่องราวนานา ความทรงจำของฉันฉายขึ้นเหมือนภาพยนตร์ ทว่ามันชัดเจนเสียจนน่าตกใจ ราวกับว่า เพิ่งผ่านมาเมื่อสักครู่...ความละเอียดอ่อนของมิตรภาพ ทำฉันตื่นตัวเสมอ</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ถ้าถามว่า เวลา 1 ปี ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันบ้าง</span><br /><span style="font-size:130%;">หนึ่งในนั้นคืองานเขียน...เขียนออกมาโดยไม่ต้องรับรู้ว่าจะขายได้ไหม...จะดีเลิศไหม ฉันเขียนออกมาเพื่อรับใช้ความรู้สึกตัวเอง</span><br /><span style="font-size:130%;">ฉันมีความรักกับงานเขียนตัวเอง ฉันถึงเขียนออกมาบ่อยครั้ง อย่างไม่รู้เบื่อ</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ฉันเพียงอยากเอ่ยคำว่า...<span style="color:#cc33cc;"><strong>ฉันรักแล้วฉันจะทำ</strong></span>...ฉันเอ่ยกับตัวเองแบบนี้ตลอดเวลา</span><br /><br /><br />แด่ 1 ปีที่มีความสุขกับการเขียน ที่ www.winbookclub.com<br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35254362-116050479097651252?l=plyfon.blogspot.com' alt='' /></div>keeratihttp://www.blogger.com/profile/17568021238578515354noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-35254362.post-1160415244180340892006-10-10T00:30:00.000+07:002006-10-10T00:41:41.570+07:00<span style="font-size:130%;">ความจริงบางอย่างร้ายแรงกว่าที่คิดเอาไว้เล่นๆ</span><br /><span style="font-size:130%;">พี่ชายสอนไว้อยู่เมื่อวาน อย่าวิตก</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ไม่ได้แล้วมั้ง กับความจริงที่เพิ่งได้รู้</span><br /><span style="font-size:130%;">ฉันเคยทักทายกับสายลมตอนเช้า..ว่าความรักเรียกหา</span><br /><span style="font-size:130%;">ฉันไม่เคยตามไปอย่างคำคาริล แต่เมื่อวันนั้นฉันละเมอ</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ฉันพยายามสยายปีกที่ไม่เคยมีเพื่อติดตาม</span><br /><span style="font-size:130%;">เจ้าความรักชั่วยาม เพียงเขม่าควัน</span><br /><span style="font-size:130%;">ฉันรักที่เป็นเขา...รักที่เขามอบรัก</span><br /><span style="font-size:130%;">รักที่เขาพยายามเข้ามาใกล้...ความรักของเรา</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ไม่ทันตั้งตัวฉัน</span><br /><span style="font-size:130%;">หลงคิดว่าแพรบางที่คลุมแขน</span><br /><span style="font-size:130%;">จะสามารถสยายปีกสวยเพื่อลอยลมบนฟ้ากว้างนั้น</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">เพื่อไขว่คว้า ความรัก</span><br /><span style="font-size:130%;">รักที่ทักทายกันในค่ำก่อน</span><br /><span style="font-size:130%;">ฉันนอนแน่นิ่ง</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">หายใจรวยริน..เจ็บปวด</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">เมื่อได้รู้ว่ารักที่เฝ้าหลง</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><br /><strong><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">ไม่เคยมีอยู่เลย</span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35254362-116041524418034089?l=plyfon.blogspot.com' alt='' /></div>keeratihttp://www.blogger.com/profile/17568021238578515354noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-35254362.post-1160245606491927722006-10-08T00:41:00.000+07:002006-10-08T01:30:11.453+07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2848/3919/1600/88.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2848/3919/320/88.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-size:130%;">วันอาทิตย์ที่สองเดือนตุลาคม มาถึงแล้ว...มาถึงจนได้ ไม่เคยคิดเลยว่าจะได้รู้สึกแบบนี้อีกครั้ง นั่นคือ <strong><span style="color:#993300;">"รู้สึกใจหาย"</span></strong></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">นานมาแล้วฉันสูญเสียความรัก อย่างกระทันหัน วันนั้นเป็นวันที่เขาบอกให้รู้ว่า <span style="color:#339999;">"หมดแล้วนะ เวลาของเราสองคน มันจบแล้วนะ ผมไปแล้ว ดูแลตัวเองด้วย อย่านอนดึก กินข้าวด้วย อย่ากินเผ็ด อย่าดื้อกับหมอ"</span>...แค่นี้เอง กับความรัก ความรักครั้งเก่าที่มีเพียงความทรงจำสีซีด มีเพียงเส้นร่างดินสอ เหมือนการเพ้นท์สีน้ำจางๆ ผ่านเวลาสีนั้นกลืนหาย แผ่วเบา เหลือเพียงความรู้สึกเท่านั้น</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ฉันซุกตัวเองในห้องนอน ทุกวัน ทุกคืน เป็นเวลานาน ..อ่านหนังสือบนเตียง ฟังเพลง และวาดรูป ในนั้น ในห้องนอนชั้นสองของบ้านที่ไม่มีใครขึ้นมารบกวน ฉันอุ่นใจตัวเองในนั้น ห้องนอนเล็กๆ ที่มีม่านสีเหลือง</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ที่ระเบียงของชั้นสอง ฉันจะออกมารับลมเย็นๆบ้าง สำหรับวันอาทิตย์แรกของความคิดถึง วันที่ฉันไม่ได้ไปไหน มันเหงาแบบนี้นี่เอง</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ฉันเริ่มเขียนในนามปากกา กีรติ</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#ff6600;"><strong>กับคำว่า "สวัสดี"</strong></span><br /><span style="font-size:130%;color:#ff6600;"></span><br /><span style="font-size:130%;">มีผู้คนมากมายเดินวนเวียนอยู่ในสังคม</span><br /><span style="font-size:130%;">มีผู้คนมากมายผ่านเข้ามาแล้วผ่านเลยไป</span><br /><span style="font-size:130%;">ต่างเริ่มต้นและสิ้นสุดตรงนี้</span><br /><span style="font-size:130%;">สวัสดีค่ะ</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">คำทักทายที่แสนเรียบง่าย</span><br /><span style="font-size:130%;">แต่เธอรู้ไหมว่าคำทักทายที่แสนเรียบง่ายนี้</span><br /><span style="font-size:130%;">เป็นตัวเริ่มต้นของสิ่งต่างๆ</span><br /><span style="font-size:130%;">และจะจบลงในอนาคต</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">เพราะแม้มีการดำเนินอยู่</span><br /><span style="font-size:130%;">ก็ใช่ว่าจะหามีจุดสิ้นสุด</span><br /><span style="font-size:130%;">ไม่ฉันแสนจะเข้าใจทุกอย่าง</span><br /><span style="font-size:130%;">ฉันน่าจะเข้าใจอะไรได้ดี</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">แต่ฉันนี้เองที่กลับไม่ยอมรับสิ่งใด</span><br /><span style="font-size:130%;">กับทุกอย่างที่ควรเป็นไป</span><br /><span style="font-size:130%;">เพราะฉัน กลัวคำว่า </span><br /><span style="font-size:130%;">สวัสดีค่ะ</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">โดย : กีรติ </span><a href="http://www.checkdomain.com/cgi-bin/checkdomain.pl?domain=202.57.159.153" target="_blank"></a><span style="font-size:130%;">[ 15/04/2005 , 00:35:13 ] </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">กีรติเกิดขึ้นหลังเรื่องเหงาๆ...นานทีเดียว</span><br /><span style="font-size:130%;">หลังจากนั้นฉันเขียนมันออกมาทุกอย่างด้วยหัวใจ ด้วยเรื่องจริง ด้วยความรู้สึก และมีเขาอยู่ในนั้นเสมอ...เสมอมา</span><br /><span style="font-size:130%;">แต่ก็มีหลายครั้ง ที่ฉันหยุดคิดถึงเขา...คนที่ฉันได้รับทั้งความสุขและน้ำตา...นิทานความรักของฉัน</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ฉันอยากเรียกความรักครั้งเก่าว่านิทาน จะได้จบลงที่ว่า <span style="color:#999900;">"นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า..."</span></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ถึงจะเป็นเรื่องที่เคยเจ็บปวด แต่เชื่ออยู่ว่า มันไม่ร้ายแรงจนทำให้ทุกอย่างต้องดับบอดลงไป </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">และฉันก็เริ่มได้ยินเสียงแห่งความเงียบ...กับการได้อยู่เพียงลำพัง</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#6633ff;">มองออกไปนอกหน้าต่าง</span><br /><span style="font-size:130%;color:#6633ff;">มีเพียงความืดมิดที่ปกคลุมไปสุดสายตา</span><br /><span style="font-size:130%;color:#6633ff;">ไม่ว่าจะมองให้ใกล้ หรือไกลเพียงใด</span><br /><span style="font-size:130%;color:#6633ff;">มีเพียงเงาดำๆและเสียงแห่งความเงียบเท่านั้น</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#996633;">น่าแปลกที่คืนนี้ฉันหยุดคิดถึงเธอ</span><br /><span style="font-size:130%;color:#996633;">ในมุมที่ฉันเฝ้าหาตลอดมา</span><br /><span style="font-size:130%;color:#996633;">และฉันได้พบในมุมอีกมุมหนึ่งที่สำคัญกว่า</span><br /><span style="font-size:130%;color:#996633;">นั่นคือตัวตนของฉันที่ซุกซ่อนอยู่ในเงามืดนั้น</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#003333;">จะกล่าวลาเธออย่างไรดี</span><br /><span style="font-size:130%;color:#003333;">ให้นุ่มนวลและแผ่วเบาที่สุด เท่าที่จะทำได้</span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color:#003333;">เธอ..คนที่แสนดีของฉัน ที่เคยร้องเพลงเพียงเพื่อบอกกับฉันว่า ไม่รักแต่คิดถึง</span> </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">มองออกไปนอกหน้าต่าง</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">มีเพียงความืดมิดที่ปกคลุมไปสุดสายตา</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">ไม่ว่าช้า หรือว่าเร็ว ปลายทางของเราทั้งสอง</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">ก็ต้องมาสิ้นสุดที่คำว่า ...ลาก่อน อยู่ดี</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">--------------------------------------------หลังหน้าต่างบานนั้น ฉันเป็นฉัน <span style="color:#ff9900;">กีรติ</span>/<span style="color:#996633;">ปลายฝน</span> สักวันฉันคงเปิดม่านให้แสงตะวันและแสงจันทร์สัมผัสฉันอย่างที่ควรจะเป็น...แค่แอบมองแบบนี้ คงไม่พอแล้ว</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35254362-116024560649192772?l=plyfon.blogspot.com' alt='' /></div>keeratihttp://www.blogger.com/profile/17568021238578515354noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-35254362.post-1160153269447036252006-10-06T23:36:00.000+07:002006-10-07T11:43:03.650+07:00<span style="font-size:130%;color:#330033;">•เสียงหวีดหวิวลิ่วลมคมบาดหู</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330033;">ระริกกู่ก้องฟ้องร้องเรียกหา</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330033;">อ้อมกอดอุ่นที่พลัดพรากจากกันมา</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330033;">ติดตรึงตราเพียงหลับฝันวันล่วงเลย</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">• แม่เคยป้อนนมให้ร่างกายแกร่ง</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">กระชับแรงเติบโตโอ้อกเอ๋ย</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">ผ่านกี่ปี กี่คืนค่ำ ย้ำรำเพย</span><br /><span style="font-size:130%;color:#330099;">ที่พัดเผย</span><span style="font-size:130%;color:#330099;">ความคิดถึงจึ่งติดตาม</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#666600;">• เพียงเพื่อถามแม่จ๋าสบายไหม</span><br /><span style="font-size:130%;color:#666600;">ผืนนาไร่เราร้างอ้างคำถาม</span><br /><span style="font-size:130%;color:#666600;">ที่เคยปลูกเคยพรวนดินถิ่นเงินงาม</span><br /><span style="font-size:130%;color:#666600;">ไม่ครั่นคร้ามหวามเกรงต่อเภทภัย</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#663300;">• ตากับยายตายแล้วแม่ไม่รู้</span><br /><span style="font-size:130%;color:#663300;">ที่ที่อยู่หลุดจำนองน้ำตาไหล</span><br /><span style="font-size:130%;color:#663300;">ผืนดินที่เคยชุบเลี้ยงเสบียงใจ</span><br /><span style="font-size:130%;color:#663300;">ไม่เหลือแล้วหรือไรให้ทำกิน</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#990000;">• มาเมืองใหญ่ผู้คนคล้ายไร้ชีวิต</span><br /><span style="font-size:130%;color:#990000;">ช่างเบือนบิดจากที่ฝันหมั่นถวิล</span><br /><span style="font-size:130%;color:#990000;">ว่าเมืองฟ้าเมืองธิดาพาใจบิน</span><br /><span style="font-size:130%;color:#990000;">หัวใจสิ้นโรยแรงแพลงหัวใจ</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#6600cc;">• สองเท้าเปล่าของลูกเริ่มสั่นทัก</span><br /><span style="font-size:130%;color:#6600cc;">เหนื่อยเหลือนักจักตามหาแม่ที่ไหน</span><br /><span style="font-size:130%;color:#6600cc;">เหลียวมองหาที่ว่างร้างป่าใจ</span><br /><span style="font-size:130%;color:#6600cc;">นี่แน่หรือเมืองใหญ่ชั่งใจตน</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#009900;">• หรือเราเองที่หาใช่อย่างเขาคิด</span><br /><span style="font-size:130%;color:#009900;">จึงเบือนจิตคิดกับเราเยี่ยงสัตว์ขน</span><br /><span style="font-size:130%;color:#009900;">โอแม่เอ๋ยลูกล้าเหนื่อยเอื่อยกมล</span><br /><span style="font-size:130%;color:#009900;">แม่หรือทนอยู่ในที่เช่นนี้มา</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#339999;">• หรือแม่จ๋าก็ตายแล้วหาได้อยู่</span><br /><span style="font-size:130%;color:#339999;">ในเมืองที่ไร้ผู้ก่นกังขา</span><br /><span style="font-size:130%;color:#339999;">ป่าช้านี้คือที่ฝังกลบมารดา</span><br /><span style="font-size:130%;color:#339999;">แม่จึงไม่คืนกลับนายังบ้านเรา</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#663333;">• สะอื้นสะอึกสุดท้ายกลับคืนถิ่น</span><br /><span style="font-size:130%;color:#663333;">ยังแผ่นดินแนวกว้างขุนป่าเขา</span><br /><span style="font-size:130%;color:#663333;">ตามประสาลูกกำพร้าไร้ถิ่นเนา</span><br /><span style="font-size:130%;color:#663333;">แม่,ยาย,ตาขอเก็บเอาไว้ในใจ</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#993399;">• สังคมเอยไม่คล้ายที่พึงประสงค์</span><br /><span style="font-size:130%;color:#993399;">เหยียดเบียดลงคงค่าแค่เราเขลา</span><br /><span style="font-size:130%;color:#993399;">เก็บรักเอยเก็บเอาไว้ในใจเรา</span><br /><span style="font-size:130%;color:#993399;">ป่าช้าเล่าคงกลืนฝังจนหมดเมือง</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#cc0000;">• จำจดก้าวสุดท้ายของปลายเท้า</span><br /><span style="font-size:130%;color:#cc0000;">ร้อยเรื่องราวร้าวน้ำตานองนิจเนื่อง</span><br /><span style="font-size:130%;color:#cc0000;">ดีกว่าทิ้งชีวิตปลิดปล่อยเปลือง</span><br /><span style="font-size:130%;color:#cc0000;">ทิ้งราวเรื่องไว้นั่นหนาป่าช้านคร.</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35254362-116015326944703625?l=plyfon.blogspot.com' alt='' /></div>keeratihttp://www.blogger.com/profile/17568021238578515354noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-35254362.post-1160064667400371012006-10-05T21:59:00.000+07:002006-10-05T23:20:52.640+07:00<span style="font-size:130%;color:#cc6600;"><strong>เงาของความเหงา ซ่อนตัวอยู่ที่ใดหรือ</strong></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ในงานเขียน บทกวี และคำประพันธ์หลายหลาก หรือแม้แต่ในคำพูดของใครบางคน คำนี้เพียงคำเดียวที่เปลี่ยนแปลงความรู้สึกที่ร่าเริง ในขณะที่กำลังพบความสุข ซึ่งบดบังความทุกข์ที่อยู่ลึก.. ลึกจนก้นบึ้งหัวใจ</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ความรู้สึกบางอย่างที่แทรกตัวอย่างเงียบเชียบ ค่อยแผ่ขยายพองตัวเมื่อยามที่เสียงหัวเราะ ค่อยๆจางหาย รอยคิ้วที่โค้งสนุก วางตัวคล้อยลงต่ำอย่างล้าเหนื่อย กี่นาทีกันกับเสียงหัวเราะ กี่ชั่วโมงกันกับความโดดเดี่ยว</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">เสียงดนตรีทำนองเก่า ดังมาไกลๆ เพลงที่ครั้งหนึ่งเคยประกอบบทประพันธ์ของสองพ่อลูก ช่วยกันนวดดิน และปั้น ปั้น ปั้น ความสนุก และเสียงหัวเราะ ในเวลานั้น สิ่งที่เด็กน้อยไม่มีวันเข้าใจ นั่นคือ เงาแห่งความเหงา</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">เด็กน้อยเหงา พ่อทดแทนด้วยรอยยิ้ม การใช้ชีวิตของคนที่ไม่อาจกำหนดรูปร่างครอบครัวได้ เป็นความจริงที่แสนเจ็บปวด ทรมานทุกครั้งที่ต้องโบกมือลาจากกัน ทั้งที่ น่าจะอยู่คุย อยู่เล่นด้วยกันก่อน</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><strong><span style="font-size:130%;">"พ่อ..ไหนว่าจะสอนปั้นดินไง"</span></strong><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">มันอาจเป็นเพียงฉากหนึ่งของละครหลังข่าว มันอาจเป็นเพียงบทละคร แต่สำหรับบางคน อาจเป็นผู้แต่ง ผู้ชม ผู้เล่น บทบางบทที่มีอยู่ ไม่แน่ว่าจะเป็นเรื่องจริง ที่ครั้งหนึ่งเขาเคยประสบ เขาเคยได้รู้สึกถึงความเหงา ที่แทรกตัวเข้ามาแทนที่ความสุข รอยยิ้ม เสียงพูดคุยระหว่างกัน ระหว่างพ่อกับลูก</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ความรู้สึกที่ไม่อาจเรียกว่า สุข ทุกข์ หรือความเหงา...จะเรียกอย่างไร จะจับแยกออกมาอย่างไร ในเมื่อมันคละเคล้าเสียจน ไม่อาจแยกขาดได้...ในความเหงาก็มีร่องรอยของความสุข</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">เวลาฝนตกลง ระหว่างที่ฝนเริ่มซา ความเหงาเข้ามาทักทายอีกครั้ง...หนักหน่วงกว่าเมื่อตอนฟ้าคำราม และลมพัดรุนแรง ...กับคนที่อยู่ลำพังด้วยแล้ว จะเรียกว่าทุกข์หรือสุขดีนะ ในเมื่อภาพความหลังเก่าๆ พี่น้องเล่นสร้างบ้าน ผ้าห่มผืนบางที่แย่งกันห่มนอนเพราะเย็นสบาย หมอนเรียง</span><br /><span style="font-size:130%;">เป็นผนังกั้น บ้านของเราสองพี่น้อง บ้านที่สร้างขึ้นในบ้านสวนเรือนไม้ พื้นกระดานเย็นเยียบ...เสียงหัวเราะกับบ้านที่เราสร้าง พี่นอนขดตัว น้องนอนเกยกัน มันทำให้ยิ้มได้นะ นี่ไงความสุขเกิดขึ้น เกิดขึ้นมาจนได้</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">***กีรติเคยเขียนบทกวี "ดนตรีในความเงียบ" ไว้ให้ </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">จังหวะของเพลงหนึ่ง</span><br /><span style="font-size:130%;">คล้ายคลึงกับลมหายใจเข้า-ออก-เข้า-ออก</span><br /><span style="font-size:130%;">ซึ่งซ่อนความอ่อนไหวและความลับของความรู้สึก</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ในหัวใจเรา มีจังหวะการเต้นที่ต่างกับจังหวะของการหายใจนะ</span><br /><span style="font-size:130%;">มันต่างกันจนคล้าย และคล้ายกันจนต่าง</span><br /><span style="font-size:130%;">เมื่อรู้ว่าเหมือน เห็นจะเป็นนาทีที่ไม่หายใจ จนจังหวะการเต้นสงบลงเช่นกันเป็นเช่นเดียวกันในที่สุด_____________________________เขาเรียกว่าตายนี่นะ</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">บทเพลงคล้ายการหายใจ</span><br /><span style="font-size:130%;">จังหวะเคลื่อนไปเสมอจนจบเพลงนั้น</span><br /><span style="font-size:130%;">ระหว่างจังหวะในเสียงดนตรี คือการเต้น</span><br /><span style="font-size:130%;">ของใจตนมันอาจเดินช้า หรือเร็วกว่า </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ดนตรีในความเงียบ...เธอเคยได้ยินไหม</span><br /><span style="font-size:130%;">เสียงของความเงียบ เธอเคยได้ยินหรือเปล่า</span><br /><span style="font-size:130%;">ไพเราะหรือแสนเศร้า แล้วใครกันนะที่บรรเลงเพลงนี้</span><br /><span style="font-size:130%;">ใช่ตัวเธอไหม หรือใครกัน</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ความรู้สึกที่เกิดขึ้นระหว่างฟังเพลง..เพลงแห่งความเงียบ</span><br /><span style="font-size:130%;">มันอาจดังเสียยิ่งกว่าเพลงนั้น</span><br /><span style="font-size:130%;">ดังเสียจนทำให้โลกทั้งใบเงียบใบ้</span><br /><span style="font-size:130%;">เช่นกันกับหัวใจที่ล้าเหนื่อยของเธอ___________________________ โลกเงียบไปแล้ว</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ลมเอย เสียงของเธอช่างไพเราะ</span><br /><span style="font-size:130%;">หูของฉัน...ใจของฉันบอกกับฉันว่า</span><br /><span style="font-size:130%;">ในโลกเงียบเชียบเช่นนี้</span><br /><span style="font-size:130%;">เธอคือดนตรีที่ไพเราะเหลือเกิน เจ้าลมหายใจ</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">2006-06-24 19:05:52/กีรติ</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><strong><span style="font-size:130%;color:#996633;">เงาของความเหงา - ร่องรอยของความสุข...ฉันไม่เคยแยกออกมาให้รู้สึกอย่างกระจ่างได้สักครั้งเลย</span></strong><br /><br /><span style="font-size:130%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35254362-116006466740037101?l=plyfon.blogspot.com' alt='' /></div>keeratihttp://www.blogger.com/profile/17568021238578515354noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-35254362.post-1159974358351000702006-10-04T21:14:00.000+07:002006-10-04T22:14:07.496+07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2848/3919/1600/444.0.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2848/3919/320/444.0.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-size:130%;"><strong><span style="color:#cc33cc;">ข้าวต้ม</span>กับ<span style="color:#3333ff;">ปลาทู</span>เป็นอาหารของมื้อค่ำนี้...ข้าวต้มร้อนๆกับปลาทูทอดจนกรอบ มีน้ำปลาพริกทั้งหมดเป็นฝีมือของแม่</strong></span><br /><span style="font-size:130%;">นี่มันกี่วันมาแล้วนะกว่าจะได้กินข้าวมื้อค่ำของบ้าน ข้าวสารในตุ่มฉันกินไปสักเท่าใดกัน</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ในแต่ละวันฉันกินข้าวนอกบ้านมากกว่าฝีมือของแม่ทั้งที่โหยหาตอนเด็กๆ ฉันหลงลืมด้วยข้ออ้างเรื่องการงานและภาระโน่นนี่นั่น จิปาถะ ไม่นับยอดข้าวที่แอบดื่มตั้งแต่เรียน ปริญญาตรี จนมาเปิดตัวดื่มหน้าโต๊ะคอมให้แม่เห็นจะๆ "หมอเขาบอกอ่ะแม่ ว่ากินแล้วจะดีต่อโรคความดันโลหิตต่ำ" </span><span style="font-size:130%;">ข้ออ้างทั้งนั้น ชีวิตนี้</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ฉันชอบกินข้าวต้มร้อน มากกว่าข้าวสวยร้อน แม่เล่าให้ฟังว่า ตอนเด็กฉันมักขอให้เอาน้ำร้อนใส่ในข้าวสวย จะได้เหมือนกินข้าวต้ม มานึกๆเวลานี้ฉันชอบไหม ...ฉันไม่ได้ชอบอย่างเอาเป็นเอาตายเหมือนแต่ก่อน..แต่ยังชอบข้าวร้อนๆและกับข้าวง่ายๆอยู่</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ตอนที่กระแช่เข้าปากใหม่ๆ ตอนนั้นเรียน ป ตรี ปีหนึ่ง วันนั้นมีแข่งบอล เพื่อนน้ำขุ่นๆส่งมาให้ลอง เป็นครั้งแรกในชีวิต ที่ลิ้นสัมผัสกับของเมาๆ ครั้งแรกดมกลิ่น มันเหมือนละมุดมาก รสแปลก ฉันกระดกไม่ยั้ง 555+ รุ่นพี่ตามหาถังกระแช่ เป็นฉันนี่เองที่ยึดไว้กับเพื่อนที่พุ่มไม้ ไม่อยู่เชียร์ใครทั้งนั้น รสชาติหวานคอในที่สุด ยอมรับว่าติดใจตั้งแต่แก้วแรก</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong>แต่ผลสิไม่น่าติดใจ</strong> ฉันปวดหัวมากเมื่อตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น..ใจคิด เลิกๆๆไม่กินๆๆ สุดท้ายก็ทำไม่ได้</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">การงานและเรื่องบางเรื่องทำให้ไกลห่าง หวนกลับมากินข้าวบ้านและขนมอร่อยฝีมือแม่..ข้ออ้างอีก--ความจริงเก็บเงินซื้อของ มันคือกล้องตัวแรก แต่</span><span style="font-size:130%;">ที่รู้ๆ น้ำหนักตัวขึ้นจนแม่พอใจ แม่บอกว่าอย่าผอมมาก เดี่ยวลมพัดมาจะปลิวลม นี่ยังไม่รวมคำพูดเพื่อนเก่าๆนะ มาเจอกัน มันว่า เราติดยา...โอยเอาเข้าไป..</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">เวลาฝนตก ไม่รู้ทำไมนะที่บ้านต้องต้มข้าวต้ม และปลาทูทอด จะว่าไปบ้านเรากินปลาทูเป็นอาหารหลักก็ว่าได้ บ้านเราใกล้ตลาดสด ของกินดีๆใหม่ๆมาจากมหาชัย ฉันกินอาหารทะเลมากกว่าหมูและไก่ แต่ก็พอทำความเข้าใจได้ว่า อากาศหนาวๆอย่างนี้ กินข้าวต้มร้อนๆ มีควันอุ่นๆกับอาหารหลักของบ้าน คงสุขใจดีจริงๆ</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">มันเป็นจริงอย่างนั้น...ฉันรู้วิธีสร้างความสุขของแม่ด้วยมื้ออาหาร </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">เดี๋ยวนี้แม่ไม่ป้อนข้าวแล้ว จะอ้อนแม่ก็อายหลาน กินร่วมโต๊ก็ยังดีกว่าเอามากินหน้าคอม...แม่แกะปลาทูให้กิน เต็มจาน ฉันว่า ยังไงแม่ก็ยังเห็นฉันเป็นเด็ก อยากดูแล และเอาใจ...</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">คืนนี้อิ่มท้อง และสุขใจกว่าคืนก่อน ลืมรสหมูปิ้งยายใบ้ถนนพระอาทิตย์ไปได้เลย มันสุขต่างกันโข </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ไม่แปลกใจเลยว่า ทำไมนะ แมวถึงชอบกินปลาทู...คงรู้สึกอิ่มท้อง ย่อยง่ายๆแบบนี้นี่นะ</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong><span style="color:#ff6600;">กับความรักของแม่ ย่อยแล้วเป็นกำลังในหัวใจจริงๆ</span></strong> </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35254362-115997435835100070?l=plyfon.blogspot.com' alt='' /></div>keeratihttp://www.blogger.com/profile/17568021238578515354noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-35254362.post-1159814033377591252006-10-03T00:53:00.000+07:002006-10-04T20:41:11.886+07:00<span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong>ความรัก</strong>...ความรู้สึกที่มีเวลาเป็นตัวปรุงแต่ง ให้ผันเผียน ประสบกับความสุขเหลือล้น และความทุกข์นานา...และความรักนี่เองที่ทำให้นาฬิกา วิ่ง เดิน ได้อย่างมีความหมายมากขึ้น มีจุดหมายมากขึ้น แม้ว่า จุดหมายที่วางไว้ อาจไม่ใช่ทางที่คาดไว้ก็ตาม</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ตอนเด็ก เวลาออกค่าย แม่จะห่อขนมไปให้กินในกระเป๋านอกเหนือไปจากของกินที่ทางโรงเรียนจัดให้ เพราะความที่เป็นคนขี้โรค ต้องมีขนมหวานกินเรื่อยๆ เพื่อเพิ่มน้ำตาล และให้อิ่มท้อง ขนมที่ชอบมากจะเป็นขนมน้ำดอกไม้ สีสวยๆ จำได้ว่าเวลาไม่สบายจะกินอาหารไม่ค่อยได้...ขนมน้ำดอกไม้เป็นอาหารหลักในแต่ละมื้อ เพราะทำจากแป้งไม่หวานเกินไปนัก กินได้หลายชิ้น อยู่ท้องดีนัก แม่จะไปซื้อที่ตลาดวัดไทร ทุกเช้าเมื่อรู้ตัวว่าไม่สบาย ฉันจะกลายเป็นเด็กน้อยๆอีกครั้ง...เห็นความรักของแม่ชัดเจนขึ้น</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">จะว่าไป.เสบียงนี่สำคัญนะ และที่ฉันคิดว่าสิ่งที่มีในใจคือความรู้สึก ความรัก และไม่ควรขาดเสบียงเช่นกัน</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ทุกสิ่งต้องมีอาหารหล่อเลี้ยง ทั้งร่างกาย และหัวใจ...แล้วสิ่งใดเล่าคืออาหารสำหรับความรู้สึก</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">กว่าเราจะรู้ตัวว่าสิ่งใดกันที่จำเป็น ขาดไม่ได้ นั่นจะเด่นชัดเมื่อยามขาดหาย ความรู้สึกที่ว่างโล่งไร้ที่ยึดเกาะ เมื่อนั้น ความรู้สึกที่เรียกว่าความหวัง จะถูดจุดด้วยประการไฟดวงเล็กๆ เพื่อให้หัวใจได้อบอุ่นขึ้นบ้าง</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ตอนอยู่ที่เชียงใหม่ ฉันเหงามาก ฉันขับรถไม่เป็น ขี่จักรยานไม่ได้ ไม่รู้จักเส้นทาง และมีแต่ความขลาดกลัว บ้านเป็นสถานที่เดียวที่ฉันรู้สึกว่าเป็นทั้งที่คุมขัง และเป็นโลกทั้งใบของฉัน...ฉันโทรกลับมาบ้านที่กรุงเทพฯบ่อยมาก เหมือนมันไม่พอ ขาดความมั่นใจ ไม่รู้สึกว่าพอ ที่จะคุยกับแม่ และเพื่อน..ฉันขาดเสบียง ฉันไม่ได้ตุนมาจากกรุงเทพฯ</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ต้นไม้ที่บ้านพ่อ ออกลูกดกดีมาก พ่อมีบ่อปลาขนาดกลาง มีหมาพันธุ์บางแก้วจำนวนหนึ่ง ทั้งหลายเหล่านี้ ฉันคิดว่าจะช่วยให้คลายเหงา ทว่าฉันเหงา เพราะฉันลืมเอาบางอย่างมาจากกรุงเทพฯ มันคือความพร้อม..ฉันไม่พร้อมเลยในเวลานั้น ที่จะอยู่ยาวๆที่เชียงใหม่ ผืนดินด้านที่มองทางทิศเหนือเห็นภูเขา ทิศตะวันออกที่มีฟ้าครามสีแปลก ทางทิศใต้ที่มีทุ่งเลี้ยงวัว และทางตะวันตกที่มีหอกระจายเสียงของหมู่บ้าน...แต่ใจของฉันไม่พยายามทำความคุ้นเคยเอาเสียเลย</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ทุกครั้งที่ตื่นขึ้นมา หมอกจางๆยามเช้า อากาศที่ไม่เคยได้รับมาก่อน ความสดชื่นที่แท้ความเขียวที่สดใส ฉันบันทึกสิ่งเหล่านั้นกลับมาเพื่อเป็นเสบียง คราวนี้ฉันจะไม่พลาดอีก มาถึงตรงนี้ ฉันเข้าใจขึ้นแล้วว่า เสบียงแห่งความรักนั้น คือการซึมซับ ในสิ่งต่างๆด้วยใจด้วยความรัก </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">หลายต่อหลายครั้งที่ฉันคิดถึงสิ่งอื่น จนลืมสิ่งที่อยู่ตรงหน้า เมื่อครั้นจากไป ก็ได้แต่คิดถึง แท้ที่จริง เราสามารถกักตุนความรู้สึกที่สวยนั้นเป็น</span><span style="font-size:130%;">เสบียง เมื่อวันต้องจากไป แน่นอนว่า ภาพแห่งความทรงจำไม่เคยเลือนหาย</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ฉันไม่ป่วยเมื่อยามอยู่ที่เชียงใหม่ ฉันพยายามสุขในสิ่งที่เป็น ในเมื่อฉันขับรถไม่ได้ ขี่จักรยานไม่เป็น และพ่อไม่เคยขังฉัน ฉันจึงเริ่มออกเก็บเสบียงรสแปลกบริเวณรอบๆหมู่บ้านด้วยสองเท้า...ความเป็นชนบทที่แท้ เกิดขึ้นต่อหน้า ท้องทุ่ง ฝูงวัว และภาษาเมืองที่ฟังแล้วน่ารักดี</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">เสบียงความรักเติมขึ้นทีละนิด ทุกวัน จนเต็มเปี่ยมเมื่อวันกลับ...ฉันคิดถึง จะไม่โหยหา ฉันมีเสบียง</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ทุกวันฉันเติมเสบียงความรักจากคนรอบข้าง เผื่อวันหน้าหากจะต้องเดินทางไกล อาจห่างกัน ฉันจะไม่ขาดเสบียงอีก</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">เสบียงความรักอย่างไรเล่า คนดีของฉัน</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35254362-115981403337759125?l=plyfon.blogspot.com' alt='' /></div>keeratihttp://www.blogger.com/profile/17568021238578515354noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-35254362.post-1159731158639127122006-10-02T02:31:00.000+07:002006-10-02T02:32:38.640+07:00<span style="font-size:130%;"><strong>ก่อนตะวันลับฟ้า เธอมองเห็นอะไร?</strong> คำถามที่ดูไม่มีความหมายในสังคมใหญ่ ในเมื่อยามค่ำคืน เราต่างยังมองเห็น มีแสงไฟ ราวกับว่า เมืองแห่งนี้ไม่เคยได้หลับไหลเลยสักราตรี<br /><br />ลมหายใจของมนุษย์เงินเดือนหลับใหลในบ้านที่ประกอบขึ้นต่างกัน เช้าขึ้นต่างแยกย้ายเข้าอาคารสำนักงาน เป็นเช่นนี้ จวบจนหมดสภาพที่จะเป็นประโยชน์ต่อองค์กร เช่นนี้แล้ว สิ่งที่เราท่านเห็นกันทุกวัน ใช่สิ่งเดียวกันหรือไม่</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ใครบางคนเอ่ยว่า แท้จริงคนเราต่างพยายามมองให้เห็นในสิ่งเดียวกัน หรือต่างกันแค่เพียงสองฝ่าย เหมือนคำถามฮอตฮิตในระยะที่การเมืองไทยร้องหาข้าง เพียงเพื่อสร้างความชัดเจนในการปะทะ เพียงเท่านั้น<br /><br />เมื่อครั้งที่เรียนเพ้นท์ ครูท่านหนึ่งให้วาดรูปตามแนวความคิดตัวเอง เรียก อินดิวิดวลอาร์ท เพื่อนคนหนึ่งนำเสนองานในแนวโมโนโทน เพื่อนคนนั้นบอกว่าต้องการนำเสนอ สีในหัวใจคน คือ มี ขาว-ดำ แต่ในองค์ประกอบศิลป์ของเพื่อน เพื่อนยังปรากฏสีเทา<br /><br />อาจารย์ร้องถาม ขาวคือความดี และดำคือความชั่ว แล้ว หากขาวเปื้อนสีดำ จะยังเป็นความดีอยู่ไหม<br /><br />นั่นคือประเด็นของอาจารย์ แต่สิ่งที่ตกตะกอนอยู่ในสมอง ณ เวลานี้ คือ ใครเล่า คือคนดี ใครเล่าคือคนเลว ตราบใดที่ยังมีส่วนผสมอยู่ ยังมีสีเทา<br /><br />สังคมของเรา มีเพียงสีเทา ที่เชื่อเช่นนั้นเพียงเพราะว่า สังคมของเราไม่สามารถบริสุทธิ์ เช่นแต่ก่อน แต่ก่อนที่มนุษย์จะรู้จักการการค้า มั่นใจเถิดว่า ใครต่อใคร ต่างเป็นสีเทาต่อกัน เราอาจเป็นคนดีของใครบางคน และอาจเป็นคนเลวสำหรับใครอื่น มันสำคัญไหม นี่คือคำถามที่น่าขบคิดว่า สังคมต้องการคนดี และต้องดีเพียงไร หากในหัวใจของเขา มีเชื่อโรคแห่งความละโมบ ตะกอนดำกวนจนน้ำใสขุ่นขึ้น เขาจะยังเป็นคนดีอยู่หรือ<br /><br />สังคมไม่สามารถเป็นได้ตามปรารถนา ไม่มีวัน...แท้จริงแล้ว จุดยืนที่แท้คือความแปรเปลี่ยน เช่นกันกับคำว่า ปรารถนา ความต่างกันที่แสนพยายามหาจุดตรงกลาง เพื่อช่วยกันสร้างสังคมที่น่าอยู่ มีต้นไม้ไหวพริ้ว และเสียงหัวเราะ เห้นทีจะมีใตตัวหนังสือ ของนักเขียนช่างฝัน<br /><br />เราต่างลืมตาตื่นขึ้นมาเพื่อพบกับสังคมสีเทา เราแหวกว่ายในถังสีของเมืองขนาดใหญ่ โลกของเราไม่ใช่สีฟ้าอย่างที่ใครเชื่อ โลกเราเป็นสีเทา...ที่กวนสีไม่เข้ากันดีนัก วันนี้เราอาจว่ายไปพบกับผลึกก้อนสีดำ วันนั้นเราอาจลงเอานิยามสังคมว่าเหลวแหลก น่าอัปยศ แต่ถ้าอดทนทนอยู่ไป อาจได้พบสีขาว ที่อาจทำให้เราอภัยกับสิ่งโสมมที่ผ่านมาทั้งหมด<br /><br />สิ่งนั้นคือความรัก ความรักทำให้โลกเป็นสีขาว ไม่ใช่สีชมพู แล้วจะมองเห็นกันไหมว่า ความรักนี่เองที่ทำให้สังคมน่าอยู่<br />ความรักอยู่ในสายลม ลมหายใจของคนเราเพียงแต่ หัวใจของคนนี้ต่างกัน ความรักจึงต่างกัน ไม่อยากลงเอยเลยว่า ความรักก็จะกลายเป็นสีเทา เมื่อความละโมบปรารถนาในรัก มีเกินกว่าความหมายดีๆที่แบ่งกันมีความสุข<br /><br />ก่อนตะวันลับฟ้า หรือก่อนเราปิดม่านดวงตา เรามองเห็นอะไร...มองเห็นความรักในโลกใบเทา ในสังคมที่พึงปรารถนา หรือมองเห็นเพียงมายาของตัวละคร...เราคงต้องใช้ใจช่วยกันดูแล้ว<br /> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35254362-115973115863912712?l=plyfon.blogspot.com' alt='' /></div>keeratihttp://www.blogger.com/profile/17568021238578515354noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-35254362.post-1159679937323571732006-10-01T11:44:00.000+07:002006-10-01T12:18:57.336+07:00<strong><span style="font-size:130%;">"พรุ่งนี้ก็สายเสียแล้ว"</span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong><br /><span style="font-size:130%;">ฉันเป็นคนผลัดวันประกันพรุ่งมาตั้งแต่เด็ก การบ้านจะถูกทำในช่วงเวลาที่ควรนอน ทำให้ดูเหมือนมีการบ้านเยอะ แต่ความจริงแล้ว ฉันเอาเวลาไปทำอย่างอื่นมากกว่า น่าเสียดายที่การนอนดึกของฉันในวันนั้น เป็นคนละประเด็นในวันนี้ วันนี้ฉันนอนดึกเพราะเขียนหนังสือ</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ที่เสียดายเพราะ..ฉันอยากเหลวไหลอีกครั้ง เวลานั้น มีความสุขลึกๆนะ ที่ได้ปั่นงานหลังจากดูการ์ตูน ละคร และวาดรูปเล่นแต่ด้วยสมองที่แก่ตัวลง บอกว่า <strong>พรุ่งนี้ก็สายเสียแล้ว </strong>ฉันกลับไปทำคล้ายๆแบบนั้นยากแล้ว</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ตอนที่เรียนปริญญาตรี..ฉันเผางานทุกคืน เพื่อให้ทันส่งอาจารย์ในรุ่งเช้า เชื่อไหมว่าฉันทำงานต่อรายวิชาประมาณสองถึงสามชิ้น เพื่อเอามาเลือก หลายครั้งที่ฉันเลือกงานที่ทำเสร็จชิ้นแรกๆ แต่ก็มีที่งานชิ้นสุดท้ายสวยกว่า แต่นั่นแหละ การเผางานไม่ได้หมายถึงคนที่ทำต้องเหลวไหลนะ ฉันพยายามเรียนให้ได้รู้เรื่องมากที่สุด </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">จำได้ว่า มีคืนหนึ่ง อาจารย์สั่งให้เพ้นสีน้ำมัน เราลักไก่ด้วยการเพ้นอาคิลิกด้วย ผลออกมา เราควบคุมเนื้อสีไม่ได้ คิดๆไม่น่าเลยจริงๆ แทนที่จะเสร็จเร็ว ดันหงุดหงิดเข้าให้ เราไม่เก่งเรื่องเทคนิค จึงตัดสินใจ วาดใหม่ ไม่ใช้ลินสีด...สีไม่แห้ง ต้องเอาพลาสิกปะหน้า</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ตอนเอามาเปิดส่งอาจารย์ โอยลำบาก ระวังเพื่อนๆแสนซนมาชนมาก จะบอกว่า <strong>เฮ้ย สี ยังไม่แห้งโว้ย</strong>...</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">มาเรียนปริญญาโท สันดานเดิมๆยังไม่หาย แต่ดีที่เรียนน้อยกว่ามาก ฉันเรียนประวัติศาสตร์ศิลป์ ไม่ต้องวาดรูป ขอแค่อ่านหนังสือ ฉันอ่านหนังสือมากกว่าแต่ก่อน แสนเท่า แต่ก่อนนิยมดูรูปมากกว่า...เหนื่อยสายตา และปวดหัวมาก</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">อาจารย์พูดกรอกหูทุกวัน..<strong>คุณต้องอ่านหนังสือมากๆ</strong> สำหรับคนที่ไม่ค่อยรู้หนังสืออย่างฉัน การมาเริ่มต้นที่นี่ มันหนักหนาเอาเรื่องอยู่...เหนื่อยมาก จะขี้เกียจก็ไม่ได้ ทำรายงานไม่สามารถเผาก่อนส่ง มีแต่ต้องทำให้สมบูรณ์เท่านั้น</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">ฉันใช้เวลาหาข้อมูลทำรายงาน และเขียนมันในคืนก่อนส่ง สามวัน เห็นไหม เรานิสัยดีขึ้น ทำเสร็จก่อนส่ง แต่ไม่วายต้องมีแก้ไขจุกจิก อยู่ดี</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">วันนี้ วันที่ไม่ต้องเรียนหนังสือแล้ว ฉันอ่านหนังสือของนักเขียนวรรณกรรมเยอะ(มันก็ยังน้อยหรอก)กว่าแต่ก่อน อ่านแล้วคิด คิดแล้วเขียน ไม่อยากให้ความฝันที่เปลี่ยนตอนเรียน ปโท ต้องพังลง</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong>อีกนาทีก็สายเสียแล้ว</strong></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">อย่ารอถึงวันพรุ่งนี้เลย ทำงานดีกว่า</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35254362-115967993732357173?l=plyfon.blogspot.com' alt='' /></div>keeratihttp://www.blogger.com/profile/17568021238578515354noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-35254362.post-1159645276469520162006-10-01T02:02:00.000+07:002006-10-01T11:27:12.890+07:00<span style="font-size:130%;">เรามีทฤษฎีสอนตัวเองว่า <strong>ยิ่งเข้าใกล้ยิ่งไกลห่าง</strong><br /><strong></strong><br />ครั้งหนึ่ง เรามีความรักกับคนที่ รู้จักกันอย่างผิวเผิน...เขาน่ารัก และสนใจฉันมาก<br />เราคุยแลกเปลี่ยนทัศนติหลายอย่าง ...มันนานเท่าไหร่นะ ฉันลืมไปว่ามันเป็นช่วงเวลาสั้นๆ<br /><br />วันแรกที่รู้จักกัน ฉันนึกว่าเขาเป็นผู้หญิง ชื่อของเขาคล้ายผู้หญิงมาก แต่เมื่อได้รู้จักกัน ถึงได้รู้ว่า เขาเป็นหนุ่มน้อย ที่อายุห่างจากฉัน 2 ปี เขาไม่ได้เรียกฉันว่าพี่ เขาให้ความสนิทสนมกับฉัน อย่างเพื่อน ...ทุกคืนเราจะได้พบกันผ่านหน้าต่างสี่เหลี่ยม ทุกคืน จนฉันกลัว...กลัวจะกลายเป็นคนที่กลัวแสงอาทิตย์ เวลาของเรามีจำกัด มันน้อยมาก ที่เราจะได้อยู่ด้วยกัน ในโลกเสมือน ฉันขอให้เขาโทรศัพท์ปลุกฉันทุก 6 โมงเช้า ซึ่งเขาจะตื่นเวลานั้น<br /><br />เขาแปลกใจที่คนทำงานและเรียนไปด้วยอย่างฉัน มีเวลานอนน้อยมาก...ในเวลานั้น แดดยามเช้าดูอบอุ่นกว่าทุกวัน ฉันตื่นขึ้นมาเพื่อรอโทรศัพท์ของเขา ฉันตื่นก่อนเขาจะโทรมา ใจยังหวังว่า เขาจะไม่ลืม ใช่แล้ว เขาไม่เคยลืม เขาทำตามคำขอเสมอ<br /><br />และเขาก็ทำตามที่หัวใจของเขาขอเช่นกัน ในคืนที่เราไม่ทันรู้ตัว เขาขอให้เราเลิกติดต่อกับเขา เลิกคุย เลิกพูด เลิกโทรหา และบอกอีกว่า ตื่นเอาเองบ้าง เบื่อจะปลุกแล้ว...คำมันแรงกว่าที่ฉันทบทวนมาก มันคือฝันร้ายที่ฉันไม่เต็มใจฝัน ฉันรู้ว่าทุกอย่างจะเรียกว่าสมมติขึ้นก็ได้ เช่นกันกับเวลาที่เธอมาอ่านสิ่งที่เขียนนี้ มันไม่ใช่ความจริงในโลกที่เราแบ่งกันหายใจ เข้า-ออก<br /><br />ฉันน่ารำคาญหรอกหรือ...คืนก่อนหน้านั้น เราคุยกันถึงเช้า มันเป็นลางบอกเหตุ เขาพูดขึ้นว่า<br /><br />"ฉันอาจเป็นเงาของแก เป็นอดีตของแก ถ้าวันหนึ่งตื่นขึ้นมาแล้วรู้ว่าไม่มีฉัน แกจะทำไงวะ"<br /><br />ฉันไม่รู้หรอกในเวลานั้น แต่เวลานี้ฉันนรู้แล้ว "ฉันคิดถึง"<br /><br />ทฤษฎีเก่าๆของเรา ยังปรากฎรูปจริงเสมอ<br /><br />คนเรายิ่งเข้าใกล้บางอย่าง ยิ่งไกลห่างจริงๆ...เช่นวันนี้<br /><br />เพียงเพราะคำว่า ที่ว่าง พื้นที่ของกันไม่ได้ถูกแบ่งเผื่อไว้ในวันหน้า จึงมีเพียงควันจางของมิตรภาพ บทเพลงที่เขาชอบ เรื่องเล่า และเสียงหัวเราะ รอยยิ้ม นิ้วมือและขนมปังที่เคยกินอวด ในคืนหนึ่งที่เขาเริ่มหิวระหว่างคุย<br /><br />ความคิดถึง ทำให้เรานอนดึกแบบนี้อีกแล้ว หวังว่าเช้าขึ้นมาเราจะไม่ได้รอการโทรมาปลุกของใคร...เราหวังว่า จะไม่รอ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35254362-115964527646952016?l=plyfon.blogspot.com' alt='' /></div>keeratihttp://www.blogger.com/profile/17568021238578515354noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-35254362.post-1159614746009246102006-09-30T17:54:00.000+07:002006-09-30T18:12:26.020+07:00<span style="font-size:130%;">วันเสาร์ที่ต่างไปจากเมื่อหลายเสาร์</span><br /><span style="font-size:130%;">วันนี้เราไม่ได้ออกไปไหนเลย อยู่แต่ในบ้าน เขียนไรไปตามประสา</span><br /><span style="font-size:130%;">นึกถึงความต่างกันอย่างสุดๆของวันเสาร์ก่อนๆ</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">เมื่อตอนยังเรียนหนังสือ วันนี้เราจะไปห้องสมุด</span><br /><span style="font-size:130%;">ห้องสมุดที่มหาวิทยาลัยปิด 1 ทุ่ม จะมีเพื่อนๆมานั่งหาหนังสืออ่าน</span><br /><span style="font-size:130%;">เราอ่านหนังสือที่นอกเรื่องเสียมาก หลังจากยืมหนังสือใช้ทำรายงานแล้ว</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">หมดเวลาเข้าห้องสมุด เราไปกินข้าวที่ร้านหน้าพระลาน ไม่ก็ตรงลานท่าช้าง</span><br /><span style="font-size:130%;">เมนูเดิมๆแต่บทสนทนากับเพื่อนทำให้อาหารอร่อยขึ้น</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">แน่นอนว่าเบียร์ถูกสั่งมาบ้าง มันทำให้วันเสาร์ถูกปลดปล่อยได้มากกว่าเดิม</span><br /><span style="font-size:130%;">นั่งดื่ม นั่งกิน แล้วกลับบ้าน เรานอนหลับสนิท ลืมความฝันไปถึงเช้าวันอาทิตย์ เป็นแบบนี้</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">หลังจากนั้นไม่นาน..เรามีนัดกับใครคนหนึ่ง ทุกวันเสาร์ นั่งกินสปาเก็ตตี้ร้านเดิม น้ำชามะนาว และมองแม่น้ำ</span><br /><span style="font-size:130%;">มันสวยงาม และน่าจดจำ มันคือรัก </span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">วันนี้สิ วันที่ใช่ของจริง วันเสาร์ที่แสนว่าง</span><br /><span style="font-size:130%;">เมื่อคืนเราคุยกับแมวถึงเช้า เรามีความสุข ทั้งที่เราก็รู้ว่ามันนานเกินไปที่จะคุยกัน</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">พอเรามาถึงวันที่ไม่รู้จักคำว่ามีความสุข อะไรก็ตามที่เข้ามาในชีวิต</span><br /><span style="font-size:130%;">เรารับไว้หมด...มันไม่มากไปหรอก ถ้าเราจะเติมความว่างด้วยอะไรก็ได้</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">แต่แน่นอนว่า มันน่าจะผสมความรัก และความอบอุ่นไว้บ้าง</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35254362-115961474600924610?l=plyfon.blogspot.com' alt='' /></div>keeratihttp://www.blogger.com/profile/17568021238578515354noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-35254362.post-1159613029820329282006-09-30T17:41:00.000+07:002006-09-30T17:46:19.103+07:00<span style="font-size:130%;">เราเกิดมาในฤดูฝน<br />ยามเย็นที่พี่ชายเราบอกว่าท้องฟ้าสวยมากพี่เป็นคนตั้งชื่อนี้ให้เรา<br />หลังจากเราเกิดพี่เราให้เราอยู่ให้ได้ด้วยตัวเองเราอยู่มา...เราคิดถึงพี่ชาย<br /><br />พี่ชายเลี้ยงแมว<br />แมวเหมียวที่ฉันไม่เคยชอบตอนเด็ก<br />จำได้ มีแมวตัวหนึ่งข่วนแผลลึก ทำเลือดออก..ลิ่มเลือดทำเรากลัว<br />แต่แมวของวันนี้..ต้องทำฉันรู้สึกเปลี่ยนไป<br /><br />แมวยิ้มสวย แมวเสียงเพราะ และแมวไม่ข่วน<br />เคยตั้งคำถามว่า ทำไมแมวตัวนี้ไม่ข่วน<br />ได้คำตอบว่า "รัก"<br /><br />แมวรักแล้วไม่ข่วน<br />แมวเคยบอก ชอบบทกลอนของฉัน<br />มันทำให้ฉันมีความสุข มากขึ้น<br />ที่เริ่มกดแป้นพิมพ์คำในหัวออกมาเป็นคำ...อย่างน้อยแมวก็สน<br /><br />อยากให้แมวมีความสุข มากกว่าการกินปลาทู<br /><br />แล้วเราจะอ่านบทกลอนให้ฟัง..</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35254362-115961302982032928?l=plyfon.blogspot.com' alt='' /></div>keeratihttp://www.blogger.com/profile/17568021238578515354noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-35254362.post-1159549588210359172006-09-29T23:59:00.000+07:002006-10-01T22:14:58.816+07:00<span style="font-family:arial;font-size:130%;">ผู้คนบนถนนต่างกรูกันวิ่งหลบฝนที่ตกลงมาอย่างไม่ทันตั้งตัว ไม่น่าเชื่อเลยว่า เม็ดฝนที่มีขนาดใหญ่กว่าน้ำตาของเด็กน้อยจะก่อตัวลงมาราวกับกระสุนปืน เพียงไม่กี่นาที ถนนเต็มไปด้วยรถยนต์ที่จอดเรียงกัน คนในรถไม่มีใครเปียก พวกเขามีเวลาหันมามองใครอื่นที่กอดยกข้าวของให้พ้นสายฝนราวกับมดย้ายรังนอน<br /><br />บนถนนตากสินย่านฝั่งธนฯ ขึ้นชื่อว่าเป็นถนนที่มีคนจรมาพักอาศัยเป็นระยะตลอดสาย นายเต่าเป็นหนึ่งในนั้น<br /><br />นายเต่า เป็นชายวัย 40 ปี มีร่างกายไม่สมประกอบนัก เขามี แผ่นหลังโค้งโปนออกมาอย่างคนหลังค่อม เด็กๆที่เรียนหนังสือแถวนั้นเรียกเขาว่า "เต่า"เพราะเขามีหลังคล้ายกระดอง ท่าทางการเดินของนายเต่า ดูผิดแผกไปจากคนอื่นๆ ด้วยช่วงขาที่ยาวไม่เท่ากัน<br /><br />จังหวะก้าวย่างที่กระย่องง่องแง่งของนายเต่า เป็นที่ขบขันของเด็กๆ ถึงแม้ว่านายเต่าจะเป็นคนยิ้มสวย รอยยิ้มที่เผยซี่ฟันเหลือง คราบเขรอะจับหนา ไม่เคยเป็นที่พอใจของคนที่พบ แม้ว่าจะเป็นรอยยิ้มแห่งมิตรภาพ ให้ฟรี แต่น้อยคนนักที่จะไม่แสดงอาการรังเกียจ<br /><br />“นายเต่ามาจากไหน” คำถามที่ใครต่อใครอยากรู้ ทุกครั้งที่เห็นนายเต่า ยืนมองรถราที่วิ่งไปมา เป็นเวลานานแล้วที่นายเต่าทำอะไรเดิมๆ ยืนที่ตำแหน่งเดิม เสื้อชุดเดิม กับถุงพลาสติกใบใหญ่ใบเดิม ที่นับวันจะพองใหญ่ขึ้น และค่ำนี้เองที่นายเต่าจะเฉลยเสียทีว่า เขาใส่อะไรไว้ในถุงพลาสติคนั้น<br /><br />“อื้อ...อ้า..อื้อ...อื้อ....อื้ออออ” นายเต่าพูดไม่ได้ ....ภาษาที่แปลไม่ได้ความนั้นมีความหมายสอดคล้องกับภาษากายของเขา เขายื่นถุงพลาสิกที่ขยำเป็นก้อนกลมในถุงพลาสติกใบใหญ่ ออกมา มันมากจนน่าตกใจ คนที่ยืนหลบฝนถอยหลังหนีการกระทำของนายเต่า<br /><br />“ไอ้เต่า มึงจะทำอะไร เดี๋ยวมึงโดน" นายเบิ้ม มอเตอร์ไซต์รับจ้างเข้าขวางเมื่อเห็นหญิงสาวในชุดนักศึกษาแสดงอาการหวาดวิตก<br /><br />“อื้อ...อ้า..อื้อ...อื้อ..อื้อ..อื้อออออ”<br /><br />“ไป..ๆๆ พูดเหี้ยไรวะ ไม่รู้เรื่องโว้ย อย่ามาทำพวกเขากลัว ไปเลย มึงไปยืนตากฝนที่เดิมของมึงโน่น อย่ามาวุ่นวายแถวนี้ ไป!”นายเบิ้มตะคอกหนักกว่าเดิม พร้อมกับผลักร่างเปียกโชกของนายเต่า<br /><br />นายเต่าล้มลง ถุงพลาสติกกระจัดกระจายไปตามพื้นทางเดิน นายเต่ารีบเก็บใส่ไว้ที่เก่า<br /><br />“เขาคงจะแบ่งถุงให้คลุมหัวหล่ะมั้ง นั่นไง ที่หัวของเขาก็มีถุง แต่ใครจะบอกเขาล่ะ ว่าไม่เอา พูดกันคนละภาษาแบบนี้”หญิงขายพวงมาลัยซึ่งเห็นนายเต่ามาตั้งแต่เริ่มขายพวกมาลัยพวงละ 3 บาทจนทุกวันนี้กลายเป็นพวงละ10 บาท พูดขึ้นมาอย่างเห็นใจ<br /><br />“โธ่ป้า มันจะหลอกเอาเงินล่ะสิ แย่ๆอยู่ในเมืองแบบนี้ มาเจอคนบ้าๆ ประเทศมันถึงไม่เจริญไง ดูมัน ด่าแล้วเสือกหันมามองอีก เดี๋ยวบั๊ด ตบหลังหายค่อมเลยมึง” นายเบิ้มเท้าเอวคุยกับหญิงขายพวงมาลัย ทั้งที่เขาเองเพิ่งออกจากคุกคดีค้ายาบ้า แต่ได้สัญญากับใครต่อใครเป็นมั่นเหมาะแล้วว่าจะกลับตัวเป็นคนดี<br /><br />ความเป็นคนดีของนายเบิ้ม คือการแสดงตัวคุ้มครองผู้คนละแวกที่ทำมาหากิน เหมือนเป็นผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ของท้องถิ่น<br /><br />หลังงุ้มของเขาไม่ได้ใช้กันฝน นายเต่าหนาวสะท้านด้วยเวลาที่เก็บถุงที่กระจาย กินเวลานานกว่าการนั่งฟังเพลงเพราะๆให้จบลงใน 1 เพลง<br /><br />ถุงพลาสติกชุ่มน้ำหมดสิ้น นายเต่าสะบัดก่อนใส่ไว้ในถุงพลาสติกใบใหญ่ตามเดิม<br /><br />“อื้อ...อ้า..อื้อ...อื้อ”“อะไรของมึงอีก กูจะหลบฝนของกูตรงนี้ มึงไปเลยไป ไปยืนไปนอนที่ไหนก็ไป เห็นไหมเนี่ยคนตั้งเยอะแยะ หัดเกรงใจคนอื่นบ้างไอ้เต่า น่ารำคาญ” “เดี๋ยวผมจัดการให้นะครับ” นายเบิ้มดึงเสื้อนายเต่าให้ไปยืนที่อื่น แล้วหอบถุงพลาสติกหนักน้ำฝนให้พ้นไปจากฝูงคนที่รอให้ฝนหยุดตก<br /><br />ฝนหยุดตกนานแล้ว ท้องถนนเงียบเชียบอีกครั้ง นายเต่านอนขดตัวอยู่หน้าร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้า หนุนและกอดห่อถุงพลาสติกชุ่มน้ำนั้นอย่างหวงแหน<br /><br />ปลายฝนในเมือง หยดลงยังพื้นที่ไม่สามารถแทรกซึมสู่เบื้องล่างได้ ดินชุ่มยังสัมผัสได้เพียงกลิ่นจางๆของละอองฝน กับเขม่าควันของความรัก ความรักตัวเองที่น้อยครั้งจะหยิบยื่นให้ผู้อื่น<br /><br />นายเต่านอนหนาว ไร้ที่กำบัง และหัวใจของเขาไม่เคยมีกำแพง รอยยิ้มสวยของเขาบัดนี้เป็นเพียงเรื่องเล่าของคนไร้ความหมายที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นส่วนหนึ่งของถนนเส้นนั้น...ไม่มีใครได้พบนายเต่าอีก<br /><br />บ้างว่าเขาถูกจับตัวไปสถานสงเคราะห์ บ้างว่าเขามีญาติมารับไปอยู่ในบ้านหลังใหญ่สักแห่ง บ้างว่าเขานอนหนาวตายและมีคนพาไปส่งโรงพยาบาลแล้ว<br /><br />ตำแหน่งเดิมของนายเต่า มีถุงพลาสติกใบใหญ่วางอยู่ ถุงนั้นสีดำและมีกลิ่นเหม็น ที่ถ้าหากรื้อค้นอย่างไรก็คงไม่พบถุงพลาสติกที่อัดแน่นไว้แบ่งปันให้ใช้กันฝนของนายเต่าอีก ปลายฝนของนายเต่าสุดทางเพียงเท่านี้<br /><br />คืนนี้เงียบกว่าทุกคืน ไร้เงาของเมฆฝน นี่คงเข้าหน้าหนาวแล้ว<br /><br /><br />2006-09-28 14:59:37/ปลายฝน<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/35254362-115954958821035917?l=plyfon.blogspot.com' alt='' /></div>keeratihttp://www.blogger.com/profile/17568021238578515354noreply@blogger.com0